အေရာင္ေတြၾကားက ထိုင္း ပဋိပကၡ

ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ေဟာင္း သက္ဆင္ကို ေထာက္ခံတဲ့ “အနီ”၊ လက္ရွိ အစိုးရကို ေထာက္ခံတဲ့ “အဝါ”၊ အနီေတြ ဆႏၵျပတာကို ဆန္႔က်င္ဖို႔ ေပၚထြက္လာတဲ့ “ေရာင္စံု” အျပင္ လံုၿခံဳေရး ယူရတဲ့ အစိုးရတပ္ “အစိမ္း” စသည္ ျဖင့္ ထိုင္းႏိုင္ငံရဲ႕ အေရာင္ႏိုင္ငံေရး အက်ပ္အတည္းဟာ ၿပီးခဲ့တဲ့ မတ္လ ၁၂ ရက္ေန႔က ျပန္စခဲ့ၿပီး ဗံုး၊ ေသနတ္ မ်ားနဲ႔ တိုက္ခိုက္မႈ မ်ားလည္း ရွိေနတဲ့ အတြက္ ျပည္တြင္းစစ္ တခုလို ျဖစ္ေနၿပီလို႔ ဆိုေနၾကပါၿပီ။

ဒီမိုကရက္တစ္ပါတီ အေဆာက္အဦကို ပထမဆံုးအၾကိမ္ ေလာင္ခ်ာနဲ႔ပစ္ခဲ့ျပီးေနာက္မွာ သု၀ဏၰဘူမိ ေလ ဆိပ္ကို တိုက္႐ိုက္ပို႔ေနတဲ့ ေလာင္စာကန္ကိုလည္း ေလာင္ခ်ာနဲ႔ ပစ္ခဲ့ပါတယ္။ ဧၿပီ ၂၂ ရက္ေန႔ ညက မိုးပ်ံ ရထားေပၚကေန ေရာင္စံုဆႏၵျပသူေတြကို အေဝးပစ္ M79 ေလာင္ခ်ာနဲ႔ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္တာ တတိယအႀကိ္မ္ ပါ။

redshirt1

စီလံုတြင္ ဧၿပီ ၂၂ ရက္ေန႔ညက ေလာင္ခ်ာျဖင့္ အပစ္ခံရၿပီးေနာက္ လံုၿခံဳေရး တပ္ဖြဲ႔ဝင္မ်ားက ဒဏ္ရာရသူမ်ားကို ကူညီကယ္ဆယ္ခဲ့ၾကသည္။ (ဓာတ္ပံု - Getty Images)


အဲလို တိုက္ခိုက္ၿပီးတဲ့ေနာက္ ဧၿပီ ၂၃ ရက္ေန႔ မနက္ပိုင္းမွာေတာ့ ရွပ္နီေခါင္းေဆာင္ေတြနဲ႔ ရဲလံုျခံဳေရးေတြ သေဘာတူညီၾကၿပီး အခင္း ျဖစ္ခဲ့တဲ့ ေနရာကေန ႏွစ္ဘက္စလံုး မီတာ ၁၀၀ ဆီ ေနာက္ဆုတ္ ေပးလိုက္ၾက ပါတယ္။ ရွပ္နီေတြက သူတို႔ရဲ့ ေတာင္းဆိုမႈေတြကို တထစ္ေလွ်ာ့မယ္လို႔ အသံထြက္လာတယ္။

ဒီတိုက္ခိုက္မႈေတြရဲ႕ လက္သည္ တရားခံနဲ႔ ပတ္သက္လို႔ လက္ရွိ ဝန္ႀကီးခ်ဳပ္ အဖိဆစ္ အစိုးရကေတာ့ ဆႏၵျပ အုပ္စုေတြ ၾကားထဲမွာ အၾကမ္းဖက္သမားေတြ စိမ့္ဝင္ေနတာ ျဖစ္တယ္လို႔ စြပ္စြဲထားပါတယ္။ အျပန္အလွန္ သံသယ ရွိမႈနဲ႔ စြပ္စြဲမႈေတြလည္း ထြက္ေပၚေနပါတယ္။

ဒံုးေလာင္ခ်ာနဲ႔ ပစ္ခံရလို႔ ငါးေနရာတိတိ ဆက္တိုက္ ေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္ၿပီး ထုိင္းအလံေတာ္ကို လက္ေကာက္ ၀တ္ေတြမွာ ပတ္ထားတဲ့ ေရာင္စံုသမားေတြ လမ္းမထက္မွာ ေသြးအလိမ္းလိမ္းနဲ႔ ေအာ္ဟစ္ၿငီးတြား လူးလိမ့္ေနၾကတယ္။ လူနာေတြကို စစ္သားေတြက သယ္ထုတ္ေနၾကတယ္။ လူေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက ၀ပ္ေနၾကတယ္၊ တခ်ိဳ႕က ေျပးလႊားေနၾကတယ္။

အသံကုန္ ဥၾသဆြဲျပီး ၀င္လာေနတဲ့ အေရးေပၚ လူနာတင္ယာဥ္ေတြ၊ အသင့္ အေနအထားနဲ႔ ေသနတ္ ေမာင္း တင္ျပီး မိုးပ်ံရထားေပၚကို သတိနဲ႔တြားတက္ေနတဲ့ စစ္သားေတြ၊ ပ်ားပန္းခတ္ေနတဲ့ ရဲလံုျခံဳေရးေတြ၊ အမိအရ သတင္းမွတ္တမ္းတင္ေနတဲ့ သတင္းေထာက္ေတြနဲ႔ တကယ့္ကို စစ္ေျမျပင္ၾကီးတစ္ခုအလား ထင္မိတယ္။ ျဖစ္ျဖစ္ၿပီးခ်င္းမွာ မိုးပ်ံရထားဘူတာ ေလးေနရာနဲ႔ ေျမေအာက္ရထားဘူတာ ငါးေနရာကို ပိတ္လိုက္တယ္။ ယာဥ္အသြားအလာေတြလည္း ခဏရပ္တန္႔သြားပါတယ္။

လူတိုင္းလိုလို ထိုင္းတီဗီ သတင္းေတြကို ထုိင္ၾကည့္ေနၾကတယ္။ ထိုင္းေတြရဲ့ မ်က္နွာေတြက အိုလို႔။ သူတို႔ မ်က္၀န္းေတြထဲမွာ စိတ္ထိခိုက္ျခင္းေတြ စိတ္မခ်မ္းေျမ့ျခင္းေတြကို ျမင္ေနရတယ္။

သူတို႔ ဆႏၵျပေနတဲ့ေနရာကို ပစ္ခတ္ တိုက္ခိုက္ခံရေပမယ့္ အနီဆန္႔က်င္ေရး အေရာင္စံုဆႏၵျပသူေတြက မေလွ်ာ့ေသးဘဲ ေတာ္၀င္ပလာဇာမွာ ဆံုရပ္လုပ္ျပီး ညေန ေလးနာရီကေန ခုနွစ္နာရီအထိ ခ်ီတက္ဖို႔ ထပ္စီစဥ္ၾကပါတယ္။

ဒီ တတိယေျမာက္ ပစ္ခတ္ တိုက္ခိုက္မႈ မျဖစ္ခင္က ဘန္ေကာက္မွာ စစ္ျဖစ္ေနတယ္လို႔ ဟာသလုပ္ ေနၾက ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ဘန္ေကာက္မွာ အရာရာဟာ မၾကာခင္ စစ္ျဖစ္ေတာ့မလိုဘဲ လႈပ္လႈပ္ရြရြနဲ႔ ပ်ားပန္းခတ္ေနခဲ့ၾကတယ္။

နိုင္ငံျခားသားတိုင္းလိုလိုက ကင္မရာေတြ ကိုယ္စီကိုင္ကာ အိုက္တင္ေပးေနတဲ့ ဆႏၵျပသူေတြ၊ ခပ္တည္တည္ မ်က္ႏွာေပးနဲ႔ ရဲလံုျခံဳေရးေတြကို တဖ်တ္ဖ်တ္နဲ႔ ဓာတ္ပံုမွတ္တမ္းေတြ တင္ေနၾကတယ္။ ထုိင္းမွာ ဆႏၵျပသူေတြရဲ့ အခြင့္အေရးအေနနဲ႔ စနစ္တက် ျပင္ဆင္ထားတဲ့ စင္ျမင့္ၾကီးေတြထက္က အသံျမွင့္ စပီကာၾကီးေတြကို ေလးဘက္ေလးတန္ တပ္ျပီးကို ေအာ္ဟစ္ခြင့္ရထားတယ္။ ေနာက္ၿပီး ပ႐ိုဂ်က္တာ ပိတ္ကားၾကီးေတြ ေနရာအန႔ွံမွာ ေထာင္လို႔။ ဆႏၵျပသူေတြက ဖ်ာေတြခင္းလို႔။ အလွ်ံပယ္ ေ၀ငွေပးထားတဲ့ အစားအစာ စံုလင္စြာနဲ႔ ဇိမ္ကိုက်ေနၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ့ သေကၤတ ေျခဖ၀ါးပံု လက္ခုပ္ေတြ (သက္ဆင္ကို ဆန္႔က်င္တဲ့ အ၀ါေတြတုန္းက လက္၀ါးပံု) တခြပ္ခြပ္ တဖ်က္ဖ်တ္တီးလို႔။ ေညာင္းရင္ နင္းႏွိပ္ေပးတဲ့ မာဆတ္ထိုင္ခံုေလးေတြလည္း အသင့္ရွိေသး။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြက တအံ့တၾသ ေငးေမာေနၾကတယ္။

အမ်ိဳးသားေရး ေႂကြးေၾကာ္သံေတြ ေအာ္လိုက္၊ သီခ်င္းေတြဆိုလိုက္၊ ျပိဳင္တူကလိုက္၊ စင္ေပၚက တုိင္ေပးတဲ့ သံခ်ပ္အတုိင္း ၿပိဳင္ၿပီး ေအာ္လိုက္၊ သူ႕အရပ္နဲ႔ သူဇာတ္ကေတာ့ ဟုတ္ေနတာပါပဲ။ ရွပ္နီေတြက အနီေရာင္ ဦးထုပ္၊ လည္ပတ္၊ ပု၀ါ၊ မ်က္မွန္၊ လက္ပတ္၊ ဖိနပ္ေတြနဲ႕ ရဲရဲေတာက္ေနၾကေလရဲ႕။

ဆႏၵျပပြဲေဟ့ဆိုရင္ စူးစမ္းလိုစိတ္နဲ႔ ကင္မရာ၊ အသံဖမ္းစက္ေတြဆြဲျပီး သြားၾကည့္ေလ့ရွိတဲ့ ကိုယ္ကေတာ့ အခုလည္း စစ္ျပင္ထားတယ္ဆိုတဲ့ ေနရာကိုသြားျဖစ္တယ္။ ေအးစိမ့္ေနတဲ့ ေျမေအာက္ရထားေပါက္ အ၀ကေန အထြက္၊ အျပင္ျမင္ကြင္းကို လွမ္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ စီလံုမွာ လူေတြဟာ ပင္လယ္ၾကီးအလားပဲ။ အနီေတြ တပ္စြဲထားတဲ့ ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ နာမည္ေက်ာ္ ဖက္ဖုန္းအနီး အေမရိကန္သံရံုး အစရွိတဲ့ သံရံုးေတြ အမ်ားစုရွိေနတဲ့ ၀စ္ထ႐ုလမ္းမၾကီးေပၚက လုမၸနီပန္းျခံ နံေဘးမွာ အနီေရာင္ အပူလိူင္းလံုးေတြ တ၀ုန္း၀ုန္းနဲ႔ ႐ိုက္ခတ္ေနေလရဲ႕။ ကားပိတ္ဆို႔လြန္းတယ္လို႔ နံမည္ၾကီးတဲ့ ဘန္ေကာက္ရဲ႕ လမ္းေတြ ပိတ္ကာထားလို႔ ေမာင္းခ်င္သလို ေမာင္းေနရတဲ့ ကားေတြက တ၀ီ၀ီ၊ ခရာမူတ္သံလည္း တရွီရွီ၊ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕ႀကီးတခုလံုး ကမာၻပ်က္ေနသလိုပဲ။

ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္တည့္တည့္ လူစည္ကားလွတဲ့ ေနရာမွာ တုတ္ဓား လက္နက္အစံုအလင္၊ ခံတုတ္က်င္းေတြ၊ သံဆန္ခါ ဆူးႀကိဳးေတြ၊ ကားတာယာဘီးေတြ၊ ခြ်န္ျမေနတဲ့ ၀ါးလံုးေတြကို စီေထာင္ျပီး ကာရံထားတယ္။ ခဲေတြ ပုလင္းေတြ တုတ္ေတြ ၀င္မလာေအာင္ အဲဒီ အေပၚမွာ တာလပတ္ အမည္းၾကီးေတြနဲ႔ ပိတ္ကာရံထားတယ္။ ေခ်ာင္းၾကည့္ေပါက္ေတြကေန မွန္ေျပာင္း၊ မွန္ဘီလူးေတြနဲ႕ ေခ်ာင္းၾကည့္ျပီး ေလာက္ေလး၊ ခဲ၊ တုတ္ အဖ်ားမွာ ဓားခၽြန္တပ္ထားတဲ့လွံ စတဲ့ ရရာလက္နက္ဆြဲကိုင္လို႕ အဆင္သင့္အေနအထားနဲ႔ တဘက္နဲ႔တဘက္ စစ္ျပင္ထားတာလည္း တကယ့္ စစ္ေျမျပင္ၾကီးအလားပဲ။

မိုးေမွ်ာ္တိုက္ၾကီးေတြ၊ နီယြန္ဆိုင္းဘုတ္ၾကီးေတြ၊ မိုးပ်ံ ရထားေတြ စတဲ့ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕လယ္ေခါင္ ျမင္ကြင္းက လက္နက္အျပည့္အစံု ကိုင္ေဆာင္ထားတဲ့ စစ္သားေတြ၊ ဒိုင္းေတြ တုတ္ေတြ ကိုင္ထားတဲ့ ရဲလံုျခံဳေရးေတြနဲ႔ အဆီအေငၚမတည့္ ျဖစ္ေနတယ္။

ဟိုမွာဘက္ျခမ္းမွာကေတာ့ အေရာင္စံု ဆႏၵျပသူမ်ားတဲ့။ ထုိင္းအလံေတြ ကိုင္ၿပီး ကားလမ္း တဘက္ျခမ္းက အနီေရာင္ဆႏၵျပသူေတြကို ေအာ္ဟစ္ ၾကိမ္းေမာင္းေနၾကတယ္။ ေရာင္စံုေတြေရွ႕မွာ လံုျခံဳေရး ယူေပးထားတာက ထုိင္းေတာ္၀င္ ရဲလံုျခံဳေရးေတြ။ တဘက္နဲ႔တဘက္ ကားလမ္းမၾကီးပဲ ျခားျပီး ရန္ေစာင္ေနၾကတယ္။

ေရာင္စံုေတြက ေအာ္လံေတြနဲ႕ အသံကုန္ဟစ္ၿပီး ေအာ္ေနတဲ့အခ်ိန္မွာ အနီေတြက စင္ျမင့္ထက္ကေန မိုက္ခ႐ိုဖုံးနဲ႔ စပီကာၾကီးေတြ အသံကုန္ဖြင့္ျပီး ေရာင္စံုေတြဘက္ကို သီခ်င္းေတြ ၿပိဳင္ေအာ္ဆို၊ လက္ခုပ္ေတြ အခ်က္ညီညီ တီးျပီး ကခုန္ေနၾကတယ္။ တဘက္က ကေနတာကို ေရာင္စံုေတြက ပိုေဒါသထြက္၊ လက္သီးလက္ေမာင္းတန္းၿပီး အသံကုန္ ဟစ္ျပီးေအာ္။ အနီတေယာက္တေလ ေရာင္္စံုေေတြဘက္ ေရာက္လာရင္ ေထာင္းထုလႊတ္။ ရဲေတြက ဂုတ္ကေနဆြဲ အနီေတြဘက္ ျပန္လႊတ္။ အလယ္ကေန ျမင္ကြင္းကို အေသအခ်ာၾကည့္ေနတဲ့ ကိုယ္တို႔ေတြကေတာ့ အားရပါးရကို ရယ္မိတယ္။

redshirt1

ဧၿပီ ၂၃ ရက္ေန႔က ရွပ္နီကို ဆန္႔က်င္သည့္ ေရာင္စံုဆႏၵျပသမား ေတာ္ဝင္ပလာေရွ႕တြင္ စု႐ံုးၾကစဥ္။ (ဓာတ္ပံု - Getty Images)

ရယ္သာရယ္ေနရတယ္၊ ကားအိပ္ေဇာေပါက္သံလို၊ ဆိုင္ကယ္စက္ကုန္ဖြင့္ ေမာင္းသံလို ဖုံးခနဲ အုံးခနဲ အသံ ေတြၾကားရင္ အားလံုးလိုလို မ်က္စိမ်က္နွာပ်က္ၿပီး ေျပးေပါက္ရွာေနၾကတာ သတိထားမိတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ ဧၿပီ ၁၀ ရက္မွာ လူ ၂၀ ေက်ာ္ေသၿပီး ရာနဲ႔ခ်ီ ဒဏ္ရာရခဲ့တာမို႕ ေနာက္တႀကိမ္ျဖစ္ရင္ ကိုယ့္အသက္ကိုယ္ ဖက္နဲ႔ ထုပ္ထားရမယ္ဆိုတဲ့ အသိက ရွိေနၾကျပီးသား။

ဘန္ေကာက္ရဲ႕ ေလထု အပူလိူင္းေတြၾကား၊ လူေတြၾကားထဲမွာ အပူေငြ႕ေတြ ေလာင္ၿမိဳက္လြန္းလို႔ တကိုယ္လံုး ျပဳတ္အိုးထဲေရာက္ေနသလို ထင္ရတယ္။

ေနပူပူ ေလပူပူမွာ တဲေတြထုိးျပီး ျဖစ္သလိုေန ျဖစ္သလိုစား၊ အဲဒီလို လနဲ႔ခ်ီျပီး ဆႏၵျပသူေတြရဲ႕ ပင္ပန္းမူကို စာနာမိသလို ၀တ္စံုျပည့္နဲ႔ တုတ္ေတြ ဒိုင္းေတြကုိုင္ၿပီး လံုၿခံဳေရးယူေနတဲ့ လံုၿခံဳေရး ၀န္ထမ္းေတြရဲ႕ ပင္ပန္းမူကိုလည္း ကိုယ္ခ်င္းစာမိတယ္။ ေသခ်ာတာေတာ့ အားလံုးေမာေနၾကျပီ။

အနီေတြဆိုလည္း ေသြးေတြ ေဖာက္လိုက္ၾက၊ ေသြးေတြ ဖ်န္းလိုက္ၾက၊ ကားေတြနဲ႔ ၿမိဳ႕ကို ပတ္ပတ္လည္ ခ်ီတက္လိုက္ၾက၊ ေအာ္ၾကဟစ္ၾက။ ဘန္ေကာက္ေန ျပည္သူေတြလည္း ေတာ္ေတာ္ေလး စိတ္ညစ္ေနၾကၿပီတဲ့။

စီလံုရဲ႕ အဲဒီျမင္ကြင္းမွာ လူေတြက ေျခာက္စုေလာက္ကြဲေနတယ္။ အနီ၊ ေရာင္စံု၊ လံုၿခံဳေရး ယူေပးေနတဲ့ ရဲနဲ႔စစ္သား၊ ပြဲၾကည့္ ပရိသတ္နဲ႔ ကိုယ့္လမ္းကိုယ္သြားေနတဲ့ ယာဥ္တန္းေတြ လူေတြပါပဲ။ စစ္ျဖစ္ေတာ့မလို ျပင္ေနတဲ့ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႕လယ္ လမ္းမၾကီးထက္မွာ ပံုမွန္လမ္းဖြင့္ေပးထားျပီး ယာဥ္သြားယာဥ္လာလည္း မျပတ္ဘူး။ ကိုယ္ေတြကေတာ့ တံတားႀကီးနွစ္စင္းၾကားက ကားအတားေတြေပၚ တက္ျပီး ေဘးကေန ရပ္ၾကည့္ေနတယ္။ ႐ုတ္တရက္ သီခ်င္းသံေတြ တိတ္သြားတယ္။ အေျခအေန သိပ္ေကာင္းေတာ့ဟန္ မတူဘူး။ ကင္မရာကို အသင့္ဖြင့္ထားလိုက္တယ္။

ရွပ္နီေတြဘက္ကို ေရာင္စံုဆႏၵျပသူေတြဘက္က စျပီး ပုလင္းေတြနဲ႔လွမ္းပစ္တယ္။ ဧျပီ ၁၀ အေရးအခင္းမွာ ဂ်ပန္သတင္းေထာက္တေယာက္ အသက္ဆံုးခဲ့ရျပီးတဲ့ ေနာက္ပိုင္း ထုိင္း ရဲလံုျခံဳေရးေတြက ႏိုင္ငံျခားသတင္းေထာက္ေတြကို အနီးကပ္ လံုၿခံဳေရးယူျပီး တဖြဖြ သတိလိုက္ေပးေနတာ ျမင္ရတယ္။ လူအုပ္ႀကီး ၿပိဳဆင္းလာရင္ ကင္မရာသမားေတြ သတင္းေထာက္ေတြအေနနဲ႔ လိုက္မေျပးဘဲ ေဘးကို ကပ္ေနဖို႔၊ ပုလင္းေတြ ခဲေတြ ေသနတ္ေတြနဲ႔ပစ္တဲ့အခါ ဟဲလ္မက္ ေဆာင္းထားဖို႔၊ မ်က္ရည္ယိုဗုံး ခြဲတဲ့အခါ ေရစြတ္ထားတဲ့ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါေတြ ေဆာင္ထားဖို႔ ထိုင္းရဲေတြက ေျပာပါတယ္။ ထိုင္းႏိုင္ငံ သတင္းေထာက္မ်ား အစည္းအ႐ံုးက အထူးထုတ္ေပးထားတဲ့ သတင္းေထာက္ လည္ပတ္ အစိမ္း၊ လက္ပတ္အစိမ္းေရာင္ေတြကို ျမင္သာတဲ့ ေနရာမွာ စည္းေႏွာင္ထားဖို႔၊ သတင္းေထာက္ ကတ္ျပားေတြကို ဆြဲထားဖို႔ကိုလည္း တတြတ္တြတ္ တတ္သမွ် မွတ္သမွ် အဂၤလိပ္စာနဲ႔ လိုက္မွာေနၾကပါတယ္။

ျမန္မာသတင္းေထာက္ အခ်င္းခ်င္းကလည္း ဌာနမတူညီ ေပမယ့္ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ စိတ္ဓာတ္ေတြနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း ဖုန္း ဆက္သြယ္ဖို႔ တကယ္လို႔ အၾကမ္းဖက္မူ စတဲ့အခါ ဖုန္းလိုင္းေတြ ျပတ္ေတာက္သြားရင္ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ဆံုရပ္ေနရာကို အေျပးျပန္လာဖို႔ သတိေပးခဲ့ၾကပါတယ္။

ဘန္ေကာက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနၾကရတဲ့ ျမန္မာကုမၸဏီ၀န္ထမ္းေတြ၊ ေစ်းေရာင္းေနၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းအလုပ္သမားေတြ၊ ျမန္မာေက်ာင္းသားေတြလည္း အခ်င္းခ်င္းဆက္သြယ္ၾကၿပီး အနီေတြ ဆႏၵျပတဲ့ေနရာ၊ အၾကမ္းဖက္ ၿဖိဳခြင္းမူေတြ ျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ေနရာေတြကို မသြားၾကဖို႔၊ သြားရင္လည္း ေရွာင္ကြင္းျပီး ထြက္ၾကဖို႕ အီးေမးလ္ေတြ ဖုန္းေတြကေန သတိေပးၾကပါတယ္။

အသိမိတ္ေဆြေတြက ေကာလာဟလေတြ အမ်ိဳးစံုသတင္းေပးၿပီး တားၾကေပမယ့္ ကင္မရာရယ္ အသံဖမ္းစက္ရယ္ကို ကိုင္ျပီး လမ္းကိုထြက္ေတာ့ လမ္းေပၚမွာ လူေတြက ေတာ္ေတာ္ရွင္းေနတာ သတိထားမိတယ္။

ေျမေအာက္ရထားကို ဆင္းေတာ့ လံုျခံဳေရးေတြ အထပ္ထပ္ခ်ထားျပီး အိတ္ေတြကို ေသေသခ်ာခ်ာစစ္ေန တာ သတိထားမိတယ္။ စီလံုအထိ လက္မွတ္ျဖတ္ၿပီး ရထားထဲ၀င္ေတာ့လည္း စစ္သား လံုျခံဳေရးေတြ ေတြ႔ရတယ္။ ထုိင္းအႏုပညာျပတိုက္ မွတ္တိုင္အေရာက္မွာေတာ့ ရထားက လံုး၀ကို ရပ္ပစ္လိုက္တယ္။ ခရီးသည္ေတြ လူပ္လူပ္ရြရြျဖစ္ျပီး ေမးၾကည့္ေတာ့ စီလံုမွာ အေ၀းပစ္ ေလာင္ခ်ာနဲ႔ ပစ္တယ္တဲ့၊ ဗံုးေပါက္တယ္တဲ့။ ေျမေအာက္ရထားနဲ႔ ေျမေပၚရထား ပိတ္ျပီတဲ့။ ေျခဖ်ားလက္ဖ်ားေတြ ေအးစက္ျပီး ကိုယ့္နွလံုးခုန္သံေတြ တဒိန္းဒိန္းျဖစ္လာတယ္။

အားလံုး ရထားကေန ထြက္ျပီး အေျပးအလႊား ထြက္ေပါက္ကို ေရာက္ေတာ့ ကားလမ္းေတြ အကုန္က်ပ္ျပီး ရပ္ေနတဲ့ ယာဥ္တန္းၾကီးကိုျမင္တယ္။

ရင္ေတြတုန္လာလို႔ ခဏေလး ကားမွတ္တုိင္က ခံုေပၚမွာ ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔ ထုိင္မိေတာ့ ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္ငိုလိုက္တဲ့ အသံစူးစူး၀ါး၀ါးကို ၾကားလိုက္ရတယ္။ ထုိင္းအဘြားႀကီးတေယာက္ ဖုန္းကို ကိုင္ျပီး ငိုေနတာေတြ႕တယ္။ ဘာေတြေျပာမွန္း မသိေပမယ့္ ဗုန္းေပါက္တဲ့ကိစၥနဲ႔ ဆက္စပ္မလားလို႔ ေတြးမိတယ္။ ဘန္ေကာက္တၿမိဳ႕လံုး ပြက္ပြက္ကို ညံေနျပီျဖစ္ပါတယ္။ လူေတြ မေသပါေစနဲ႔ ေဘးကင္းပါေစလို႔ ဆုေတာင္းရင္း ျဖစ္တဲ့အထဲမွာ ျမန္မာေတြ မပါပါေစနဲ႔ဆိုတဲ့ အတၱနဲ႔လည္း ဆုေတာင္းမိတယ္။

တဦး ေသတယ္၊ ၈၀ ေက်ာ္ဒဏ္ရာ ရတဲ့ အထဲမွာ ႏိုင္ငံျခားသား တခ်ိဳ႕ပါတယ္လို႔ သတင္းရပါတယ္။ အနီ တလွည့္ အ၀ါတလွည့္နဲ႔ မၿပီးနိုင္ေသးတဲ့ ထိုင္းနုိင္ငံေရး အခန္းဆက္ ဇာတ္ေမ်ာႀကီးကို ကိုယ္တုိင္ေဘးကေန ရပ္ၾကည့္ရင္း သူတို႔ေတြ ဘယ္လိုမ်ား ဇာတ္သိမ္းမွာပါလိမ့္လို႔ ေတြးမိတယ္။ ေနာက္ၿပီး မဆီမဆိုင္ ငါတို႔ႏိုင္ငံမွာသာဆို အနီေတြ ဘာေတြျဖစ္ကုန္မလဲလို႔လည္း ေတြးမိလိုက္ပါေသးတယ္။

မင္းဆုျမတ္ Saturday, April 24, 2010

ဧရာ၀တီအြန္လိုင္း၀ပ္ဆိုဒ္တြင္ ေဖာ္ျပပါရွိေသာ ေဆာင္းပါး

6 Comments:

MieMie said...

ညီမေလး ေရ .. ေက်းဇူးတင္တယ္ .. တင္ေပးတာ ... ေရးထားတာ
ဗန္ေကာက္ ကို တကယ္ ေရာက္ ေန သလိုဘဲ ... ထိုင္း ႏိုင္ငံေရး က လည္း ဒီ လိုဘဲ မၾကာမၾကာ ျဖစ္ေနဦးမလား မသိ း(

revolution-littlebrook said...

ဆႏၵျပခြင့္ရတာကပဲ ေကာင္းလွပါၿပီ ..
အယူအဆမတူတာကို ေသြးထြက္သံယိုရွိေသာ္လည္း ေဖာ္ျပခြင့္ရတာကိုက ဆုတစ္ခု
သူတို႔ေတြ ကံေကာင္းလိုက္တာလို႔ တစ္ခါတစ္ခါျမင္မိတယ္

ကိုခ်စ္ေဖ said...

ညီမေလးဆုမြန္ရယ္ ဘဘသန္းေရႊၾကီးတို႔က ဒါေၾကာင့္ဆႏၵျပပြဲေတြကို တားျမစ္ထားတာေပါ့ လို႔ေရာခ်လို႔ရၿပီ ျမန္မာမွာဆို ဘယ္ဆႏၵျပသမားအခ်င္းခ်င္း တိုက္ခိုက္စရာမရွိဘူး ရဲေတြစစ္တပ္ေတြက ဆႏၵျပတဲ့သူေတြကို တိုက္ခိုက္သြားပါလိမ့္မယ္.. :)

Yu Yu said...

take care of yourself ma su mon

Nge Naing said...

ဖတ္ရတာ ေမာလိုက္တာ။ မေရာက္တာ ၾကာၿပီျဖစ္တဲ့ ဘန္ေကာက္ၿမိဳ႔ကို ျပန္ျမင္ေယာင္လုိ႔ ၇သြားတယ္။

ဂ်ဴနို said...

စစ္တပ္က နိုင္ငံေရးအာဏာကို ခ်ယ္လွယ္ထားၿပီး စစ္မွန္တဲ့ ဒီမိုကေရစီစနစ္ မဟုတ္တဲ့ အတြက္ ထိုင္းနိုင္ငံေရးက ဒီလိုပဲ မတည္ မျငိမ္ ျဖစ္ေနမွာပဲ။




မအယ္