မဆုမြန္: ဟာသ

ၾကြက္ၿမီး၁၀ေခ်ာင္း= ျမန္မာေငြနွစ္ေထာင္

သတင္းေတြ သတင္းေတြ ဖတ္လိုက္ ၾကားလိုက္ ျမင္လုိက္တာနဲ႕ စိတ္ခ်မ္းသာစရာတစ္ကြက္မွ မျမင္ဘူး သတင္းေတြကို ၾကာေတာ့ မဖတ္ခ်င္ မၾကားခ်င္ မျမင္ခ်င္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ကို စိတ္ထဲက ခံစားလာရတယ္။ အဲ့ထဲကမွ မေန႕က ထူးထူးဆန္းဆန္း သတင္းေလးတစ္ခုကို ဖတ္မိေတာ့ မျပံဳးပဲ ၀ါးလံုးကြဲရယ္မိပါေတာ့တယ္။ ေနာက္ ၾကံၾကံဖန္ဖန္ ေရႊညဏ္ေတာ္စူးေရာက္တဲ့ ညဏ္ၾကီးရွင္ေတြရဲ့ ဦးေနွာက္ကိုလဲ ေရႊခ်ခ်င္စိတ္ ေပါက္မိပါတယ္။

ၾကြက္ျမီး ၁၀ေခ်ာင္း သို႕မဟုတ္ ဒဏ္ေငြ နွစ္ေထာင္က်ပ္တဲ့ေလ အခုလိုမ်ိဳး စနစ္တက် တိုက္ကြက္ဆင္ျပီး ၾကြက္ အျမစ္ျဖဳတ္ေရး အာဏာပိုင္ေတြရဲ့ ၾကြက္ၿမီး စစ္ဆင္ေရးစီမံခ်က္ကို ရယ္ခ်င္ပက္က်ိျဖစ္စြာ အံ့မခန္း သိလိုက္ရပါတယ္။

နာဂစ္မုန္တိုင္းဒဏ္သင့္ ဧရာဝတီတိုင္း လပြတၱာ႓မိဳ႕ထဲက ေက်းရြာေတြမွာ ၾကြက္ေတြ ေသာင္းက်န္းလို႕ မိုးစပါးေတြ ပ်က္စီးဆံုးရံူးရလို႕ ေတာင္သူဦးၾကီးေတြမွာ စိတ္ေသာကေရာက္ရတဲ့အထဲက ကိုေရႊအာဏာပိုင္ေတြက ၾကြက္နွိမ္နွင္းေရး စီမံခ်က္အျဖစ္နဲ႕ တခမ္းတနား ေၾကာ္ျငာခ်က္ထုတ္လိုက္ပံုက တစ္အိမ္ေထာင္ကို ၾကြက္ျမီး ၁၀ေခ်ာင္း နူန္းနဲ႕ ေက်းရြာ အာဏာပိုင္ေတြဆီကို လာေရာက္အပ္နွံရမယ္လို႕ အမိန္႕ထုတ္လုိက္ပါတယ္။ တကယ္လို႕ ၾကြက္ျမီး၁၀ေခ်ာင္းမအပ္နိုင္ရင္ ဒဏ္ေငြ နွစ္ေထာင္က်ပ္ ေပးေဆာင္ရမယ္လို႕ လပြတၱာ ျပင္စလူ အုတ္တြင္း သရက္ကုန္း သာလိကာကုန္းစတဲ့ ေက်းရြာအုပ္စုေတြမွာ ေဒသခံအာဏာကိုင္ေတြက ခပ္တည္တည္နဲ႕ အမိန္႕ထုတ္လိုက္ပါတယ္။

စပါးစိုက္မရလို႕ စိတ္ပိန္ေနရတဲ့အထဲ အခုလိုမ်ိဳးၾကြက္ျမီးစစ္ဆင္ေရးလုပ္ခိုင္းတာဟာ တကယ္တမ္း ၾကြက္နွိမ္နွင္းေရးအတြက္ မထိေရာက္ဘူးလို႕ ေဒသခံလယ္သမားဦးၾကီးက ေျပာပါတယ္။ လယ္ထဲကို ၾကြက္ေတြက တပ္စိတ္လိုက္ အုံလိုက္ က်င္းလိုက္ လာလာျပီး စပါးေတြကိုဖ်က္ဆီးေနတဲ့အတြက္ လယ္ေတြအၾကီးအက်ယ္ ပ်က္လို႕ လယ္သမားေတြ စိတ္ဆင္းရဲေနၾကပါတယ္။

အခုလိုမ်ိဳး နာဂစ္ေဒသမွာ ၾကြက္ေတြ ေသာင္းက်န္းေနတာဟာ နာဂစ္ျဖစ္တုန္းက လူေသအေလာင္းေတြ ကၽြဲႏြားအေလာင္းေတြ စနစ္တက် ေသေသခ်ာခ်ာ မျမဳတ္နွံနိုင္ခဲ့တဲ့အတြက္ တူးေဖာ္စားေသာက္ရာကေန ရာေထာင္ခ်ီျပီး ၾကြက္မ်ိဳးပြားလာရတယ္ျဖစ္တယ္လို႕လဲ ေျပာပါတယ္။ အခုခ်ိန္အထိလည္း အရိုးက်ေနတဲ့ အရိုးအပိုင္းအစေတြ အ၀တ္စေတြက လယ္ကြင္းေတြထဲမွာ ရွိေနတုန္းပဲျဖစ္ပါတယ္။

ဆိုေတာ့ နာဂစ္ေဒသမွာ ၾကြက္က်လို႕ တျခား ၾကြက္ေၾကာင့္ျဖစ္လာနိုင္တဲ့ ေရာဂါေတြအတြက္ ၾကိဳတင္ေတြးျပီး စိတ္ညစ္ေနၾကရတဲ့အထဲ ၾကြက္ျမီးျဖတ္ခိုင္းေနတဲ့အတြက္ ခေလးလူၾကီး ပါမက်န္ ၾကြက္ဖမ္းဆီးေရးအတြက္ ေထာင္ေခ်ာက္ဆင္ျပီး ၾကြက္ျမီးျဖတ္နိုင္ေရး လယ္ကြက္တြင္း စစ္ဆင္ေရးဆင္းဖို႕ ျပင္ဆင္ေနရတဲ့အတြက္ စပါးျပန္စိုက္နုိင္ဖို႕ မိသားစု စားဖို႕အတြက္ ပိုက္ဆံရွာဖို႕ အခ်ိန္မေပးနိုင္ဘူးျဖစ္ေနပါတယ္ရွင္။

မဆုမြန္ စဥ္းစားတာေတာ့ စီးပြားေရးသမား ဂြင္ဆင္ျပီး ၾကြက္ျမီးဆယ္ေခ်ာင္း ဒဏ္ေငြနွစ္ေထာင္ဆိုေတာ့ ၾကြက္ျမီးတစ္ေခ်ာင္းကိုအနည္းဆံုး တစ္ရာ ငါးဆယ္နူန္းနဲ႕မ်ား လိုက္ေရာင္းေနတဲ့ စီးပြားေရးေစ်းကြက္ ၾကီး နာဂစ္ေဒသမွာ ျဖစ္လာေလမလားလို႕ ေတြးရင္ ညဏ္ၾကီးရွင္ေတြရဲ့ ၾကြက္ျမီးစစ္ဆင္ေရးစီမံခ်က္အတြက္ ရယ္ရမလို ျပံဳးရမလို ျဖစ္မိပါတယ္ရွင္။

သတင္းအျပည့္အစံုကို ဒီမွာ ဖတ္လို႕ရပါတယ္။

ဒလက္ေတာပံုျပင္

ဒလက္ေတာရြာကို အလည္ေရာက္လာတဲ့ လူတိုင္း သတိထားမိတာ တစ္ခုက ရြာသူရြာသားေတြ ဘယ္သြားသြား ေဘာပင္ ဒါမွမဟုတ္ ခဲတံနဲ႔ စာရြက္ ေလး၊ ငါးရြက္ကို အိတ္ထဲ ထည့္ထားၾကတာပဲ။ သြားေလရာမွာလည္း စာရြက္ေပၚမွာ တစံုတခုကို ခပ္ျမန္ျမန္ ေရးေနၾကတာကို ေတြ႔ရတတ္တယ္။ မသိတဲ့ လူေတြကေတာ့ ႏွစ္လံုး သံုးလံုးမ်ား ထိုးၾကသလား ထင္ၾကမယ္။ တကယ္ေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ ျဖစ္ပံုက ဒီလို။

ဒလက္ေတာရြာဆိုတာက ျပည္ခရိုင္၊ ေရႊေတာင္ၿမိဳ႕ကေန ႏြားလွည္းနဲ႔သြားရင္ ေလးနာရီေလာက္ႏွင္မွ ေရာက္တဲ့ ရြာငယ္ေလးတစ္ခုပါပဲ။ ေခတ္ေတြ ဘယ္လို ေျပာင္းေျပာင္း ဘာမွ မေျပာင္းလဲတဲ့ ရြာေလးတစ္ခုေပါ့။ ရြာဦးမွာ ထံုးေစတီရိွတယ္။ ဆရာေတာ္ ရိွတယ္။ စာက်က္စာအံ ဘုန္းႀကီး ေက်ာင္းသားေတြ ရိွတယ္။ တစ္ရြာလံုး သံုးတဲ့ ေရတြင္းႀကီးရိွတယ္။ စပါးခင္း၊ ေငြတိုးေခ်းတဲ့လူ၊ အရက္ပုန္းဆိုင္၊ ဘဲျခံ၊ ဖုန္ထူတဲ့လမ္း စတဲ့ ရြာသေကၤတေတြ၊ ကာလသားေခါင္း၊ ကြမ္းေတာင္ကိုင္၊ သူႀကီးလို႔ ေျပာလို႔ရတဲ့ ရြာလူႀကီးတို႔လည္း ရိွတယ္။

ဒီရြာသားေတြ ဂုဏ္ယူတာ တစ္ခုက အဂၤလိပ္၊ ဂ်ပန္ေတြကို တိုက္တုန္းက နာမည္ႀကီးတဲ့ ေရႊေတာင္တိုက္ပြဲမွာ သူတို႔ရြာက အရြယ္ေရာက္တဲ့ ေယာက်္ားေတြ အကုန္ဝင္ တိုက္ဖူးတယ္ဆိုတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္ သူတို႔ကိုယ္ သူတို႔ အာဇာနည္မ်ဳိးရိုး၊ အာဇာနည္ရြာလို႔ ထင္ၾကတယ္။ အဲဒါက ၾကာေတာ့ၾကာခဲ့ၿပီ။

ျမန္မာျပည္ေတာင္ ကၽြန္ဘဝကလြတ္လို႔၊ မဆလေခတ္၊ နဝတေခတ္၊ နအဖေခတ္၊ ဒီမိုကေရစီေခတ္ဦး၊ ဒါေတြျဖတ္လို႔ ဒီမိုကေရစီ အဖြံ႕ျဖိဳးဆံုး အာရွႏိုင္ငံရယ္ လို႔ေတာင္ ေခၚေနၾကပါၿပီ။ ဒါေပမယ့္ ၿမိဳ႕နဲ႔ အဆက္အသြယ္ မရိွသေလာက္ နည္းတဲ့ ဒလက္ေတာရြာကေတာ့ ဒါေတြ မသိလွဘူး။ တခါတခါ ၿမိဳ႕က ဆရာေတာ့္ တပည့္ ေက်ာင္းဆရာေလး ေပါက္လာမွ နည္းနည္းပါးပါးသိရတာ။

ဇာတ္လမ္း အစကလည္း အဲဒီ ေက်ာင္းဆရာေလး ကိုထြန္းဝါပါပဲ။ တရက္ ကိုထြန္းဝါ ဆရာေတာ္ကို လာဖူးေတာ့ လက္ထဲမွာ အဘိဓာန္တစ္အုပ္ေလာက္ နီးနီးထူတဲ့ စာအုပ္ႀကီး တစ္အုပ္ပါလာတယ္။ ဆရာေတာ္က ဘာတုန္းဟဲ့ ဆိုေတာ့ “နအဖ လက္ထက္ ဒီမိုကေရစီအေရး လႈပ္ရွားသူမ်ား၏ ေၾကညာခ်က္မ်ား” ဆိုတဲ့စာအုပ္ႀကီး။ အဲဒီေခတ္တုန္းက ေၾကညာခ်က္ သိပ္ထုတ္ၾကေတာ့ စုထားတဲ့လူက စာအုပ္ေတာင္ ျပန္ရိုက္လို႔ရတယ္။

အာဇာနည္စိတ္ရိွၿပီး စစ္အစိုးရကိုမုန္းတဲ့ ဆရာေတာ္က ငါဖတ္ရေအာင္ တစ္ပတ္ေလာက္ထားခဲ့စမ္းဆိုေတာ့ ကိုထြန္းဝါလည္း တင္ပါ့ ေပါ့။ ထားခဲ့တယ္။ ဆရာေတာ္က မနက္လည္း ဒါဖတ္၊ ညလည္း ဒါဖတ္၊ ဆြမ္းစားၿပီး လည္း ဖတ္နဲ႔ ေနာက္ဆံုး ဘာေတြးမိလဲဆိုေတာ့ ေကာင္းတယ္၊ ေၾကညာခ်က္ေတြဟာ ထိေရာက္တယ္လို႔ ျမင္လာတယ္။ ငါလည္း ေၾကညာခ်က္ထုတ္မယ္ဆိုၿပီး အနားက ေဘာပင္နဲ႔ စာရြက္တစ္ရြက္ထဲ ခ်ေရး လိုက္တယ္။

ဒလက္ေတာရြာဦးေက်ာင္း။ ေၾကညာခ်က္အမွတ္ ၁/၂၀၄၃

ငါ မနက္ျဖန္ ၾကည္ေတာရြာ တရားပြဲသြားရန္ ႏြားလွည္းအလွဴခံလိုသည္။
ကပၸိယႀကီးမွ ရြာလူၾကီး စိန္ေမာင္ႏွင့္ စီစဥ္ရန္ အထူးတိုက္တြန္းလိုက္သည္။
လွည္းမရ၍ ေျခလ်င္ၾကြရမွာကိုလည္း ငါစိုးရိမ္ေၾကာင္း အသိေပးတယ္။
ေျခလ်င္ၾကြ၍ မက်န္းမာလ်င္ သင္တို႔ တာဝန္သာျဖစ္ေၾကာင္း ေၾကညာလိုက္သည္။

ဒလက္ေတာရြာလံုးဆိုင္ရာ ဆရာေတာ္

ၿပီးေတာ့ ကပၸိယႀကီး ဦးေတာက္ထြန္းကို ေခၚေပးလိုက္တယ္။ ေက်ာင္းဝ လူျမင္တဲ့ေနရာမွာ ကပ္၊ မင္းလည္း ဖတ္တဲ့။ ဦးေတာက္ထြန္းလည္း ဖတ္ၿပီး အူေၾကာင္ေၾကာင္ ျဖစ္သြားတယ္။ စကားေျပာသလိုလို၊ စာေရးသလိုလုိ အေရးအသားနဲ႔ ဘာကိုဆိုလိုမွန္းလည္း ေသေသခ်ာခ်ာမသိ။ သူ႔နာမည္လည္းပါတယ္။ ဦးစိန္ေမာင္ နာမည္ လည္း ပါတယ္။ သူနားလည္တာက မနက္ျဖန္ ဟိုဘက္ ၂ ရြာေက်ာ္ေလာက္က တရားပြဲတစ္ခုကိုသြားဖို႔ ႏြားလွည္း အလွဴခံခိုင္းတာ။ ဦးစိန္ေမာင္ကို စီစဥ္ခိုင္း။ ဒါပဲ။ အရင္ကလည္း သူ စီစဥ္ေပးေနၾကပါ။ အရင္ကေတာ့ ေတာက္ထြန္း လွည္းရွာကြာ ဆိုတာေလာက္ပဲ။ ခုကာမွ ဘာေတြ ေရးထားမွန္းမသိ။ တိုက္တြန္းလိုက္သည္၊ စိုးရိမ္ေၾကာင္း၊ ေၾကညာခ်က္။ အဆိုးဆံုးက ေအာက္ဆံုးမွာ ခပ္ႀကီးႀကီးေရးထားတဲ့ ဒလက္ေတာရြာလံုးဆိုင္ရာ ဆရာေတာ္ ဆိုတာပဲ။

ဒလက္ေတာ တရြာလံုးမွ ဒီေက်ာင္းနဲ႔ သံဃာ ၆ ပါးရိွတာ။ ဒလက္ေတာနဲ႔ မဆိုင္လို႔ ဘယ္သူနဲ႔ဆိုင္မွာတုန္း။ ဒါနဲ႔ ဆရာေတာ္ကို ဝင္ဖူးၿပီး ေလွ်ာက္တယ္။

“အရွင္ဘုရား - အရင္လုိပဲ လွည္းလိုလို႔ ဦးစိန္ေမာင္ကို ေျပာခိုင္းတာမဟုတ္လားဘုရား။ ဘာလို႔ စာတတန္၊ ေပတတန္ဖြဲ႔ရတာလဲ ဘုရား။ အေၾကာင္းထူးမ်ားရိွလို႔လားဘုရား”

ဆရာေတာ္က အ တတ္ရန္ေကာဆိုတဲ့ အၾကည့္နဲ႔ ၾကည့္ၿပီး

“ဒါ စာတတန္၊ ေပတတန္မဟုတ္ဘူးကြ။ ေၾကညာခ်က္လို႔ ေခၚတယ္။ တခ်ိန္က စစ္အစိုးရကို ေတာ္လွန္စဥ္က ဒီလိုပဲ ေၾကညာခ်က္ေတြ လႈိင္လႈိင္ထုတ္ခဲ့ရတယ္ဟ”

“အရွင္ဘုရားက ဦးစိန္ေမာင္ကို ေတာ္လွန္ေနလို႔လားဘုရား”

“နင့္အေမလင္ကို ငါေတာ္လွန္စရာလား။ ေၾကညာခ်က္ဆိုတာ အဖြဲ႔အႏြဲ႔မပါဘူး။ လိုရင္းကို ထိေရာက္ေအာင္ ေျပာတဲ့ ေတာင္းဆိုခ်က္၊ အသိေပးခ်က္ကြ။ အခ်ီအခ် ေျပာစရာမလိုေတာ့ဘူးေလကြာ။ မင္းတို႔လည္း ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ၾကဟ။ စကားနည္းရန္စဲေပါ့ကြာ … ကဲ ကဲ … ခိုင္းထားတာလုပ္ခ်ည္။ ငါ မနက္ျဖန္အတြက္ ေၾကညာခ်က္ တစ္ေစာင္ ထပ္ထုတ္ဖို႔ လုပ္လိုက္ဦးမယ္”

ကပၸိယႀကီးလည္း ဝတ္ျဖည့္ၿပီး ဆင္းလာတယ္။ ဆရာေတာ့္ ေၾကညာခ်က္ကို ေက်ာင္းအဝင္ဝအနားက ျခံစည္းရိုးအစပ္မွာ ကပ္ၿပီး ဦးစိန္ေမာင္အိမ္ဘက္ ထြက္လာခဲ့တယ္။

“ဗ်ဳိ႕ ဦးစိန္ေမာင္။ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းဘက္လာဦးဗ်”

“ဘာလို႔လဲကြ။ ဆရာေတာ္ေခၚလို႔လား”

ကပၸိယႀကီးလည္း ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ကို ရွင္းျပလိုက္ေတာ့ သူ႔ကိုယ္သူ သူႀကီးထင္ေနတဲ့ ဦးစိန္ေမာင္လည္း ေၾကညာခ်က္ဆိုတာကို သိပ္သေဘာက်သြားတယ္။ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းကို ႏွစ္ေယာက္သား ဒုန္းဆင္းခ်သြား တာ ညေန ေနအေတာ္ေစာင္းမွ ျပန္လာတယ္။

မၾကာပါဘူး။ ေက်ာင္းဝက ဆရာေတာ့္ ေၾကညာခ်က္ေအာက္မွာ ေၾကညာခ်က္ အသစ္ႏွစ္ခု ထပ္ေတြ႔ရေတာ့ပါပဲ။ တစ္ခုက ဦးစိန္ေမာင္၊ တစ္ခုက ကပၸိယႀကီး။

စိန္ေမာင္ရဲ႕ေၾကညာခ်က္
၁။ ဆရာေတာ္သည္ တရြာလံုးနဲ႔ ဆိုင္တယ္ဆိုတာကို ျခြင္းခ်က္မရိွ ေထာက္ခံတယ္။
၂။ ဘာသာေရးေခါင္းေဆာင္ ဆရာေတာ္ကို ႏြားလွည္းကူညီျခင္းျဖင့္ ဝိုင္းရံၾက။
၃။ ရြာသားေတြလည္း ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းကို ကူညီေစလိုတယ္။
ပံု - စိန္ေမာင္၊ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္း ပင္မႏြားလွည္းအလွဴရွင္မ်ား အဖြဲ႔ဝင္။

သူ႔ေၾကညာခ်က္ေအာက္မွာက ကပၸိယႀကီး ဦးေတာက္ထြန္းရဲ႕ ေၾကညာခ်က္ကို ဗလာစာရြက္ပိုင္းေလးေပၚမွာ ခဲတံတုံးတုံးႀကီးနဲ႔ ေရးထားတာေတြ႔ရတယ္။

ကပၸိယႀကီးက ေၾကညာသည္။

ဆရာေတာ့္ ေတာင္းဆိုခ်က္ကို ခ်က္ခ်င္းလိုက္ေလ်ာေသာ ဦးစိန္ေမာင္ရဲ႕ လုပ္ရပ္ကို ရြာသားမ်ားနဲ႔အတူ လံုးဝၾကိဳဆို တယ္။ ဆရာေတာ့္ေက်ာင္း စည္ပင္သာယာေရးအတြက္ အေထာက္အကူေကာင္းလို႔ ယံုၾကည္ ေမွ်ာ္လင့္၏။ ဆရာေတာ့္ ေက်ာင္းအတြက္ ရြာတြင္းရြာပ အတူပူးေပါင္းၾကေလာ့။

ေတာက္ထြန္း၊ အက်ဳိးေတာ္ေဆာင္ၾကီး (ကပၸိယ)။

ဒီရြာကေလးမွာ ေၾကညာခ်က္ထုတ္တဲ့ အေလ့အထက အဲဒီက စသြားတယ္။ ေၾကညာခ်က္ထုတ္တာကို သိပ္သေဘာက်ေနတဲ့ ဆရာေတာ္နဲ႔ ရြာလူၾကီး ဦးစိန္ေမာင္တို႔က တိုက္တြန္းတာနဲ႔ တစ္ရြာလံုး စာေရး တတ္သူတိုင္း ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ၾကေတာ့တယ္။ စာရြက္ေပၚမွာ ေျပာခ်င္တာေရးျပီး ဆရာေတာ့္ေက်ာင္း ျခံစည္းရိုးမွာ သြားကပ္ၾကတာပဲ။

ဖတ္မိတဲ့လူက သက္ဆိုင္တဲ့လူကို အေၾကာင္းၾကား၊ သက္ဆိုင္တဲ့လူက သြားဖတ္၊ ေၾကညာခ်က္ျပန္ထုတ္နဲ႔ ေပါ့ေလ။ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ၾကသလဲဆို ေအာက္က ဥပမာေတြသာၾကည့္ေတာ့။

ဦးစိုးေမာင္၊ ေၾကညာခ်က္အမွတ္ ၂.၂၃/၂၀၄၃
ရြာေနာက္ဘက္က ငျမဲ င့ါသမီးကို ရည္းစား စကားလိုက္ေျပာတာကို အျပင္းအထန္ ကန္႔ကြက္တယ္။ သူ႔မွာ လူၾကီးခ်င္း သေဘာတ ူျပီးသားရိွတယ္ေဟ့။ သူကလည္း ယူမယ္ေျပာျပီးသား။ ေနာက္ေနာင္ ငျမဲ ထပ္မံျပဳလုပ္ပါက က်ဳပ္အျပစ္ မဟုတ္ေၾကာင္း ၾကိဳေျပာထားမည္။
စိုးေမာင္၊ သမီးအေဖ။
………………………………………….
အရီးျမကေလး၏ ေၾကညာခ်က္
ရြာထဲမွာ ကၽြန္မ အတိုး ေပးစားေနသည္ဟု အတင္းမ်ား ထြက္ေနၾကသည္။ ေပးသူ၊ ယူသူၾကည္ျဖဴတဲ့ အလုပ္ျဖစ္လို႔ ဘာမွ ဝင္ေျပာစရာ မလိုဘူးဟု ေျပာခ်င္သည္။ ဆရာ့ေတာ့္ကို ေလွ်ာက္ၿပီးသား။ ဒါပဲ။ ေစ်းသြားရင္း ဝင္ကပ္သည္။
အရီး။
………………………………………….
မူလလက္ေဟာင္း “ေဟာဒီကပဲျပဳတ္” မွ အသိေပးျခင္း
တစ္ရြာလံုးက အားေပး ဝယ္ယူူၾကေသာ ကၽြန္မ၏ ပဲျပဳတ္ ေရာင္းဝယ္ျခင္းကို မနက္ျဖန္ တစ္ရက္ နားမည္။ ဘုရားၾကီး သြားဖူးမလို႔။ မနက္ျဖန္အတြက္ ယေန႔ ၾကိဳေရာင္းမည္။ လာဝယ္ၾကေနာ္။ ေဟာဒီက ပဲျပဳတ္။ ဟဲဟဲ။
မိမိုး (ဥာဏ္ၾကီးေရးေပးသည္)

အက်ဳိးဆက္က ဘာျဖစ္လာလဲဆိုေတာ့ အခ်င္းခ်င္း စကား သိပ္မေျပာေတာ့ဘူး။ ေၾကညာခ်က္ တစ္ေစာင္ပဲ ထုတ္လိုက္ ၾကေတာ့တယ္။ အေၾကြးမရတာ၊ လင္မယား ရန္ျဖစ္တာ၊ သူ႔ေခြးကို ခဲနဲ႔ထုလို႔ မေက်နပ္တာ အစံုပဲ။ အခ်င္းခ်င္း ေတြ႔ရင္လည္း ဟိုေၾကညာခ်က္ သိျပီးျပီလား၊ ငါကေတာ့ ဒီလိုျပန္ေၾကညာမယ္နဲ႔ပဲ ႏႈတ္ဆက္ၾက ေတာ့တယ္။

ေၾကညာခ်က္ေတြကိုလည္း ဆရာေတာ့္ ေက်ာင္းဝမွာတင္ ကပ္လို႔ အဆင္မေျပေတာ့ဘူး။ ရြာအလယ္က ေရခ်မ္းစဥ္မွာလည္း ခြဲကပ္ၾကရတယ္။ တေန႔ တေန႔ ရြာသားေတြလည္း ဆရာေတာ့္ေက်ာင္းနဲ႔ ေရခ်မ္းစင္ ေျပးေနၾကတာပဲ။ အဲဒီမွာ ဘာေတြေပၚလာလဲဆိုေတာ့ ေၾကညာခ်က္ကို လိုက္ဖတ္ျပီး အေၾကာင္းၾကားေပးတဲ့ မိဝိုင္းတို႔လို ကေလးေတြရယ္၊ အဆင့္မီ ေၾကညာခ်က္ ေရးေပးသည္ ဆိုတဲ႔ ေက်ာ္ေက်ာ္ထြန္းတို႔လို မေတာက္တေခါက္ စာေလး၊ ကဗ်ာေလး ေရးတတ္တဲ့လူေတြ ေပၚလာတယ္။

စာမေရးတတ္၊ မဖတ္တတ္တဲ့လူေတြလည္း သူတို႔အားကိုးနဲ႔ ေၾကညာခ်က္ေတြ ထုတ္လာေတာ့တယ္။ စံခ်ိန္တင္ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ၾကတဲ့ေန႔ကေတာ့ အတိုးေပးတဲ့ အရီးျမကေလးနဲ႔ ၾကက္သားသည္ ေဒၚဆင့္တို႔ ရန္ျဖစ္ၾကတဲ့ေန႔ပဲ။ ႏွစ္ေယာက္ရန္ျဖစ္တာ စကားသံတစ္လံုးမွ မထြက္ဘူး။ အရီးျမကေလးက အေၾကြးေတာင္းတဲ့ ေၾကညာခ်က္ေရးျပီး ေရခ်မ္းစဥ္မွာ ကပ္တယ္။ ေဒၚဆင့္ ေတြ႔ေတာ့ ေစာေတာင္းရပါ့မလား ဆိုျပီး ကန္႔ကြက္တဲ႔ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ျပန္တယ္။

အဲဒါ အဘြားၾကီးႏွစ္ေယာက္ ေရခ်မ္းစဥ္ေရွ႕မွာ ဗလာအုပ္ထဲက စာရြက္ေတြ တဗ်င္းဗ်င္း ဆြဲျဖဲျပီး ေၾကညာခ်က္ အျပန္အလွန္ ထုတ္ၾကတာ။ စကားေတာ့ တစ္လံုးမွ မေျပာဘူး။ ေနာက္ဆံုး ဆရာေတာ့္ဆီက “အခုရပ္” ဆိုေတာ့ ေၾကညာခ်က္ကို ကပၸိယၾကီး လာကပ္သြားမွ ႏွစ္ေယာက္သား ျပန္သြားၾကတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္မွာ တစ္ေယာက္ကို ေၾကညာခ်က္ ၄၀ ထုတ္ျပီး သြားျပီတဲ့ေလ။

တျဖည္းျဖည္းနဲ႔ ေၾကညာခ်က္ေတြ ေဖာင္းပြလာေတာ့ ဆရာေတာ္က ေၾကညာခ်က္တစ္ရပ္ ထုတ္လိုက္တယ္။

ဒလက္ေတာရြာဦးေက်ာင္း။ ေၾကညာခ်က္အမွတ္ ၈၅၂/၂၀၄၃

ငါနဲ႔ စိန္ေမာင္ကလြဲျပီးက်န္တဲ့လူေတြ တစ္ေယာက္ခ်င္း ေၾကညာခ်က္မထုတ္နဲ႔လို႔ တားျမစ္လိုက္သည္။ သေဘာတူရာ တူရာ အခ်င္းခ်င္းစုျပီး အဖြဲ႔လိုက္ထုတ္ၾကေတာ့။

မလိုက္နာသူကို ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ပိုင္ခြင့္ ရုတ္သိမ္းမယ္။ နားလည္တယ္ေနာ္။
ေၾကညာခ်က္မ်ား ထိန္းသိမ္းေရးအဖြဲ႔ နာယက၊ ဒလက္ေတာရြာလံုးဆိုင္ရာ ဆရာေတာ္။

ဆရာေတာ့္စကားဆိုေတာ့ မျငင္းရဲၾကဘူး။ ေၾကညာခ်က္ေတြေတာ့ နည္းသြားတယ္။ အဖြဲ႔ေတြကေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ ေပၚလာတယ္။ ေၾကညာခ်က္ထုတ္ရတာကို သေဘာေတြ႔ေနတဲ့လူေတြဆိုေတာ့ တစ္ဖြဲ႔က တစ္ခုထုတ္ျပန္လိုက္ရင္ ေထာက္ခံလိုက္ၾက၊ အျမင္မတူရင္ ကန္႔ကြက္လိုက္ၾက၊ စကားမ်ားလာရင္ သတိေပးလိုက္ၾကနဲ႔။ ဖြဲ႔ထားတဲ့ အဖြဲ႔ေတြကိုလည္း ၾကည့္ပါဦး။

“ေျခတံရွည္အိမ္ရွင္မ်ားအဖြဲ႔” ၊ “ဝက္ေမြးသူမ်ားအဖြဲ႔” ၊ “ေက်ာင္းတက္ဖူးသူမ်ားအဖြဲ႔” ၊ “ရြာလမ္းမၾကီး ေဘးဝဲယာေနသူမ်ားအဖြဲ႔” ၊ “ခဏခဏ ဖ်ားသူမ်ားအဖြဲ႔” ၊ “အသံခ်ဲ႕စက္ငွားသူႏွင့္ ႏြားလွည္းပိုင္ရွင္မ်ားအဖြဲ႔” ၊ “လူပ်ဳိသိုးၾကီးမ်ားအဖြဲ႔” ၊ “ရြာဦးေက်ာင္း အေပၚထပ္ေန သံဃာ သံုးပါးအဖြဲ႔” စသည္ျဖင့္ေပါ့။ ေရးျပရင္ေတာ့ မကုန္ႏိုင္ဘူး။ “ထုပ္ဆီးထိုးသူမ်ားအဖြဲ႔” ဆိုတာေတာင္ ပါေသးတာေလ။

ေနာက္ပိုင္းမွာ ဘာျဖစ္လာလဲဆိုေတာ့ အဖြဲ႔ေတြ အခ်င္းခ်င္း ရန္ေစာင္ လာၾကတယ္။ အဖြဲ႔တစ္ဖြဲ႔က ေၾကညာခ်က္ ထုတ္ရင္ ေထာက္ခံတဲ့လူက မိတ္ေဆြ၊ သေဘာထားမတူလို႔ ျငိမ္ေနရင္၊ ေဝဖန္ရင္ေတာ့ အဲဒီအဖြဲ႔နဲ႔ ကမာၻရန္ပဲ။ အခ်င္းခ်င္း ေၾကညာခ်က္ေတြနဲ႔ တိုက္ၾက၊ ေတာင္းပန္ၾက၊ ခြဲလိုက္ၾက၊ ေပါင္းလိုက္ၾက၊ ဆရာေတာ္က ဝင္ေျဖရွင္း ရနဲ႔ ရပ္ထဲရြာထဲလည္း အလုပ္မလုပ္ ၾကေတာ့ဘူး။ အလွဴဖိတ္ရင္ေတာင္မွာ အဖြဲ႔လိုက္ပဲ ဖိတ္ေတာ့တာ။ ၾကာလာေတာ့ ဆရာေတာ္လည္း စိုးရိမ္လာတယ္။ ဆရာေတာ့္ ေက်ာင္းေတာင္ လာဘ္ သိပ္မရႊင္ေတာ့ဘူးေလ။

ဒီလိုနဲ႔ မလာတာ ၾကာသြားတဲ့ စာအုပ္ပိုင္ရွင္ ေက်ာင္းဆရာေလး ကိုထြန္းဝါ တစ္ေယာက္ ဆရာေတာ့္ကို လာဖူးရင္း၊ စာအုပ္လည္း ျပန္ယူရင္း ေရာက္ခ်လာတယ္။ ဆရာေတာ္လည္း ကိုထြန္းဝါကို ေတြ႔တယ္ဆိုရင္ပဲ ဝတ္ျဖည့္တာေတာင္ မေစာင့္ေတာ့ဘူး။

“မင္းႏွယ့္ကြာ … ေပ်ာက္သြားလိုက္တာ။ ငါ့မွာ မင္းကိုေစာင့္ေနတာ”

“တင္ပါ့ဘုရား။ တပည့္ေတာ္ ျပည္ကိုေရာက္ေနလို႔ ဘုရား။ ဘာမ်ား အကူအညီလိုပါသလဲဘုရား”

“ေအး… အျဖစ္ကေတာ့ ဒီလိုကြ” လို႔ အစခ်ီျပီး ဒလက္ေတာရဲ႕ ေၾကညာခ်က္ ရာဇဝင္ကို ရွင္းျပလိုက္ေတာ့တယ္။ (ရွင္းျပရင္းေတာင္ ေၾကညာခ်က္ ႏွစ္ေစာင္ေရးျပီး ကပၸိယၾကီးကို သြားကပ္ ခိုင္းေသးတာ) ကိုထြန္းဝါလည္း ဇာတ္လမ္းကို နားေထာင္ျပီး ျပန္ေလွ်ာက္တယ္။

“အရွင္ဘုရားက ေၾကညာခ်က္ စာအုပ္ပဲ ေတြ႔တာကိုးဘုရား။ တပည့္ေတာ္မွာ ေနာက္တစ္အုပ္ ရိွပါေသးတယ္။ အဲဒီမွာ ေၾကညာခ်က္ေတြ အဲလို လႈိင္လႈိင္ထုတ္ျခင္းရဲ႕ အက်ဳိးဆက္ေတြ ေရးထားတယ္ဘုရား”

“ေဟ… ဘာတဲ့လဲကြ”

“အဖြဲ႔ခြဲေတြ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ လုပ္ၾကေတာ့ အားရိွတန္သေလာက္ မရိွဘူးဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ဘုရား။ အခုပဲ ရြာကို ထိခိုက္ေနျပီမဟုတ္လားဘုရား”

“ေအး.. ဒါဆိုေလွ်ာက္စမ္းပါဦး။ ငါလုပ္ရမတုန္း”

“အရွင္ဘုရား ေၾကညာခ်က္ထုတ္ရမယ္ဘုရား”

“မင္းပဲ ေၾကညာခ်က္က ထုတ္တိုင္းမေကာင္းဘူးဆိုကြ”

“ဒီတခါ ထုတ္ရမွာကို ဒီလိုပါဘုရား” ဆိုျပီး ကိုထြန္းဝါက ဆရာေတာ္ကို ဆက္ေလွ်ာက္လိုက္တယ္။ မၾကာပါဘူး။ ဆရာေတာ့္ဆီက ဒီေၾကညာခ်က္ ထြက္လာျပီး ဒလက္ေတာမွာ ေၾကညာခ်က္ေတြ ရပ္သြားေတာ့တယ္။

တရြာလံုးကို အသိေပးလိုက္သည္။ ေနာက္ထပ္ ငါ တခုခု မေျပာမခ်င္း ဘာေၾကညာခ်က္မွ မထုတ္ရဘူး။ အဖြဲ႔ေတြ အကုန္လံုးကိုလည္း ဖ်က္သိမ္းၾကပါ။ အရင္လို ျပန္ေနၾက။ မဟုတ္ရင္ ငါ့ၾကိမ္က ေက်ာမေရြးဘူး။
ဆရာေတာ္

ကမၻာစိုးမင္း

(ကၽြန္မရဲ့ ေမးလ္ထဲသို႕ သူငယ္ခ်င္းမ်ားေပးပို႕ေသာ ေဖာ္၀ပ္ေမးလ္မွ တဆင့္ ရလာသည့္ စာစုေလးကို သေဘာက် နွစ္ျခိဳက္လြန္းသျဖင့္ မဆုမြန္ ဘေလာ့ခ္တြင္ မ်ေ၀ခံစား တင္ျပပါ ေၾကာင္း ေၾကညာခ်က္ ထုတ္အပ္ ပါသည္။ ပိုင္ရွင္ မည္သူမွန္း မသိလို႕ ခြင့္ေတာင္းခြင့္ မရခဲ့ပါ ေၾကာင္း လည္း ထပ္ေလာင္း ေၾကညာအပ္ ပါတယ္ရွင့္ ပိုင္ရွင္ရွိပါလွ်င္ အသိေပး အေၾကာင္းၾကား သြား နုိင္ပါေၾကာင္း လည္း ထပ္ဆင့္ ေၾကညာအပ္ပါတယ္ ဂြမ္)

စာစုေလးရွိတဲ့ ေနရာကို ညြန္ျပ ေပးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ခင္ သံလြင္အိမ္မက္ အင္တာနက္ မဂၢဇင္းရဲ့ ဒီေနရာမွာ သြားဖတ္လို႕ရပါတယ္

မင္းကိုႏုိင္ မိုးသီးဇြန္ မွသည္ သီး ေလး သီး သို႔ …

ဒီေန႔ မိုးက ရြာ ေနလိုက္တာ မနက္ မလင္းခင္ ကတည္းက၊ လမ္းေတြ ေပၚေရေတြတက္၊ ေက်ာင္းေဘးက လယ္ကြင္း ေတြမွာ လည္း ေရ အေဖြးသား နဲ႔ေပါ့။ မိုးေအး လို႔ထင္ပ ေက်ာင္းထဲက ကေလးေတြ ေသြးေအးၿပီး ၿငိမ္ခ်က္ သား ေကာင္းေနၾကေလရဲ႕။

ကေလးေတြကို မုိး ေအးေအးနဲ႔ မပ်င္းရ ေလေအာင္ သူ႔တုိ႔ စိတ္၀င္စား မယ့္ အေၾကာင္းေတြ ရယ္စရာေတြ ေျပာျပ ေနရင္းနဲ႔ ရွစ္ေလးလံုး အေရးေတာ္ပံု အေၾကာင္းကို ေရာက္သြားပါ ေလေရာ။ ရွစ္ေလးလံုးျဖစ္တုန္းက ဒီကေလး ေတြက ဘယ္ လာ ေမြး အံုးမလဲ၊ ခုမွ သူတို႔က ကိုးတန္း ေက်ာင္းသား အရြယ္ေတြ။

အဲဒီကာလ တုန္းက ေက်ာင္းသား အေရးေတာ္ပံု စတင္ ျဖစ္ေပၚလာတာ၊ ေန၀င္း စစ္အစိုးရက ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူ ေတြကို အင္လ်ားကန္ ေဘာင္မွာ ႐ုိက္သတ္၊ ေရႏွစ္သတ္ လုပ္ခဲ့တာေတြ၊ ျပည္သူေတြ တရပ္လံုး အေရးေတာ္ပံု ထဲ ပါလာတာေတြ၊ ရန္ကုန္ ၿမိဳ႕ေတာ္ခန္းမ ေရွ႕မွာ ရွစ္ေလးလံုး ည စစ္တပ္က ရက္ရက္စက္စက္ ေမာင္းျပန္ ေသနတ္ ေတြနဲ႔ ပစ္သတ္ တာေတြကို ေျပာျပ ေနခ်ိန္ မွာ အေၾကာင္းအရာအလိုက္ ေက်ာင္းသား ေတြရဲ႕ မ်က္ႏွာမွာ ရွစ္ေလးလံုး ကာလ ပံုရိပ္ေတြကို သူတို႔ စိတ္ကူးေလးေတြနဲ႔ ဖမ္းယူ ထင္ဟပ္ေနၾကတယ္ေပါ့။

ဒီအေရးေတာ္ပံုႀကီးကပဲ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ လို အမ်ဳိးသား ေခါင္းေဆာင္ေတြ၊ ရဲရဲေတာက္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ေတြကို ေမြးထုတ္ ေပးခဲ့တယ္ ဆိုတာကို ဆက္ၿပီး ရွင္းျပ ေနရင္း၊ အတန္းထဲက ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသား ကေလး ေတြကို ရွစ္ေလးလံုး အေၾကာင္း သူတို႔ ဘယ္ေလာက္ သိထားသလဲ၊ သိေနၿပီလဲဆိုတာ စမ္းၾကည့္ ခ်င္တာနဲ႔ သူတို႔ ကို အဲဒီ့ ကာလက ဦးေဆာင္ ခဲ့တဲ၊့ ဒီေန႔ အထိ လည္း ဦးေဆာင္ ေနဆဲျဖစ္တဲ့ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ နာမည္ ေတြကို ေမးၾကည့္ လိုက္ေတာ့ တတန္းလံုးက

“မင္းကိုႏုိင္”

လို႔ ထေအာ္ ၾကတယ္၊ ငါ့တပည့္ေတြ တယ္ဟုတ္ပါလား ေပါ့။

ဒါနဲ႔ ဆက္ၿပီး ေနာက္ထပ္ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ရဲ႕ နာမည္ကို ထပ္ ေမး လိုက္ေတာ့ အားလံုး ၿငိမ္ၿပီး စဥ္းစား ေန လိုက္တာ နဲနဲ ၾကာသြားတယ္။ ေျဖႏုိင္တဲ့သူ တေယာက္ တေလမ်ား ေပၚလာမလားလို႔ ေက်ာင္းသား ေတြကို လွမ္းၾကည့္ မိေတာ့ ေခါင္းငံု႔ တဲ့လူက ငံု႔ အၾကည့္ လႊဲတဲ့သူ က လႊဲ နဲ႔ ကိုယ့္တပည့္ေတြ ျဖစ္ ေနလုိက္တာ….

“ငါ့တပည့္ေတြ မင္းကိုႏိုင္ ကိုေတာင္ သိေသးတာပဲ၊ သူက ရွစ္ေလးလံုး ကာလမွာ ကိုမင္းကိုႏုိင္နဲ႔ ေခါင္းနဲ႔ ပန္းလို ျဖစ္ ခဲ့တဲ့၊ ေက်ာင္းသား ေခါင္းေဆာင္ တေယာက္ကြာ။ မင္းတို႔ ဒီမွာ ၾကားဖူးေနတဲ့ ေက်ာင္းသားအဖြဲ႔တခုမွာ သူက ေခါင္းဆာင္ လည္း လုပ္ခဲ့ ေသးတယ္ေလ။ ေက်ာင္းသား ဆႏၵျပပြဲေတြမွာ ျပည္သူ လူထုႀကီး ကိုယ္တိုင္ ပူးေပါင္း ပါ၀င္ လာေအာင္ သူ႔ အေျပာ အေဟာေတြနဲ႔ လႈံ႕ေဆာ္ စည္း႐ံုး ခဲ့သူ လည္းျဖစ္တယ္ေလ”

အေျဖ မေပး ႏိုင္ ေသးေသာ ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေလးမ်ားကိုၾကည့္ရင္း က်ေနာ့္မွာ စိတ္မရွည္ ျဖစ္ လာမိတယ္။

ဒါနဲ႔ …“ကဲ ကဲ ငါ့တပည့္ေတြ စဥ္းစားရခက္ေနရင္ အစေဖၚေပးမယ္ သူ႔နာမည္မွာ…သီး…ပါတယ္” လို႔ ေျပာလုိက္ ေတာ့…ေက်ာင္းသားေတြ အားလံုး အားရ၀မ္းသာနဲ႔ တခဲနက္ ျပန္ေျဖလုိက္တဲ့ အသံဟာ ဟိန္းကနဲ ထြက္ေပၚ လာပါတယ္ …

“ သီး ေလး သီး ပါဆရာ” တဲ့ …။

“ေပ်ာ္ရႊင္ၾကေစ… ျပည္သူေတြ… ေအးခ်မ္းၾကေစ… မိတ္ေဆြတို႔ေရ… သာယာမႈနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ… တည္ၿငိမ္မႈနဲ႔ … ျပည့္စံုပါေစ… ေဆးေရာင္စံု အဖြဲ႔သားေတြ… ဆုေတာင္းေမတၱာေခၽြ …”

ေက်ာင္းသူ၊ ေက်ာင္းသားေတြရဲ႕ တခဲနက္ အားရပါးရ ေျဖဆိုလိုက္သံေၾကာင့္ အဆိုပါသီခ်င္းသံနဲ႔အတူ လူရႊင္ေတာ္ အ၀တ္အစား ၀တ္ၿပီး မိန္႔ခြန္းေျပာဖို႔ စင္ေပၚကို တက္လာေနတဲ့ ေက်ာင္းသားေခါင္းေဆာင္ ကိုမုိးသီးဇြန္ကို က်ေနာ့္ အေတြးထဲ ျမင္ေယာင္ ေနမိ ပါေတာ့တယ္ဗ်ာ …။

မွတ္ခ်က္။ ။
(ဒီကေန႔အထိ ေလးစားရင္းစြဲရွိေနေသာ ကိုမင္းကိုႏိုင္၊ ကိုမိုးသီးဇြန္ႏွင့္ ႏိုင္ငံေရးကို အႏုပညာျဖင့္ ျပက္လံုး ထုတ္ တိုက္ပြဲ၀င္လ်က္ ရွိေသာ ကိုဇာဂနာ ႏွင့္ သူ၏မ်ဳိးဆက္ သီးေလးသီး အဖြဲ႔တို႔အား ေလးစားအမွတ္ရစြာျဖင့္ ....)

ခန္႕ေအာင္

ေန႕သစ္ ဘေလာ့ခ္မွာ တဆင့္ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။

ေအပရယ္လ္ဖူးလ္ရဲ့ ရယ္သံမ်ား..

April Fool's dayတဲ့ ဧျပီလ ၁ရက္ေန႕ေရာက္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့ ညကတည္းက စိတ္တထင့္ထင့္နဲ႕ အစိုးရိမ္ဆံုးက မရွိစုမယ့္စု ၀ယ္ထားရတဲ့ ကိုယ့္ ကြန္ပ်ဴတာေလး တစ္ခုခုထိသြားမွာကို သိပ္ေၾကာက္ ေနမိတယ္..မနက္အိပ္ယာနိုးေတာ့ အရင္လို ကြန္ပ်ဴတာ ခ်က္ျခင္း မဖြင့္ရဲေသးဘူး..နုိင္ငံတကာ သတင္းေတြက ကြန္ပ်ဴတာေတြကို conficker wormလို႕ေခၚတဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္က တကမၻာလံုးမွာရွိတဲ့ ကြန္ျပဴတာေတြကို တိုက္ခိုက္ နုိင္တယ္လို႕ စစ္ေၾကျငာထားေတာ့ ဖြင့္လိုက္ရင္ ကုိယ့္ဟာေလးပါ ဂန္႕သြားမွာကို ေတာ္ေတာ္ေလးကို လန္႕ေနမိတယ္..

ဧျ႔ပီလ ၁ရက္ေန႕ ေန႕ခင္း ၁၁နာရီအထိ ဟိုလုပ္ဒီလုပ္ ေတာင္ကိုင္ ေျမာက္ကိုင္နဲ႕ ကြန္ပ်ဴတာ မဖြင့္ရမခ်င္း အင္တာနက္ မဖြင့္ရမခ်င္း ေဆးစြဲ ေနတဲ့သူ ေဆးျဖတ္ သလိုကို ျဖစ္ေနတယ္. ေနာက္ဆံုးေတာ့ ေယာင္ခ်ာခ်ာ ျဖစ္ေနတာကို မေနနိုင္ေတာ့ပဲ အင္တာနက္ဖြင့္ လိုက္တယ္. ပထမဆံုးဖြင့္တာေတာ့ ကိုယ့္ဘေလာ့ေပါ့ ပံုမွန္ပဲ..ေနာက္ ဂ်ီေတာ့ ဖြင့္လိုက္တယ္..သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ရဲ့ ဂ်ီေတာ့ မက္ေဆ့မွာ သန္းေရႊေသျပီတဲ့ ျပံဳးမိတယ္ ဒါမ်ိဳးကေတာ့ ရိုးေနျပီေပါ့..ကေလးအထာေလးေတြေပါ့.

ေနာက္တစ္ခု ထပ္ၾကည့္မိတယ္ စင္ကာပူက ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ သန္းထီေပါက္တယ္တဲ့ လင့္ ကေလးနဲ႕..နည္းနည္း စိတ္၀င္စား သြားတယ္ စိတ္ထက္ျမန္တဲ့ လက္က ကလစ္မိရဲ့ သားျဖစ္ ေရာ...ေအပရယ္ဖူးလ္ဆိုတဲ့ စာတမ္းၾကီးလဲ ျမင္ေရာ ခ်က္ခ်င္း ျပန္ပိတ္ လိုက္တယ္ အသံထြက္ျ႔ပီး ရယ္မိ တယ္..ငါထိသြားျပီေပါ့ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္းေလးေတြ အရိူအရိူတက္လာတယ္ အစ္မ ျငိမ္း မဂၤလာေဆာင္ ပ်က္ သြားျပီ သိလား ဆိုေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ရိုးေနျပီ ေအပရယ္လ္ဖူးလ္လို႕ တစ္ေၾကာင္းပဲ ျပန္ရိုက္လိုက္တယ္..

ေနာက္ ခပ္တည္တည္နဲ႕ ဟိုဟာလုပ္ဒီဟာလုပ္ေပါ့..ဒါက္တာလြမ္းေဆြ ဘေလာ့က ဆီေဘာက္စ္မွာ စခ်င္သူ တစ္ေယာက္က ဘတ္တစ္ေထာင္ ဆန္တစ္အိတ္ ဆီတစ္ဗူးေပးတယ္ လာခဲ့ပါ ေဒါက္တာ လြမ္းေဆြ အိမ္ေပါက္က ေစာင့္ေနတယ္လို႕ ေရးထားတာကို ၾကည့္ျပီး ျပံဳးမိတယ္..ေအေအပီပီက အက်ဥ္းသားေတြ အားလံုး ဘတ္ငါးေထာင္ေပးမယ္ တဲ့

ေနာက္တစ္ခုက အထိဆံုးပဲ ျမန္မာနုိင္ငံတစ္နုိင္ငံလံုး လွ်ပ္စစ္မီး ၂၄နာရီ ရရွိေစရမည္ဟု ျပန္ၾကားေရး၀န္ၾကီးက အာမခံ ေၾကျငာလိုက္ျခင္းတဲ့...ဟားဟားဟား အားရပါးရ ရယ္မိျပန္တယ္..ဒီေန႕ေတာ့ ဘယ္ၾကည့္ၾကည့္ ရယ္ခ်င္စရာ ေတြပဲ ျဖစ္ေနတယ္

ျမန္မာျပည္က သူငယ္ခ်င္းေတြ လာရင္ စခ်င္လိုက္တာလို႕ ေတြးေနတုန္း ဂ်ီေတာ့မွာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ တင္ထားတဲ့ လင့္တစ္ခု ေပၚလာတယ္ ...ျမန္မာျပည္က အင္တာနက္ လံုး၀ပိတ္လိုက္ရျခင္းရဲ့ ေနာက္ကြယ္မွာ လ်ိဳ႕၀ွက္ခ်က္ မ်ားစြာရွိ..တဲ့ တစ္ပိုင္း တစ္စ ေပၚေနတဲ့လင့္က bbc.co.uk ဟုတ္ျ႔ပီဆိုျပီး ကလစ္ လိုက္တယ္..ခံရျပန္ျပီ April Foolတဲ့..ဟဟဟဟ အားရပါးရကို ရယ္မိတယ္

ကိုယ္ခံေနရတာကို ဘယ္သူမွ မသိေပမယ့္ တစ္ခုျပီး တစ္ခု အလစ္ အတိုက္ ခံေနရလို႕ အဲ့လင့္ေလးေတြကို ျပန္ တင္ထား လိုက္တယ္ ...သူငယ္ခ်င္းေတြ တစ္ေယာက္ျပီး တစ္ေယာက္ လာလာ ေအာ္ၾကတယ္ ohh! you got me,,ဟယ္ အတည္ ေပါက္ၾကီးနဲ႕ေနာ္.လုပ္ျပန္ျပီ ဟင္းဟင္း နင္ေနာ္ နာေတာ့မယ္ စသျဖင့္ စၾက ေနာက္ၾက..ေျပာေနၾကရင္းတန္းလန္းနဲ႕ ကိုယ္ကလဲ သူမ်ားေတြ လုပ္ၾကံ ရတာကို အရသာရွိ လာတယ္..စေကာင္းေကာင္းနဲ႕ လုိက္စေနတုန္း ကိုရင္သင္ကာက လွမ္းေအာ္တယ္ ေဒၚဆုမြန္ ဗိုင္းရပ္စ္လင့္ေတြ ထိမယ္ ေနာ္တဲ့..ခံလိုက္ရမွ ကြိခနဲျဖစ္မယ္တဲ့ သူ လွမ္းၾကိမ္းမွ လိုက္ျပီးေတာ့ သူမ်ားေတြကို အစအေနာက္ လုပ္ေနတာ အရွိန္ ေလ်ာ့သြားတယ္...ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕ကြန္ပ်ဴတာ မ်က္နွာ အပ္ျပီး လုပ္ၾကံတဲ့ ရယ္သံနဲ႕ ဟီဟီ ဟီဟီ ခြစ္ခြစ္ ခြစ္ခြစ္ ရယ္ေနတာကို ေဘးက မိတ္ေဆြက အခုမွ ဆုမြန္ တကယ္ ေအပရယ္ဖူးလ ္ျဖစ္ေနတာ တဲ့..ေလ...

ဘာရယ္မဟုတ္ဘူး ေအပရယ္ဖူးလ္ေန႕ေလးကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေပ်ာ္ဖို႕ေကာင္းခဲ့တယ္...ေႏြအပူေတြ စတဲ့ေန႕မွာ ျပံဳးရ ရယ္ရ ေနလိုက္ရတာ ကိုက အရသာပဲ...

ခုန္ခ်ရတဲ့ အရသာ

လြန္ခဲ့တဲ့ ေလးနွစ္တုန္းက မဆုမြန္ဆိုတဲ့ ကေလးမဟာ အင္မတန္ကို အေဆာ့သန္ပါတယ္။ ၂၀၀၅ ခုနွစ္က ခ်င္းမိုင္မွာ ေက်ာင္းက ေလ့လာေရးခရီးထြက္ၾကေတာ့ ဘန္ဂ်ီ အျမင့္ခုန္တဲ့ေနရာ ေရာက္ေတာ့ ခုန္ခ်ခ ေစ်းၾကီးလို႕ ေက်ာင္းက မဲနူိက္ခိုင္းပါတယ္။ အားလံုး ဘန္ဂ်ီခုန္ခ်ရတဲ့ေနရာကို ေရာက္ေတာ့ အေပၚကို ေမာ့ၾကည့္ျပီး မ်က္နွာ ပ်က္သြားၾကတယ္ ေက်ာင္းသား ၁၇ေယာက္မွာ မဲနိုက္တာ မိန္းကေလး သံုးေယာက္ပါ . ေနာက္ ေယာက်ာ္းေလးေတြ မပါဘူးလားဆိုေတာ့မွ ေနာက္ေယာက္်ားေလး နွစ္ေယာက္ ထပ္နိူ္က္ပါတယ္။ မဲနူိက္ရင္ ကၽြန္မ အျမဲကံေကာင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မ မဲေပါက္တယ္။

ဘန္ဂ်ီခုန္တယ္ဆိုတာ ကရိန္းနဲ႕ ေမွ်ာ္စင္ေပၚကို တက္ျပီး အျမင့္ေပ ၅၀မီတာ ကေန ေအာက္က ေရကန္ထဲကို အလြတ္ ဗလာ ခုန္ခ်ရတာပါ။ အေပၚက မတက္ခင္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေပါင္ခ်ိန္ပါတယ္။ ပံုထဲက ကၽြန္မ လက္ဖမိုးမွာ ၅၂ကီလိုဆိုတာ မွင္နဲ႕ထုထားေပးပါတယ္။ ေနာက္ နွလံုးေရာဂါ ရွိမရွိ ေမးပါတယ္။ ေနာက္ ျမင္တဲ့အတိုင္း ေျခေထာက္နွစ္ေခ်ာင္းကို ပူးခ်ည္လိုက္ပါတယ္ ကၽြန္မ ေျခသလံုး ပိန္ပိန္ေလးကို ေဖာ့ျပားနဲ႕ ဆြဲက်စ္ျပီး ပူးခ်ည္ထားတာကလြဲရင္ သားေရပင္ၾကီး အျဖဴၾကီးက အေခြလိုက္ပါ။ ဘာမွ အထိန္းမပါပါဘူး အလြတ္ခုန္ပါ အားလံုး ရယ္ဒီျဖစ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ ျမင္တဲ့အတိုင္းပါပဲ စူးစမ္းခ်င္ေပမယ့္ ေၾကာက္စိတ္က မ်က္နွာမွာ နည္းနည္း ေပၚလာပါတယ္ ခုန္ခ်လို႕ရျပီဆိုတဲ့ အခ်ိန္ ေအာက္ကို ငံု႕ၾကည့္ လိုက္ေတာ့ ကၽြန္မ ေဇာေခၽြး ျပန္သြားပါတယ္။ ရုတ္တရက္ တြန္႕ဆုတ္သြားတဲ့ အခ်ိန္ ေအာက္ကေန ၀ိုင္းအားေပးတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြဆီက ေ၀ါကနဲ ေလွာင္ရယ္သံ ၾကား လိုက္ ရခ်ိန္မွာေတာ့ အင္မတန္ အရြဲ႕တုိက္ တတ္တဲ့ ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ ကၽြမ္းပစ္ထိုး လိုက္ပါေတာ့တယ္။ ကၽြန္မကို ထိန္းထားတဲ့ ဘန္ဂ်ီ၀န္ထမ္းက ေအာ္လုိက္ျပီး လွမ္းဆြဲလိုက္တယ္ ထင္ပါတယ္. ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မ ကေတာ့ ေအာက္ကို တရွိန္ထိုး ျပဳတ္က်သြားပါျပီ..
ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္ နဲ႕ နားထဲကို ေလေတြက တဟူးဟူးနဲ႕တုိး၀င္လာျပီး အူေတြ အသည္းေတြ ကလီဇာေတြ ေျဗာင္းျဗန္လန္သြားသလိုပါပဲ.တစ္ခါမွ မခံစားဖူးတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြနဲ႕ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ ေသျပီလို႕ တြက္လုိက္ ပါတယ္။ ေအာက္ခံေရျပင္က မ်က္နွာကို ေျပးဟပ္သလို ခံစားရျပီ ေရျပင္နဲ႕ ကၽြန္မ မ်က္နွာ ထိမိမလို ျဖစ္တဲ့ အခ်ိန္မွာ အသက္ကို ေအာင့္ထားလိုက္ေပမယ့္ ေျခေထာက္က ပူးခ်ည္ထားတဲ့ သားေရပင္ၾကိဳးက ေျမာက္ တက္ျပီး ရုတ္တရက္ အေပၚကို ေဆာင့္တက္သြားျပန္ပါတယ္။ ျပဳတ္က်လိုက္ ျပန္ဆြဲတင္လိုက္နဲ႕ သားေရပင္ၾကိဳး အရွိန္ မကုန္မခ်င္း လူကို စပရိန္လို ဆြဲေဆာင့္ေနသလို ထပ္ခါ ထပ္ခါ ဆြဲခါေနတာျဖစ္ပါတယ္.သားေရပင္ၾကိဳး လံုး၀ ျငိမ္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေရျပင္နဲ႕ ထိလု ထိခင္ နားကို ခ်ေပးတဲ့အခ်ိန္မွာေတာ့ လူက ေမ်ာ့ေမ်ာ့ပဲ က်န္ ္ပါေတာ့တယ္။

ကၽြန္မ ေအာက္ကိုေရာက္ေတာ့ ဒရင္းမ္ဘက္ေလးတစ္ခုနဲ႕ အိပ္ခိုင္းပါတယ္. ထထိုင္လိုက္ေတာ့ အခ်ိဳရည္ တစ္ပုလင္းတုိက္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ ဆူသံပြက္သံေတြက ၾကိဳေစာင့္ေနပါတယ္။ တစ္ပတ္ကၽြမ္း ပစ္လုိက္တဲ့ အမူပါ။ ကၽြန္မ ကံေကာင္းလို႕ လည္ပင္း ၾကိဳးကြင္းစြပ္ မေသတာပါ. အလြတ္ခုန္ဆိုတာဟာ လူက လက္နွစ္ဘက္ကုိ ဆန္႕တန္းျ႔ပီး အလ်ားလိုက္ ကိုယ္ကို ေလဟာနယ္ထဲ လႊတ္ပစ္ ခ်လိုက္ရတာပါ ကၽြန္မက ကၽြမ္းပစ္ရတယ္ထင္လို႕ တစ္ပတ္ကၽြမ္းပစ္လိုက္ေတာ့....ကံေကာင္းလို႕ မရူမလွ ေသပြဲမ၀င္တာပါ။ ကံေကာင္းလို႕ ကၽြန္မ အခုခ်ိန္အထိ ျမိဳ႕ေမတၱာ ခံယူေနတဲ့ သမီေလး ျဖစ္ေနရတာပါ ဟဲဟဲ :(

Jumpmaster ေပးတဲ့ Certificate of Courage , Ma Su Mon has successfully Bungy Jumped from A height of 50 meters on 2 nd Dec 2005. The holder of this certificate has courageously joined the elite group of trillseekers to experience the ultimate thrill of their lives, by Bungy Jumping, here in Chiangmai, Thailand. ဆိုတဲ့ လက္မွတ္ေလးတစ္ခုရခဲ့ပါတယ္ရွင့္။

အမ်ားရႊင္တဲ့ တို႕မ်ား ၀ံ က

ဒိုးသံၾကားရင္ မကရ မေနနိုင္ေပါင္ ဆုိင္းၾကိဳက္တဲ့ ေမာင္

(စင္ျမင့္ထက္ကေန မုိက္တစ္လံုးကိုင္ျပီး ျပံဳးလို႕တစ္မ်ိဳး မဲ့လို႕ တစ္ဖံု အလိမ္ အထိုး အေခါက္ အေမႊ အမ်ိဳးမ်ိဳး မရိုးရေလေအာင္ အေထြေထြ တာ၀န္ေတြ အလီလီ ထမ္းေဆာင္ေနေသာ္လည္း အဆို အက မရိုးေစရေအာင္ ၀ံကနဲ႕ ေဖ်ာ္ေျဖေပးသြားတဲ့ ျမိဳ႕ေမတၱာခံယူေနတဲ့ ကိုေက်ာ္ဆန္းရဲ့ လ်ပ္တျပက္ အကအလွ ပံုရိပ္ေတြကို ပရိသတ္အမ်ား ေမတၱာပြားမ်ားနုိင္ေအာင္ တင္ဆက္လိုက္ရပါတယ္)

FREE FREE FREE

ဒီေန႕ ကၽြန္မ ခ်စ္သူ ခရီးထြက္လို႕ သု၀ဏဘူမိ နိုင္ငံတကာေလဆိပ္ကို လိုက္ပို႕ပါတယ္။ ခ်စ္သူေတြကို ေလဆိပ္မွာ သြားၾကိဳရတဲ့ ခံစားခ်က္နဲ႕ ခ်စ္သူေတြကို ေလဆိပ္ကို သြားပို႕ရတဲ့ ခံစားခ်က္ေတြကို မခံစားခ်င္ေတာ့တာ အမွန္ပဲ။ စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ ငိုအားထက္ ရယ္အားသန္တဲ့ အျဖစ္ေလးတစ္ခု ေဖာက္သည္ခ်ခ်င္လို႕ပါ ကၽြန္မေတာ့ ျပန္ေတြးတုိင္း ျပံဳးစိစိျဖစ္မိပါတယ္။

မနက္ေစာေစာ ထြက္မယ့္ ေလယာဥ္ ကြင္းကို လိုက္ပို႕ ျပီးေတာ့ ေလယာဥ္ လက္မွတ္ ကိုင္ေဆာင္ သူမ်ားသာ ဆိုတဲ့ ေနရာကို အေရာက္ မွာေတာ့ သူ႕ကို ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ မၾကာခဏ ခြဲခြာရေပမယ့္ ကိုယ့္ေဘးနားက ခ်စ္တဲ့သူ တစ္ေယာက္ ေပ်ာက္ေပ်ာက္ သြားတုိင္း ခဏေလး ဆိုရင္ ေတာင္ ကၽြန္မ ၀မ္းနည္းေလ့ရွိတယ္။ ဒါေပမယ့္ မ်ားေသာအားျဖင့္ ခရီးထြက္ၾကတုိင္း ကၽြန္မက ကၽြန္မခ်စ္သူေတြကို အစစအရာရာ ျပည့္စံုေအာင္ လိုအပ္ခ်က္ေတြကို ျဖည့္စည္းေပးျပီး သူတို႕ ခရီးစဥ္ အဆင္ေျပဖို႕ က အဓိက ျဖစ္လို႕ ေတာ္ရံု ကိစၥေတြဆို မ်က္နွာ တစ္ခ်က္ မပ်က္ပဲ ေတာက္ေလ်ာက္ လုပ္ေပးခဲ့တာ အၾကိမ္ေရ မ်ားတယ္ေလ။ အေမ ျပန္တုန္း ကဆို လည္း ကၽြန္မမွာ ငိုဖို႕ အခ်ိန္ မရဘူး။ စကား မေပါက္တဲ့ အေမ စက္ေလွကား ေၾကာက္တဲ့ အေမ့ အတြက္ ေလယာဥ္ထဲ အထိ အဆင္ေျပေျပ အေရာက္သြားနုိင္ဖို႕ စီစဥ္ေပးရေတာ့ အေမသြားခါနီး ၀င္ခါနီး အခ်ိန္အထိ အေမ့ကို နုတ္ဆက္စကားဆိုတာထက္ အေမ့ေဘးမွာ ပါသြားမယ့္ ၀န္ထမ္းကို အေမ့ကို ဂရုစိုက္ဖို႕ တတြတ္တြတ္ မွာ ေနရ တယ္ေလ။ ျပီး အေမအထဲ ၀င္သြားမွ စိတ္ကို တစ္၀က္ ေလ်ာ့တယ္ ေနာက္ အိမ္ကို အေမျပန္ ေရာက္ ေလာက္ ခ်ိ္န္ ဖုန္းဆက္မွ အေမ ျပန္ေရာက္ျပီဆိုတာ စိတ္ကို အကုန္ဒံုးဒံုးခ်နိုင္ေတာ့တယ္။

အခုလဲ ကိုယ္ေတာ္ေလး ခရီးထြက္ဖို႕ အစစအရာရာ ျပင္ဆင္ထည့္ေပး လက္မွတ္ ပတ္စပို႕ စစ္ျပီးေတာ့ ေလယာဥ္ကြင္းထဲ အထိ လုိက္ပို႕ ေပးျပီး သြားခါနီးက်မွ က်န္ခဲ့ရမယ့္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ နည္းနည္း ၀မ္းနည္း သလို ျဖစ္မိတယ္။ အဲ့တာနဲ႕ စိတ္ေထြေထြနဲ႕ တစ္ကိုယ္တည္း ေလဆိပ္ အေပၚဆံုး ထပ္ကေန လမ္းညႊန္ ျမွားေလးေတြ အတိုင္း ေလယာဥ္ကြင္းကေန ဘတ္စ္ကားဂိတ္အထိ အခမဲ့ လုိက္ပို႕ေပးတဲ့ ရွပ္တဲလ္ ဘတ္စ္ ကို လိုက္ရွာ လိုက္တာ သြားေနက် ေပမယ့္ မ်က္စိေတြ လည္သြားပါေရာ။ တစ္ေခါက္ အေပၚကို ဓာတ္ေလွကားနဲ႕ ျပန္တက္ အစကေန ျပန္ေလ်ာက္ေတာ့မွ shuttle Bus မွတ္တုိင္ကိုေတြ႕တယ္။ မ်က္စိလည္စရာ သူ၀ဏဘူမိ ေလဆိပ္က အထပ္တုိင္း မွာ အျမဲ လိုလို ခရီးသြားေတြနဲ႕ ျပည့္နွက္ေနပါတယ္။ အထူးသျဖင့္ အေနာက္တုိင္းသားေတြထက္ အေရွ႕တုိင္း သားေတြက အခုရက္ပိုင္းမွာ ပိုမ်ား ေနတာ သတိထားမိပါတယ္။

အဲ့ဒီ့ Shuttle Bus ကားမွတ္တိုင္ေလးမွာ ကုလားဆင္လူမ်ိဳး လူတန္းရွည္ၾကီး တစ္ခု ကို မွတ္မွတ္သားသား ေတြ႕မိတယ္။ သူတို႕က အထုတ္ေတြ ကိုယ္စီနဲ႕ တန္းစီေစာင့္ေနတယ္။ သူတို႕ ပတ္ပတ္ လည္မွာလဲ တက္စီ သမားေတြက အုံခဲျပီး ငယ္သံ ပါေအာင္ ေခၚေန တယ္။ သူတုိ႕ က အထုတ္ေတြ တင္ထားတဲ့ တြန္းလွည္းကို က်စ္က်စ္ ပါေအာင္ ဆုပ္ထားၾကျပီး မ်က္နွာ တင္းတင္းနဲ႕ လံုး၀ကို လွည့္ မၾကည ့္ၾကပါဘူး။ ကၽြန္မ စိတ္အထင္ သူတို႕ ဘတ္စ္ကားဂိတ္ကို သြားဖို႕ shuttle Bus ကို ေစာင့္ေနၾကဟန္ တူပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ လူတန္းၾကီး ကို ကၽြန္မလဲ ထုိင္ေနရင္း စိတ္၀င္တစားၾကည့္ေနမိတယ္။ အဲ့ဒီ့လူအုပ္စုၾကီးမွာ ေခါင္းေဆာင္ တစ္ေယာက္ ပါပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ ေခါင္းေဆာင္ ရဲ့ ဦးေဆာင္မူကို ေတာ္ေတာ္ေလး လုိက္နာဟန္ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္ဟန္တူတဲ့ လူၾကီးက အထုုတ္ကို ကိုင္ရင္ သူတို႕ ကိုင္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ့လူၾကီး က ဟို တစ္ဘက္ကို ေမ်ာ္ၾကည့္ရင္ သူတို႕လဲ ေမ်ာ္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ဒီဘက္ကုိ ေျပာင္းျပီး သူက ေမ်ာ္ၾကည့္ ရင္လည္း သူတို႕ လုိက္ေမ်ာ္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ယိမ္းတုိက္သလိုျဖစ္ေနတဲ့ သူတို႕အုပ္စုကို ကားမွတ္တိုင္က လူေတြ ကလဲ ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနပါတယ္။ ဒီလို လူအုပ္စု လိုက္ အမ်ားၾကီးဆိုရင္ မ်ားေသာအားျဖင့္ သူတို႕ ကားေတြနဲ႕ သီးသန္႕ ထြက္ၾက တာမ်ားျပီး အခုလို Shuttle Busမွာ လာေစာင့္ ေနတာ ကေတာ့ နည္းနည္း ရွားပါတယ္။

အဲ့တာနဲ႕ shuttle Busၾကီး တစ္စီး ဆိုက္လာပါတယ္။ ကားေပၚက လူအကုန္ ဆင္းသြားၾကတယ္။ ကၽြန္မတို႕လဲ ကားေပၚကို တက္ခ ဲ့ၾကတယ္။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့ ကားမွတ္တိုင္မွာရွိတဲ့ အုပ္စုၾကီးက တစ္ေယာက္မွ မတက္ပါဘူး။ ဒါနဲ႕ ကားက တံခါးေတြကို ပိတ္ ေခါင္းကို ကား လမ္းမ ေပၚ တည္ျပီး ထြက္တဲ့ အခ်ိန္က်မွ ခုနက အုပ္စုရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ လူၾကီး က ဟိုးဟိုး ဆိုျပီး ေအာ္ျပီး အလိုအေလ်ာက္ ပိတ္တဲ့ ကားတံခါးကို မပိတ္သြားခင္မွာပဲ လက္နဲ႕ ဆြဲဖြင့္ပါတယ္။ ကားသမားလဲ အလန္႕တၾကား ရပ္လိုက္ျပီး ကားေပၚက လူေတြအကုန္ ကၽြန္မ အပါအ၀င္ ဘာမ်ားျဖစ္သလဲလို႕ အဲ့လူၾကီးကို ၀ိုင္းၾကည့္ၾကပါတယ္။ သူက ကားဒရိုင္ဘာကို ငါသိတယ္ေနာ္ဆိုတဲ့ မ်က္နွာကို ခ်ီျပီး ခပ္မာမာအသံနဲ႕ ေမးပါတယ္။ ( How many Baht , How many Baht)လို႕ ကုလားစကားသံခပ္ျမန္ျမန္နဲ႕ ေပးပါတယ္။ သူ႕ပံုစံကို ၾကည့္ျပီး ကားသမားက not only bus လို႕ ျပန္ေျဖပါတယ္။ ကၽြန္မစိတ္ထင္ ကားသမားက အဲ့လူၾကီးက သူ႕လူအုပ္မ်ားလို႕ မဆန္႕ မွာ စိုးလို႕ သူ႕ကို ကားဘယ္နွစ္စီးလဲလို႕ေမးလို႕ သူ႕ဘတ္စ္တစ္ခုတည္းမဟုတ္ဘူး လာဦးမယ္လို႕ ေျဖပံုရပါတယ္။ အဲ့ဒီ့အခါ အဲ့ လူၾကီးက စိတ္ဆိုးဆိုးနဲ႕ ့how many Baht how many Bahtလို႕ ျပန္ေမးပါတယ္။ သူက ေမးတာ တလြဲ ေျဖတာ တလြဲ ျဖစ္ေနတဲ့ အျပင္ ကားက တစ္ေစာင္းၾကီး ျဖစ္ေနလို႕ ေနာက္ကားေတြကလဲ ဟြန္းေတြ တတီတီနဲ႕ ေအာ္ေနပါတယ္။ ကားသမားက ကားကို ေမာင္း ထြက္ခ်င္ ေနပါျပီ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒီ့လူၾကီးက ကားတံခါးကို သူ႕လက္ၾကီးေတြနဲ႕ ဆြဲဟထားျပီး how many Baht ဆိုတာပဲ တြင္တြင္ ေအာ္ေမး ေနေတာ့ ပိတ္လို႕မရဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။ အေျခအေနကေတာ့ တင္းမာေနပါျပီ။ သူဘာဆိုလိုခ်င္မွန္းလဲ ကားသမားက မသိဘူး ျဖစ္ေနပါတယ္။

အဲ့ဒီ့အခ်ိန္က်မွ ကားသမားေဘးက ခရီးသည္တစ္ေယာက္က ထုိင္းလို ဒရိုင္ဘာကို ေျပာလုိက္ပါတယ္။ သူကားခေမးေနတာ ဘယ္ ေလာက္ လဲ လို႕ ျဖစ္မယ္လို႕ ထိုင္းလိုေျပာလုိက္တာပါ။ အဲ့ေတာ့မွ ကားသမားက ေဆာင့္ၾကီး ေအာင့္ၾကီးနဲ႕ နိုးမန္းနီး ဖဖ္လီး ဖဖ္လီး နိုးမန္းနီး ဖလီး ဖလီးလို႕ ထုိင္းသံပါပါနဲ႕ ေအာ္လုိက္ပါတယ္။ ေအာ ဆိုတဲ့ အသံၾကီးနဲ႕အတူ အဲ့ဒီ့လူအုပ္ၾကီးက တစ္ျပိဳင္ တည္း ဖလိီး ဖလီး ဆိုျပီး သံျပိဳင္ေအာ္ျပီး shuttleBus ေပၚ တေပ်ာ္တပါး စု ျပံဳတက္လာၾကပါေတာ့တယ္။ ကားေပၚက လူေတြလဲ အကုန္ ေအာ္ရယ္ ၾကပါ ေတာ့တယ္။ ပစၥည္းေတြ ေသတၱာေတြနဲ႕ ခုနက ေခ်ာင္ခ်ိေနတဲ့ ကားေပၚမွာ ခ်က္ျခင္းပဲ လူေတြ ျပည့္နွက္သြားပါတယ္။ ကၽြန္မလဲ free free ဆိုျပီး ေပ်ာ္ရႊင္စြာနဲ႕ ခုန္ေပါက္တက္လာတဲ့ လူေတြကို ၾကည့္ျပီး စိတ္လြတ္ ကိုယ္လြတ္ ရယ္ေမာ မိပါတယ္။ ကၽြန္မ သေဘာ အက်ဆံုးက လူအုပ္ၾကီးရဲ့ ေခါင္းေဆာင္ရဲ့ မ်က္နွာေပးပါ သူက ခပ္မာမာ လုပ္ထားတဲ့ ပံုက ပိုရယ္ရပါတယ္။ ကိုယ္ မကၽြမ္းက်င္တဲ့ ေနရာ ေပမယ့္ ငါ့ကို ဒီလို လုပ္လို႕မရဘူး ငါက သိတယ္ ငါကြဆိုတဲ့ တမင္ မာထန္ထားျပီး အခမဲ့ကားကို တံခါးဆြဲျပီး ကားခ အတင္း ေမးေနတဲ့ သူ႕ပံုက ကၽြန္မအတြက္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို သေဘာက်စရာ ျဖစ္မိပါတယ္။

အဲ့ဒီ့ျမင္ကြင္းကို ၾကည့္ျပီးအထူးသျဖင့္ ရြာကေန ျမိဳ႕တက္ျပီး ဘုရားဖူးလာၾကတဲ့ ဘၾကီး ဘိုးေလးေတြနဲ႕ အေမနဲ႕ရြာကို လြမ္းမိပါ ေသးေတာ့တယ္။

အရိပ္တၾကည့္ၾကည့္ ခ်စ္ရပါေသာ ကၽြန္မ ကိုယ္ပြားေလး

ကၽြန္မ ဘ၀မွာ ဒီေလာက္အထိ အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္နဲ႕ ခ်စ္ရမယ့္ ခ်စ္သူတစ္ေယာက္ ရွိလာလိမ့္မယ္လို႕ ထင္ကို မထင္မိပါဘူး ကၽြန္မ ဘ၀မွာ သူနဲ႕ မိုးလင္း သူနဲ႕ပဲ မိုးခ်ဴပ္ အဲ့ေလာက္ထိကို ခ်စ္ျမတ္နိုး ခဲ့မိတာပါ..သူမရွိရင္ မျဖစ္ပါဘူး ခဏေလးေတာင္ ခြဲျပီးေနလို႕မရလို႕ အျဖစ္သည္းတယ္ ေျပာၾကမလား တကယ္ပါ သူမရွိရင္ ကၽြန္မ ဘ၀မွာ တစ္ခုခုလိုေနသလို သူနဲ႕ ေ၀းေနလို႕ မျဖစ္ေအာင္ကို ျဖစ္ခဲ့တယ္ဆိုရင္ လြန္တယ္လို႕ ေျပာၾကမလား..

သူ႕ကို စခ်စ္မိတုန္းကေတာ့ အေ၀းကေနပဲ ၾကည့္ျပီး ရင္ခုန္ခဲ့ရတယ္ ပိုင္ဆိုင္လိုစိတ္ရွိေပမယ့္ တန္ဖိုး ၾကီးမား လြန္း တဲ့ သူ႕အနားကပ္ခြင့္ မရေသးလို႕ အျမဲ သက္ျပင္း ခ်ျပီး လွည့္လွည့္ျပန္ရတယ္ တစ္ခါတစ္ေလ အေျခ အေန ေပးရင္ေတာ့ သူ႕ကိုယ္ေလးကို ခပ္ဖြဖြ ပြတ္ၾကည့္ျပီး ရယူ လိုစိတ္ေတြ တစ္ဖြားဖြား ျဖစ္လာတယ္ သူ႕ကို တကယ္ ပိုင္ခြင့္ ရတဲ့ အခ်ိန္ ကဆို ရင္ေတြ ခုန္လိုက္တာ ဆိုတာေလ အခုေျပာ အခု ရင္တုန္ ေနတုန္း အဲ့တုန္း ကမ်ားဆို ျမင္ေစ့ ခ်င္တယ္ သူ႕ကို ရင္ခြင္ထဲ ထည့္ျပီး ေမာ္ၾကြားတဲ့ အမူအယာနဲ႕ ဟိုလူျပံဳးၾကည့္ ဒီလူျပံဳးျပနဲ႕ ေပါ့ အရမ္းလဲ ေပ်ာ္မိတယ္ သူမ်ားေတြက ေျပာၾကတယ္ သူက သိပ္မလွဘူးတဲ့ ျပီးေတာ့ သူက ေမာ္ဒယ္လ္ ေအာက္ေနျပီတဲ့ သူက သိပ္ အၾကမ္း မရဘူး နုတယ္ဆိုတဲ့ သေဘာေပါ့ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မသူ႕ကို ခ်စ္တယ္ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရျပီ ဆိုမွေတာ့ ေပ်ာ္စရာအတိေပါ့

သူ႕ကို ကၽြန္မ ေနတ့ဲ အခန္းေလးကို ေခၚလာတုန္း ကမ်ားဆို ရွင္းေနတဲ့ ကားေပၚက ေဘးခံုေပၚမွာေတာင္ မထားရက္ပဲ ကားက ခုန္ေနလို႕ သူ တစ္ခုခုျဖစ္မွာစိုးလို႕ သူ႕ကို ကၽြန္မရင္ခြင္ထဲ အပ္ျပီး ေပါင္ေပၚ တင္ထား လိုက္တယ္ သူငယ္ခ်င္းက အၾကံေပး ပါေသးတယ္ နင္ ေလးမွာေပါ့တဲ ့ ေနပါေစလို႕ ျပံဳးျပီး ေျပာမိေတာ့ အျဖစ္သည္း တဲ့ ကၽြန္မကို သူက ျပံဳးစိစိ ၾကည့္ေနတယ္ ကၽြန္မ မရွက္ပါဘူး သူ႕ကို ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတာ ကၽြန္မ အရမ္း ဂုဏ္ယူတယ္ အေရအတြက္ နည္းလြန္းတဲ့ ကၽြန္မ ပိုင္ဆိုင္မူေတြထဲမွာ သူဟာ တန္ဖိုးအၾကီးဆံုးပါပဲ အမွန္တိုင္း ေျပာရရင္ အသက္ ၂၈နွစ္ေက်ာ္မွ သူ႕ကို တရား၀င္ကိုယ္ပိုင္အျဖစ္ ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ရတာပါစိတ္၀င္စားလို႔ဖတ္ခ်င္ေသးတယ္
သူ႕ကို စျပီး ပိုင္ဆိုင္ခြင့္ ရတဲ့ အခ်ိန္ကတည္းက ကၽြန္မအခန္းထဲမွာ အခန္႕သား ေနေနတဲ့ သူ႕အတြက္ အဆင္ေျပမယ့္ ေနရာ လုိက္၇ွာျပီး စိတ္တိုင္းမက် လိုက္တာ ေလေအးစက္နဲ႕မွ သူေနေပ်ာ္မယ္ဆိုတာ သိေပမယ့္ ေလာေလာဆယ္ သူ႕အတြက္ ပန္ကားေလး ဖြင့္ေပးထားတယ္ စိတ္ထဲေတာ့ မေကာင္းဘူး မတတ္နိုင္ဘူးေလ သူေအးမွာပါ ေနလို႕ ျဖစ္မွာပါလို႕ ေျဖေတြးလိုက္တယ္ တစ္ေန႕တစ္ေန႕ သူ႕အနားက မခြာခ်င္တာ အနက္ေရာင္ သန္းေပမယ့္ အရမ္း ၾကည့္လို႕လွတဲ့ သူ႕မ်က္နွာကို တစိမ့္စိမ့္ၾကည့္ေနမိတာ ထမင္းေမ့ ဟင္းေမ့ပါပဲ ခပ္မာမာ ျဖစ္ေနေပမယ့္ ၾကည္လင္တဲ့ သူ႕အသံပဲ ၾကားခ်င္တာ ပူေလာင္ေပမယ့္ အေႏြးဓာတ္ ရတဲ့ သူ႕ရင္ခြင္ထဲ ၀င္ျပီး အားလံုးကို ေမႊေနွာက္ရွာေဖြမိတာ.ေနံတိုင္း ေန႕မအိပ္နိုင္ ညမအိပ္နုိင္ သူ႕နဲ႕ပဲ တစ္ေနကုန္ တစ္ခါ တစ္ေလ ညလံုးေပါက္ေနမိတယ္ သူငယ္ခ်င္းက ေျပာတယ္ ၾကာရင္ နင္ က်မ္းမာေရး ထိမယ္ေနာ္တဲ့ တစ္ခါ တစ္ေလမ်ားဆို ေရေသာက္ ဖို႕ေတာင္ ေမ့ပါတယ္ဆို ေနာက္ေတာ့ သူ ေဘးနားက မခြာခ်င္တာနဲ႕ မုန္႕ထုတ္ေလးေတြ အခ်ိဳရည္ဘူးေလးေတြ ခ်စားပစ္လိုက္တယ္ သူ႕ကိုယ္ထဲကိုလဲ ပုရြက္ဆိတ္ ၀င္မွာစုိးတယ္ ဒါေပမယ့္ အျမဲ သူ႕ေနရာေလးကို ရွင္းေပးေနက်ပါ...

တစ္ခါတစ္ေလ သူေနမေကာင္းမ်ားျဖစ္ျပီဆုိရင္ ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ နွလံုးေရာဂါ ေတာင္ ျဖစ္မလိုပဲ သူကလဲ သူ အရမ္း စိတ္ေကာက္ျမန္တယ္ နည္းနည္းေလး သူ႕ကို ခိုင္းတာ မ်ားသြားရင္ ငူငူၾကီး လုပ္ေနရင္း တန္းလန္း မေျပာမဆို ရပ္ပစ္ လုိက္ေရာ ကၽြန္မ အမ်ိဳးမ်ိဳး သူ႕ကို ျပန္ျပီး အလုပ္လုပ္ ေအာင္ ေခ်ာ့ေပမယ့္ လံုး၀ကို မလူပ္ေတာ့တာ အဲ့လိုမ်ိဳး တစ္ခုုခု ျဖစ္ျပီဆိုရင္ ကၽြန္မ ခုိင္းတာ ဘာတစ္ခုမွ မလုပ္ ေပးေတာ့ဘူး ဆိုရင္ စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ မေကာင္း ဘူး ဘာျဖစ္မွန္း မသိ ဂ်စ္ကန္ကန္ ျဖစ္လာတဲ့ သူ႕အတြက္ ကၽြန္မ စိတ္ပူ လိုက္ရတာ ဆိုတာေလ သူ႕ကိုယ္ေလးကို ခပ္ဖြဖြ ပုတ္ျပီး မ်က္ရည္ေတာင္ က်တယ္ တစ္ခါ တစ္ေလေတာ့ နည္းနည္း စိတ္တိုရင္ သူ႕ကုိယ္လံုးကို တဖံုးဖံုး ထုရုိက္မိတယ္ အဲ့တာဆို သူက အလန္႕တၾကား ျပန္အလုပ္ လုပ္တယ္ ျပန္စတဲ့အခါ ထြက္လာတဲ့ သူအသံေလး ကေတာ့ ျငီးသံေလးလို ၾကားရတာ စိတ္ထဲ မေကာင္းဘူးေပါ့ .

တစ္ခါတစ္ေလ ဘယ္လို ထုရိုက္လို႕မွလဲ နွိပ္လို႕မရ ဘယ္လိုမွ သူကို လံုး၀ ေခၚလို႕မရ ေျပာလို႕မရ ျဖစ္သြားျပီ ဆိုရင္ေတာ့ ကၽြန္မ သိျပီ သူ ေတာ္ေတာ္ေလးကို ေနမေကာင္း ျဖစ္ေနလို႕ပဲ အဲ့ဒီ့ အခ်ိန္ေတြဆို ကၽြန္မ ေခၽြးေတြ ျပန္ျပီး ေျခမကိုင္မိ လက္မကိုင္မိ သူကလဲ သူ တစ္ခုခုဆို ျဖစ္ျပီ အရမ္းနုတယ္ ရာသီေျပာင္းခ်ိန္ေတြဆို ကူးစက္ ေရာဂါေတြ ျဖစ္ဖို႕ အသင့္ အထူးသျဖင့္ ကၽြမနဲ႕သူ နယ္စိမ္းေတြ မသိတဲ့ေနရာေတြ သြားမိရင္ ျဖစ္ျပီ ေနမေကာင္း တဲ့အခါ ေနရာစိမ္းေတြကေန သူ႕ကို ကူးလာတဲ့ ဗိုင္းရပ္စ္ေလးေတြကို ဘယ္လို သတ္ရမယ္ဆိုတဲ့ သတ္နည္း ျဖတ္နည္းေတြကိုပါ ေဆးကု ကၽြမ္းတဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ နားပူေအာင္ လုိက္ေမးမိတယ္ ေဆးျမီးတုိနဲ႕ ကုလို႕ မရေတာ့ဘူးဆိုရင္ သူ႕ကို ရင္ခြင္ထဲထည့္ျပီး နီးစပ္ရာ ေဆးခန္းကို အျမန္ေျပးျပရတယ္ တစ္ခုခ်င္း ခၽြတ္ျပ ေနရတဲ့ သူ႕ကုိယ္လံုးေလးကို ၾကည့္ရင္း ရင္ထဲ မေကာင္းလိုက္တာ ဟိုနွူိက္ ဒီနွူိက္လုပ္ရင္း သူ႕ကိုယ္ထဲက တစ္ခုခုမ်ား နိုူက္ယူ ထားလိုက္ရင္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႕ မ်က္လံုးျပဴး မ်က္စံျပဴး လိုက္ၾကည့္မိလို႕ ေမာင္း အထုတ္ခံ ရေသးတယ္ ေနာက္ တစ္နာရီမွ လာျပန္ေခၚလွည့္ပါ ဆိုေပမယ့္ တစ္ေယာက္တည္း မ်က္စိသူငယ္နဲ႕ က်န္ခဲ့ရတဲ့ သူ႕အတြက္ ေနာက္ဆံ တင္းျပီး အျခားေနရာေတြကို အပ်င္းေျပေတာင္ လိုက္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့လို႕ ေရတစ္ဗူး ၀ယ္ျပီး စားပြဲေပၚမွာ ငူငူၾကိး ထိုင္ေနမိတယ္ စိတ္ထဲမွာလည္း ေတာ္ျပီ ေနာက္ဆို သူကို ေရာဂါပိုးမ်ားတဲ့ လူထူထူ ေနရာေတြကို ေခၚမသြားေတာ့ဘူးလို႕ ဆံုးျဖတ္လုိက္တယ္..

သူ႕အတြက္ ေငြေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ရင္းျပီးမွ သူေနေကာင္းသြားရင္လဲ ေနာက္တစ္ေခါက္ ထပ္ျဖစ္မွာစိတ္ပူလို႕ သူ႕ကိုယ္ေလး ပူေနလား ေအးေနလား သူ႕ကို ကၽြန္မ ခိုင္းေနတာ ၾကာျပီလား အရိပ္ တၾကည့္ၾကည့္ ၾကည့္ေန ရတယ္ ဟိုေန႕ကဆို သူပူေနမွာစိုးလို႕ သူ႕ေအာက္မွာ ခုထားလို႕ရတဲ့ ပန္ကာေလးေတာင္ ၀ယ္ခဲ့ ေပးေသးတယ္ အဲ့ေန႕က သူ႕ေအာက္ကေန ပင့္တိုက္လာတဲ့ ေလေလး တျဖဴးျဖဴးနဲ႕ ေနရလို႕ သူ႕မ်က္နွာေလးက ပိုၾကည္ ေနသလိုပဲ အင္း ဒုတ္ခ သူက တစ္မ်ိဳးေလး ေအာက္ပိုင္း ပူလာရင္ ေနမေကာင္းျဖစ္ေရာ တစ္ခုခုျဖစ္မွာ သိပ္ စုိးရိမ္ မိတယ္ ဘ၀မွာ ပိုင္ဆိုင္ရျပန္ေတာ့လည္း ဆံုးရံုးရမွာ ေၾကာက္ေနမိတယ္..

အဲ့လိုနဲ႕ မိုးလင္း မိုးခ်ူဳပ္ သူနဲ႕ပဲ အတူေနလာတာ နွစ္နွစ္ေလာက္ရွိလာတယ္ အခုတေလာ သူ အရမ္းကို ဂ်စ္ကန္ကန္ ျဖစ္လာျပီး ေျပာစကား ဆိုစကား နားမေထာင္ခ်င္ျဖစ္လာတဲ့ သူ႕ကို ကၽြန္မ နည္းနည္း စိတ္နာ လာတယ္ ကၽြန္မမွာ တစ္ခါတစ္ေလ အခ်ိ္န္ကိုက္ လုပ္ရလို႕ သူက ကၽြန္မကို သိပ္ ကူညီညာ မလုပ္ခ်င္ ေပးဘူး ဆိုရင္ သူ႕ကို ကၽြန္မ ဆဲမိတယ္ ထုရိုက္မိတဲ့ အခ်ိန္ေတြမ်ားလာတယ္ ကၽြန္မကို ျပန္မလုပ္ ဘူးဆိုတာကို သိသိခ်ည္းနဲ႕ ကၽြန္မဘက္က လက္ပါလာတာ မ်ားတယ္ဆိုပါေတာ့ ခ်စ္တာေတာ့ ခ်စ္ပါတယ္ သူလဲ သိပ္ မဟုတ္ ေတာ့ဘူး ေဗြေဖာက္ ခ်င္လာတယ္ေလ သူ႕အတြက္ အိမ္မက္ထဲမွာေတာင္ စိတ္ပူတာ ဂရုစိုက္တာ သိသိခ်ည္းနဲ႕ နည္းနည္း အနိုင္က့်င့္ လာတယ္ တစ္ခုခုဆို အလုပ္မလုပ္ခ်င္ပဲ မာယာမ်ားလာတယ္ ထင္မိတယ္ အပ်င္းလဲ ထူလာ သလိုပဲ သူ႕ကို နည္းနည္းလဲ စိတ္ကုန္ေနသလို ကၽြန္မလဲ နည္းနည္း စိတ္ညစ္လာျပီ အသစ္ ရွာခ်င္ သလိုလုိ လဲ ျဖစ္လာတယ္ အခု တေလာ သူ႕လို ခပ္ထူထူ ခပ္ေလးေလး မဟုတ္ပဲ ခပ္ပါးပါးနဲ႕ အရမ္းသြက္တဲ့ အသစ္ ေလးေတြ ျမင္ရင္ သြားငမ္းမိတယ္ အရမ္းကို လွလြန္းတဲ့ ဒီဇိုင္း ဆန္းဆန္းေလးေတြနဲ႕ သူ႕လို ေလးေတြ ျမင္ေတာ့ အေဟာင္း ပစ္ခ်င္စိတ္ အသစ္ လိုခ်င္စိတ္ ျပင္းျပမိျပန္တယ္.သူကလဲ ရွိေန ေသးတယ္ ဆိုေတာ့ အင္း ဒါေပမယ့္ သူ ရွိေနရင္း နဲ႕ေတာ့ အသစ္ေျပာင္းဖို႕ဆိုတာ မျဖစ္ေသးပါဘူးလို႕ သက္ျပင္းခ်ရင္းက သူ အရမ္း ဆိုးဆိုး ၀ါး၀ါး တစ္ခုခု မျဖစ္မခ်င္း သူ႕နဲ႕ပဲ ေနရမွာ ပဲေလလို႕ ေတြးမိတယ္ သူ အလုပ္ မလုပ္ နုိင္ေတာ့ တစ္ေန႕ က်ရင္ေတာ့ စဥ္းစားရမွာေပါ့ေလ..အဲ့သလို စဥ္းစားမိေတာ့ စိတ္ထဲ နာက်င္မိတယ္ ကၽြန္မသူ႕ကို သစၥာ ေဖာက္မိ သလို ျဖစ္ေနပါလားလို႕စိတ္မေကာင္း ျခင္းမ်ားစြာနဲ႕ သူ႕ကို ေငးၾကည့္မိေတာ့ တည္တည္ျငိမ္ျငိမ္နဲ႕ သူ႕နဲ႕ မဆိုင္သလို ျငိမ္ေနတဲ့ သူ႕ကို ကၽြန္မ နည္းနည္း အျမင္ကပ္ျပီး သူ႕မ်က္နွာကို လက္နဲ႕ နာနာေလး ဖိပိတ္ခ် လိုက္တယ္ ေအးေရာ သူလဲ ေစာေစာနားရလို႕လား အိပ္သြားတာ ျမန္လိုက္တာ

ကၽြန္မရဲ့ မနက္ခင္းေတြဆို မ်က္နွာေတာင္ မသစ္ရေသးခင္ သူနဲ႕ အျမဲစ လုပ္ေနက် အလုပ္တစ္ခုကိုပဲ အျမဲ လုပ္ဖို႕ အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတယ္ အိပ္ခ်င္မူးတူးနဲ႕ အက်င့္ပါေနတဲ့ အတိုင္း မ်က္လံုးမဖြင့္ေသးပဲ သူ႕အတြက္ ပဲ သပ္သပ္ထားထားေပးတဲ့ မီးခလုတ္ေလး ရွိတဲ့ေနရာကို တြားသြားျပီး အသာေလး ဖိနွိပ္လိုက္တယ္ သူ႕ေဘးက မီးလံုး နီနီေလးက ျဖာလင္းလာတယ္ ခလုတ္၀ါ၀ါေလးေတြ မွိတ္တုတ္ မွိတ္တုတ္ ျဖစ္လာတယ္ ေနာက္ ၀ါရာက စိမ္းတလွည့္ နီတစ္လွည့္ ျဖစ္လာတယ္..နာရီပိုင္းေလာက္ေလး ပိတ္ျပီး အနားေပးထားတဲ့ သူ႕ရဲ႕မ်က္နွာျပင္ကို ၾကည့္ဖို႕ ခပ္သာသာေလး ခြာလိုက္တယ္ သူ႕မ်က္နွာေပၚက မ်က္လႊာေလး ပြင့္သြားတဲ့အခါ ဖုန္မူန္ေလးေတြ တင္ေနတဲ့ သူ႕ မ်က္နွာျပင္ ေအးစက္စက္ကို စေပေရးဗူးေလးနဲ႕ သာသာေလး ျဖန္းလိုက္ျပီး အေမႊးပြ ပ၀ါေလးနဲ႕ ခပ္ဖြဖြ ပြတ္လိုက္တယ္..ၾကည္လင္သြားတဲ့ မ်က္နွာေလးကို ၾကည္နူးမူအျပည့္နဲ႕ ျပံဳးၾကည့္မိပါတယ္

ေနာက္ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ အသာတင္ျပီး အက်င့္ရေနတဲ့အတိုင္း မ်က္နွာျပင္ေလးကို တစ္ခ်က္ျခင္း ခပ္ဖြဖြ နွိပ္လိုက္တယ္ သူ႕ဆီကနားယဥ္ေနတဲ့ အသံေလး ခပ္သာသာ ထြက္လာျပီး..ျမင္ေနက်ျမင္ကြင္းတစ္ခု က ေပၚလာတယ္ သူ႕ေအာက္က လိုင္းေလးကို ငံု႕ၾကည့္လိုက္ေတာ့ သူအလုပ္လုပ္ဖို အဆင္သင့္ျဖစ္ေနတယ္ ျမန္နူန္းျမင့္ နူန္းနဲ႕ ေျပးဖို႕အတြက္ အသင့္ ျဖစ္ေနပံုပဲ က်င့္သားရေနတဲ့ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြက သူ႕ ကိုယ္လံုးေလးကို ျဖတ္ခနဲ ျဖတ္ခနဲ နွိပ္လိုက္တဲ့အခါ ခပ္ေျဖးေျဖး ေလး ေျပာင္းသြားတဲ့ သူ႕မ်က္နွာျပင္ကို ခ်စ္ျမတ္နိုး ျခင္းၾကီးစြာနဲ႕ ျပံဳးျပီး သူ႕မ်က္နွာနားအထိ ကပ္ျပီး မ်က္လံုးေလး အျပဴးသား ငံု႕ၾကည့္ေနတုန္း ေဘးကေန ရုတ္တရက္
ေဟး မိုးေတာင္မလင္းေသးဘူး မ်က္လံုးေတာင္ မပြင့္ေသးဘူး ၾကက္ေတာင္ မတြန္ေသးဘူး က်ီးကန္းေတာင္ မပ်ံရေသးဘူး ေနေတာင္ မလင္းေသးဘူး ဒီကြန္ပ်ဴတာ တန္းကိုင္ေနျပီ ဟုတ္လား ကြန္ပ်ဴတာလည္း နည္းနည္း အနားေပးပါဦး နင့္ဟာက လြန္လြန္းတယ္ လူသာဆို နင့္ကို ထရိုက္ျ႔ပီ မိုးလင္းတာနဲ႕ လက္ဆယ္ေခ်ာင္းနဲ႕ ထ ျပီး ရိုက္နွက္ေနတာ စိန္ဗိုလ္တင့္လိုပဲ လက္က တစ္ေခ်ာက္ေခ်ာက္ တေဗ်ာက္ေဗ်ာက္နဲ႕ မိုးခ်ဴပ္တဲ့အထိ ဆက္တိုက္ ရိုက္နွက္ေနတာ လူသာဆို ေသျပီ ပိုဆိုးတာ ဘေလာ့ဆိုတာ လုပ္တဲ့ေန႕ကစျပီး ပိုေတာင္ဆိုးသြားေသး ဘေလာ့နဲ႕ မိုးလင္း ဘေလာ့နဲ႕ မိုးခ်ဳပ္ ဘေလာ့ ဘေလာ့ ဘေလာ့ ေန႕တိုင္း ဒီဘေလာ့ပဲ လုပ္ေန ထမင္းေတာ့ စားရဦးမယ္.ဟင္းဟင္း..ကြန္ပ်ဴတာေရ နင္လဲ ပ်က္မွပဲ နားရမယ္ ဒါလဲ နားရမယ္ မထင္ဘူး တစ္ခုခုျဖစ္တာနဲ႕ အရပ္ကူပါ လူ၀ိုင္းပါနဲ႕ ေနာက္ ကြန္ပ်ဴတာပလာဇာကို မပဋာ ေျမလူးတဲ့ပံုန႕ဲ ကမူးရူးထိုး ေျပးမွာ ျမင္ေယာင္ေသး ေဟးေဟး စသျဖင့္ စသျဖင့္..သူ႕ဆီက မနက္တိုင္း ၾကားေနက် ေတးသံသာျဖစ္တဲ့ အဆက္မျပတ္ စီးရီးလိုက္ ရြက္လာမယ့္ အလြတ္ရ ေနျပီ ျဖစ္တဲ့ စကားလံုး လက္နတ္ၾကီးေတြနဲ႕ စတင္ ပစ္ခတ္ တိုက္ခိုက္လာျပီဆုိတာနဲ႕ နားကို လက္နဲ႕ ဖိ ပိတ္ျပီး တ တြတ္တြတ္ ကုန္းေအာ္ ေနတဲ့ ဌက္ဆိုး ထိုးသံၾကီးနဲ႕တူတဲ့ ထစ္ခ်ဴန္းသံ မလိုတမာ ေအာ္သံၾကီးရဲ႕ အဆံုး. ကြန္ပ်ဴတာ ခုံေပၚမွာ အိပ္မူန္စံု၀ါး နဲ႕ ငုတ္တုတ္ေလး ထုိင္ေနရာကေန လႊားခနဲ ထြက္ေျပး ခပ္သုတ္သုတ္ ေျခလွမ္းနဲ႕ မ်က္နွာသုတ္၀ါဆြဲ ေရခိ်ဳးခန္းထဲ ျမန္ျမန္ခုန္၀င္ျပီး ကၽြန္မ ခ်စ္ရေသာ ခ်စ္သူေလးနဲ႕ ခဏခြဲဲျပီး အေရးေပၚ ခိုလူံခြင့္ နားေအးပါးေအး ေတာင္းလိုက္ ရပါေတာ့တယ္.ေနရာတက်ေလးေပါ့