ရွင္သန္ျခင္း တစ္ခန္းရပ္ျပဇာတ္

ငါမသိေသးဘူး
ဒီလိုနဲ ့ပဲ တို ့ေတြမိုးလင္းျပီးေတာ့ မိုးခ်ဳပ္ေတာ့မွာလား
နိုးထခ်င္းေတြဟာလဲ တဖန္အိပ္စက္ဖို ့အတြက္ သပ္သပ္ပဲလား
ရွင္သန္ဖို ့အတြက္တဲ့
စားသံုးျခင္းေတြကေရာ ခြန္အားေတြကိုျဖစ္ေစရဲ ့လား
အသက္ရူဖို ့ေလကိုသြင္းရူလိုက္ခ်ိန္ေတြရဲ ့တဆက္တည္းမွာ ျပန္မူတ္ထုတ္လိုက္ရတဲ့ သက္ျပင္းေမာေတြက
တစ္ေယာက္အသက္ရွင္ဖို ့တစ္ေယာက္ကေသေပးေနရသလိုပါပဲလား

ငါမသိေသးဘူး
တကယ္ပဲ ဘယ္သူမွမရွိရင္ ျဖစ္နိုင္ျပီလား

ေတြးၾကည့္စမ္းပါ
ဘယ္သူမွမပါတဲ့ ဘ၀တစ္ခုကို တကယ္ပဲေနရဲျပီလား
ရပ္ခ်င္လို ့ရုန္းလြန္းလို ့အေမလႊတ္ေပးလိုက္ေတာ့ ငိုမဲ့မဲ့နဲ ့လည္ျပန္ၾကည့္ေနတဲ့ကေလးငယ္ေလးဟာ
ငါ့ငယ္ဘ၀ျပရုပ္သပ္သပ္မွဟုတ္ရဲ့လား။။

ငါမသိေသးဘူး
ေနခဲ့ဘူးပါတယ္(ေနခဲ့ဖူးပါတယ္)
တကယ္ကို စားစရာခြက္မရွိပဲနဲ့ေတာင္ ေနရဲခဲ့ဖူးေသးတာပဲေလ။။
ေ၀၀ါးေနတာတစ္ခုပဲ


အဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ တကယ္ေနရဲခဲ့တာလား
ေနကိုေနရမွာမို ့ေနခဲ့ရတာလား။။

ငါမသိဘူး
ေရျခားေျမျခား အားလံုးနဲ ့အေ၀းမွာလဲ
အိပ္ခ်ိန္ေလးတစ္ခုပဲေနနိုင္တဲ့ အခန္းက်ဥ္းေလးရဲ ့ပူေလာင္မူေတြထဲမွာလဲ တစ္ေယာက္တည္းပဲ ကုတ္ျပီးေနနိုင္ခဲ့ေသးတာပဲ

အျမဲလိုလိုပါပဲ တစ္ေယာက္တည္းေနခဲ့ဖူးတယ္ေလ
ေနရဲတာေပါ့ လို ့ျပံဳးစစေျပာမိတုိင္း

ရင္ထဲကို ငါ့က်ိန္းေသမူေတြအတင္းဆြဲထည့္ေနမိေသးတယ္

ငါမသိေသးဘူး
ေသတဲ့ေန ့မွာ ထားရစ္ခဲ့ရမွာကို သိေနရဲ ့နဲ ့
ပူေလာင္လြန္းတဲ့ ေႏြေန ့ရက္ေတြကို ဘာေၾကာင့္ ခံုမင္တြယ္တာေနသလဲ
တက္မက္စိတ္လား တြယ္တာစိတ္လား။။
ေမတာလား သံေယာဇဥ္ေနွာင္ရစ္ပတ္မူေတြလား
အတြယ္ခံခဲ့တာလား ကိုယ္က တြယ္ခဲ့မိတာလား။။

ငါမသိေသးဘူး
ငါ့စိတ္နဲ ့ငါ့ကိုယ္္ေတာင္ ငါကိုယ္တိုင္ေ၀ခြဲမရေတာ့
ထားခဲ့ေတာ့လို ့ေျပာလိုက္ရမလား။။
ထားခဲ့မယ္လို ့ေျပာရဲျပီလား။။

ငါမသိေသးဘူး
တကယ္ပဲနာက်င္တာလား နာက်င္မူေတြမွာပဲ ေပ်ာ္၀င္ေနမိတာလား

နာက်ည္းမူေတြကို ဗန္းျပရင္း
ဘုရားေလာင္းဇာတ္ထုတ္ေတြပဲ ခင္းေနမိတယ္
ေလာကပါလ တရားနဲ ့ညီရဲ့လား။။

လူမိုက္ေတြကို ေ၀းေ၀းေရွာင္သင့္တယ္တဲ့
မဂၤလာတရားေတာ္နဲ ့အညီက်င့္ၾကံခ်င္တဲ့
ငါကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ခုထိမွန္ေရွ ့က မခြာမိေသးဘူး။။

ငါမသိေသးဘူး
ငါ့ကို အားကိုးမူေတြရဲ ့အလယ္မွာ
ငါကိုယ္တိုင္က အားကိုးမဲ့ေနတယ္လို ့ေျပာရဲရဲ ့လား။။
အားကိုးသူေတြကို အားကိုးစမ္းပါလို ့ေျပာထြက္ရဲလား။။

ငါမသိေသးဘူး
၀မ္းနည္းသူရဲ ့မ်က္ရည္ကို ငါ့လက္တစ္ဖက္နဲ ့အားေပးသုတ္ေပးေနရင္းက
က်န္လက္တစ္ဖက္နဲ ့ ငါ့ရင္ဘတ္ထဲက ေသြးစိမ္းေတြရွင္ရွင္ေတြ အံမက်ေအာင္ ဖိပိတ္ထားနုိင္ေသးရဲ ့လား။။

ေဟး တစ္ခုခုေတာ့ မင္းေျပာရေတာ့မယ္
ဒါအဆံုးအျဖတ္တဲ ့
ေနမလား ေသမလား
ေရြး
ေမး ေမးေနတဲ့ ေမးခြန္းေတြ}ကားထဲမွာ ေလလြင့္ေနတဲ့အခ်ိန္ကိုကနွစ္သံုးဆယ္ေတာင္ရွိသြားျပီ။

ငါမသိေသးဘူး
အခုခ်ိန္အထိ မေရရာေသးတာတစ္ခုပဲ
ဘယ္အခ်ိန္ ငါ့ရွင္သန္ျခင္းေတြ တခန္းရပ္မယ္ဆိုတာကို ။။

1 Comment:

ေဂ်ဂ်ဴ၀ုိင္ said...

လူမိုက္ေတြကို ေ၀းေ၀းေရွာင္သင့္တယ္တဲ့
မဂၤလာတရားေတာ္နဲ ့အညီက်င့္ၾကံခ်င္တဲ့
ငါကိုယ္တိုင္ကေတာ့ ခုထိမွန္ေရွ ့က မခြာမိေသးဘူး။။


အဲဗ်ာ