ဘာရယ္မဟုတ္တဲ့ တစ္ေန႕တာ အရူပ္မ်ား

ကၽြန္မေနတဲ့ ကြန္ဒိုတိုက္ခန္းေလးက စုစုေပါင္း၈ထပ္ရွိပါတယ္။

အေပၚေအာက္ အတက္အဆင္းကို ဓာတ္ေလွကားနဲ႕ အသံုးျပဳၾကပါတယ္။ ကၽြန္မေနတာ နွစ္ထပ္မွာဆိုေပမယ့္ အျမဲတမ္း ဓာတ္ေလွကားနဲ႕ပဲ တက္ေလ့ ဆင္းေလ့ရွိပါတယ္။ ဓာတ္ေလွကားကို တစ္ေယာက္တည္း သံုးရင္ေတာ့ နံပတ္ ၂ကို နွိပ္တာ ကိစၥမရွိေပမယ့္ လူအမ်ားနဲ႕ စုတက္ရလို႕ နံပတ္ ၂ကို နွိပ္ရင္ အပ်င္းၾကီးရန္ေကာဆိုတဲ့ အထာေတြနဲ႕ ထိုင္းေတြက မၾကည္သလို ၾကည့္တတ္ၾကပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ရံ အျပင္ထြက္ျပီး အမိူက္ခန္းထဲကို အမိူက္ထြက္သြန္တတ္တာကလြဲရင္ အျပင္ကို သိပ္ထြက္ေလ့ ထြက္လွ မရွိလွပါဘူး။ တစ္ခါတစ္ရံ ကိုယ့္အမိူက္ထုတ္ ထြက္သြန္ရင္း အေပါက္ကေန ကိုယ္ ပစ္ခ်လိုက္တဲ့ ဗံုးဆိုတဲ့ အသံၾကားရင္ ငါပါေရာျပဳတ္က်သြားရင္ဆိုတဲ့ အသိနဲ႕ ေၾကာက္စိတ္၀င္ပါေသးတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အမိူက္ထုတ္ ေလးေတြကို စုစုထားျပီး ပံုလာမွ ထြက္သြန္ပါတယ္။

ၾကြက္သိုက္လို အခန္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ မနက္မိုးလင္းတာနဲ႕ ေနက မ်က္နွာေပၚ တုိက္ရိုက္ထိုးလာတာနဲ႕ အိပ္ယာေပၚက လွိမ့္လိုက္တာနဲ႕ မ်က္နွာ မသစ္ သြားမတိုက္ေသးပဲ ကြန္ပ်ဴတာခံုေရွ႕ကို ငုတ္တုပ္ေလး ေရာက္သြားျပီး ေလးဘက္ေလးေထာက္ အိပ္မံူစံု၀ါးနဲ႕ အင္တာနက္ခလုတ္ဖြင့္ပါတယ္။ အင္တာနက္မွာ ဘေလာ့ကို ပထမဦးစားေပး ဖြင့္ပါတယ္။ ေနာက္ ဂ်ီေတာ့ခ်က္ကို တန္းဖြင့္ျပီး ေတြ႕တဲ့လူ နူတ္ဆက္ပါတယ္။ ေနာက္ ေရေႏြးအိုးတည္ ျပီး ေရခ်ိဳးခန္း၀င္ပါတယ္။ ေနာက္ ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ကို မတ္ခြက္ၾကီးနဲ႕ေဖ်ာ္ျပီး မုန္႕ထုတ္ေတြ တန္းစီခ်ထားျပီး လုပ္ငန္းစ ပါေတာ့တယ္။ ခ်က္နွစ္ခု သံုးခုဖြင့္ျပိး လက္မလည္ေအာင္ ခ်က္ပါေတာ့တယ္။ ဘေလာ့ေတြ လိုက္လည္ ရန္ျဖစ္ နုတ္ဆက္ ေကာ္မန္႕ေရး ဆီဗံုးျဖည့္ သတင္းေတြလိုက္ဖတ္ စသျဖင့္ လိုက္ရူပ္ေနလိုက္တာမွ ေကာ္ဖီေသာက္လိုက္ မုန္႕စားလိုက္နဲ႕ လက္လွမ္းျပိး ငံု႕အေသာက္ တစ္စက္မွ မက်န္ေတာ့တာ သိျပီး ေကာ္ဖီကုန္ မုန္႕ကုန္ေတာ့မွ ခါးေညာင္းလို႕ ဆန္႕လိုက္ျပီး နာရီၾကည့္ လုိက္ေတာ့ မြန္းတိမ္းေနပါျပီ။

အသာေလးထျပီးေတာ့မွ..ေရခ်ိဳးခန္း၀င္ ေရမိုးခ်ိဳး သနပ္ခါးလူး ေပါင္ဒါရိုက္ ေခါင္းျဖီး အုန္းဆီလိမ္း အလွျပင္ျပီးေတာ့ ဗိုက္ထဲ ဆာသလိုလို ရွိလာေတာ့ ေရေႏြးထပ္ၾကိဳပါတယ္။ ေခါက္ဆြဲေျခာက္ထုတ္ နွစ္ထုတ္ကို ၾကက္ဥနဲ႕ ရွိတဲ့ အရြက္စိမ္းေလးေတြ ထည့္ျပဳတ္ ျပီး သၾကားထည့္ ငရုတ္သီးစိမ္းမူန္႕ထည့္ အ၀ေသာက္ ေနာက္ ဟိုင္းတီးမစ္ကို နိ႕ဆီပ်စ္ပ်စ္ေလးနဲ႕ ေဖ်ာ္ တစ္ခြက္ၾကီး က်က်ဆိမ့္ဆိမ့္ေလး ေဖ်ာ္ျပီး တစ္စိမ့္စိမ့္ ထုိင္ေသာက္ပါေတာ့တယ္။

ေနာက္ သတင္းအစရွာ ဟိုဆက္ ဒီဆက္ ဒီစပ္စု ဟိုစပ္စု လုပ္ တကုတ္ကုတ္ တေျဖာက္ေျဖာက္စာေတြရုိက္ အသံဖိုင္ေတြဖြင့္ တက်ီက်ီ တဂီြဂီြ တဂြမ္ဂြမ္ လုပ္ျပီး အားလံုးကို ခုတ္ျဖတ္ေတာက္ျပီး.ရလာတဲ့ packageေလးကို ကမၻာတစ္ျခမ္းက အယ္ဒီ့တာထံ ေပးပို႕လိုက္ပါေတာ့တယ္။

ေစာင့္ဆိုင္းေနရတဲ့ ကာလေတြမွာေတာ့ ဟုိလုိက္ၾကည့္ ဒီလိုက္ၾကည့္ အျမင္မေတာ္တာေတြ႕ရင္ ၀င္ေျပာ ရန္စ ကြိဳင္ရွာ ဆရာလုပ္ စသျဖင့္ အရူပ္ေတြ လုပ္ျပီးေနာက္မွာေတာ့ အယ္ဒီ့တာထံက ျပန္စာေလး လာခ်ိန္မွာ စက္ဖြင့္ မိုက္ကိုင္ ေအာ္ဟစ္ပါေတာ့တယ္။ ဟိုတည္း ဒီျဖတ္ ဟိုညွပ္ ဒီကပ္ လုပ္ျပီးခ်ိန္မွာ ညေနရိူးအမွီ အားလံုး အေခ်ာသပ္ျပီး ပို႕လိုက္ေတာ့ ဇက္က ေတာ္ေတာ္ေညာင္း ခါးက ေတာ္ေတာ္ကိုက္ေနပါျပီ။

ေရမိုး တစ္ခါျပန္ခ်ိဳး အလွျပင္ အက်ီအ၀တ္စားလဲျပီး လမ္းသလား ထြက္ပါေတာ့တယ္။ ဘန္ေကာက္မွာ လမ္းထိပ္ထြက္ရင္ ကၽြန္မ သိပ္မုန္းတာ ဆိုင္ကယ္တက္စီေတြပါ ၀ွီးကနဲ ေ၀ါကနဲ ျဖတ္သြား ပြတ္သြားတာမ်ား ေၾကာက္စရာ လန္႕စရာပါ။ လမ္းျဖတ္ကူးရင္လဲ မ်က္စိက်ီးကန္း ေတာင္းေမွာက္နဲ႕ အေျပးအလႊားသြားရ ေရွာင္ရ တိမ္းရပါတယ္။

လမ္းထိပ္က ေရွာ့ပင္းေမာၾကိးထဲမွာ ၀င္းဒိုးေရွာ့ပင္းထြက္ျပီး ေျခေထာက္အေညာင္းေျဖရင္း ယပလက္မ ေသးေသးေလးေတြရဲ့ အထက္ခ်မ္း ေအာက္ပူ ေပါင္တိုစတိုင္လ္ေလးေတြ ကို မ်က္စိအရသာခံ ယပလက္ ျဖတ္ေဖာက္ ခ်ဴပ္ေလးေတြကို မုဒိတာပြား ေလဒီဘိြဳင္းေလးေတြရဲ့ ခပ္ေဟာ့ေဟာ့ စတိုင္လ္ကို မ်က္ေမွာင္ကုတ္ၾကည့္ျပီး မ်က္စိအေညာင္းေျဖ အ၀တ္ေတြ ကို ဟိုထုိး ဒီဆြလုပ္ျပီး အိတ္ေတြကို ဟိုျဖဳဴတ္ ဒီတပ္နဲ႕ လက္အေညာင္းေျဖ စသျဖင့္ ေလ့က်င့္ခန္းေပါင္းစံုကို တစ္ျပိဳင္တည္း လုပ္ျဖစ္ပါတယ္။

ေနာက္ ဂုန္းေက်ာ္တံတားေလးကို ျဖတ္ျပီး ျမိဳ႕လည္ေခါင္မွာ ရွားရွားပါးပါး သစ္ပင္အုပ္အုပ္ေလးေတြ နဲ ့ အလွဆင္ထားတဲ့ ပန္းျခံေတာအုပ္ေလးထဲ ၀င္ျပီး အသက္ရူပါတယ္။
ပန္းျခံထဲက ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ေနတဲ့ သူေတြကို ေငးၾကည့္ေနရင္းက မေကာင္းတာနဲ႕ စက္၀ုိင္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးကို တစ္ပတ္ နွစ္ပတ္ သံုးေလးပတ္ ခုန္ဆြ ခုန္ဆြ ေျပးရင္း..ေျခေထာက္ေညာင္းလာတာေတာ့ ခံုေပၚ ထိုင္ ျခင္ကုိက္ ျဖဳဴတ္ကိုက္ ျဖစ္လာေတာ့ ျပန္ဖို႕ျပင္ ေလ့က်င့္ခန္းလုပ္ထားေတာ့ ေျခလက္ေတြ မသယ္ခ်င္တာနဲ႕ စက္ေလွကားကေန ဂံုးေက်ာ္တံတားကို ျဖတ္ လူလံုးၾကီးေတြၾကား ျဖတ္ရင္း အိမ္ျပန္လာပါေတာ့တယ္။

လမ္းမွာေတြ႕သမ် ျမန္မာစကားေျပာတဲ့ ပလာတာကုလားေလးဆီက နုိ႕ဆီဆမ္းတဲ့ ၾကက္ဥပလာတာ နွစ္ခ်ပ္(မနက္စာအပါ)။ တစ္ေနကုန္ ေရေႏြးၾကမ္းအိုးေလးတစ္လံုးနဲ႕ မုန္႕ေရာင္းေနတဲ့ ဆိုင္က မုန္႕လင္မယား ေသးေသးေလးေတြ တစ္ဗူး။ မ်က္နွာမာမာနဲ႕ ထုိင္းမၾကီးဆိုင္က ေကာက္ညွင္းငခ်ိပ္ကို အုန္းနို႕ေပါင္းတစ္ထုတ္။ ဟိုဟာ စားပါလား ဒီဟာစားပါလားလို႕ အတင္းထိုးေရာင္းတတ္တဲ့ ပိုးေကာင္ကင္ဆိုင္က ပုိးေလာက္ဆားျဖဴးနဲ႕ ခါခ်ဥ္ေကာင္ စပါးလင္ျဖဴး တစ္ထုတ္။ အသံေလး ေညာင္နာ ေညာင္နာနဲ႕ လက္က စက္လို ေၾကာ္ေရာင္းေနတဲ့ အသားလံုးကင္ကို ညစာအတြက္ ၀ယ္ ။ ထိုင္းစကားမေျပာတတ္ပါဘူးဆိုမွ အတင္းလုိက္လိုက္ စပ္စုတဲ့ ထိုင္းမၾကီးဆီက ယိုးဒယား သေဘၤာသီး ေထာင္း စပ္ခ်က္လက္ကုန္ တစ္ထုတ္ ေကာက္ညွင္း တစ္ထုတ္။ ၾကက္ေတာင္ပံကင္။ ။ ပုဇြန္နဲ႕တုန္႕ယန္ကြမ္းပါ ဆိုေနမွ တုန္႕ယင္ဂြမ္းျဖစ္လို႕ တုန္႕ယမ္ ဖားေပါင္စင္းဟင္း ေရာင္းလိုက္တဲ့ ဆိုင္က တံုယမ္ဟင္းတစ္ခြက္။ အျမဲအိပ္ငိုက္ေနတဲ့ အဘြားဆီက လိေမၼာ္သီးပိစိေလးေတြ တစ္ကီလို။ လက္တိုျပီး အသံက်ယ္တဲ့ ထုိင္းမဆီက ေရငံသီးကီလို၀က္။ ဖရဲသီးတစ္ျခမ္း။ နာနတ္သီး တစ္စိတ္စသျဖင့္ ျမင္ျမင္ကရာ စားခ်င္တာ အေပါင္းအသင္းေတြျဖစ္ေနတဲ့ ေစ်းသည္ေတြဆီက အကုန္၀ယ္ျပီး အိမ္ကို ဒယီးဒယိုင္ျပန္လာပါေတာ့တယ္။

ထံုးစံအတိုင္း ဒုတိယထပ္ကို ဓာတ္ေလွကားနဲ႕တက္ အထုတ္အပိုးေတြ ဆြဲလာတာ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြေတာင္ ေသြးျပတ္မလိုပဲ နာလိုက္တာ ေျပာမေနနဲ႕ ေမာတာနဲ႕ အခန္းထဲေရာက္ ေရခဲေရေသာက္ အထုတ္ေတြ ေရခဲေသတၱာထဲထည့္။ ေနာက္ ခနေမွာက္။ ေနာက္ အင္တာနက္ဖြင့္။ မုန္႕ထုတ္ေတြသယ္။ အေအးဗူးေဖာက္။ ေသာက္လိုက္ စားလိုက္ ခ်က္လိုက္ ပြားလိုက္ နဲ႕ ပို႕စ္ေလးကို ပ်င္းပ်င္းနဲ႕ တင္မယ္ဆိုျပီး ေရာက္တက္ရာရာ တစ္ေန႕တာ ဘာညာကြိကြ အေၾကာင္းေတြ ေရးေကာင္းေကာင္းနဲ႕ ေလ်ာက္ေရးလိုက္တာ
ေဟာ သတိရခ်ိန္မွာေတာ့ အခုပဲ ည၁၂နာရီထိုးေတာ့မယ္။
ကဲ မဆုမြန္ေလး ပင္ပမ္းလာလို႕ အိပ္ယာထက္ေပၚ စက္ေတာ္ ေခၚ ပါေတာ့မယ္ကြယ္ ..ဒီေန႕အဖို႕ေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ..ဂြဲ

15 Comments:

ေဒါင္းမင္း said...

အမေျပာတဲ႕ပလာတာေရာင္းတဲ႕ကုလားေလးကကၽြန္တာ္တို႕နားလဲလာတယ္..အမေနတဲ႕ေနရာနဲ႕ကၽြန္ေတာ္ေနတဲ႕ေနရာနီးမယ္ထင္တာ္..
ဟီး..ကၽြႏ္ေတာ္လဲဘန္ေကာက္မွာ..ရာနကာလမ္းမွာ..
စာေထာင္းျမိဳ႕နယ္လား..စာတြႏ္ျမိဳ႕နယ္လားေတာ႕
မသိဘူး.

ေဒါင္းမင္း said...

မ၈်ီးဟီး..ပလာတာကုလားေလးကကၽြန္ေတာ္တို႕ေနတဲ႕
ေနရာလဲလာေရာင္းတယ္..ဟီးပန္းျခံနဲ႕လဲနီးတယ္..
မဂ်ီးကဘယ္နားေနလဲ....

ေအာင္သာငယ္ said...

ေဒါင္းမင္းေရ႕...
အႏုစာ၀ါးလီ အနားမွာေလ...
ရမ္းသမ္းမွန္းေျပာၾကည့္တာ...

မဆုမြန္-
ငါ့တူမေရ ယပက္လက္စကားလည္း ထမင္းစားေရေသာက္ေလာက္ေတာ့ ေျပာတတ္ေအာင္ လုပ္ထားေလ... ေျပာခ်င္ခ်င္ မေျပာခ်င္ခ်င္ ေန႕စဥ္အတြက္ကေတာ့ လိုအပ္တာပဲ...
လိုအပ္ခ်က္ တခုကို အားထုတ္တဲ့ အေနနဲ႕ လုပ္ေပါ့ကြယ္...

ေပးစရာက ၾသ၀ါဒပဲရွိလို႕...
ရွိတဲ့ ၾသ၀ါဒပဲ ေပးသြားပါသည္... း)

အစစ အရာရာ အဆင္ေျပပါေစ... ေဟ့...

Craton said...

မနက္ပိုင္း ရယ္ဒီမိတ္ေတြ သိပ္မစားနဲ႔ဗ်ိဳ႕.. ၀ယ္ထားတဲ႔ သစ္သီးေတြစားရင္စား၊ ဒါမွမဟုတ္ ထမင္းစားေလ.. လိုက္ဖတ္ၾကည္႔တာ အစားအစာေတြက ပိုးေကာင္ေတြေရာ၊ ခါခ်ဥ္ေတြေရာ.. အဟီး.. ကိုင္ေတာင္ကိုင္ရဲဘူး :D အဲ႔ေလာက္သတိၱေကာင္းတာရယ္ ..
ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းနဲ႔ တစ္ေယာက္တည္းေနရတာ ေကာင္းလည္းေကာင္းတယ္ မေကာင္းလည္းမေကာင္းဘူး။ း)

tinybird said...

(၁) ကိုယ့္ညီမကို တစ္ခါမွ မမဲန္႔ဘူးတာနဲ႔ ၀င္လာမိပါတယ္။ ကိုေဒါင္းက ေဆြမ်ဳိးလုိက္စပ္ေနတာ အရင္ေတြ႔ရတာကိုး။

(၂) ထုိင္းစကားမတတ္ပါဘူး..ဆုိမွ ဆုိတဲ့ စာေလးဖတ္ရေတာ့ ေဂ်စကူးလ္မွာတုန္းက ႏွစ္ေယာက္သား အင္တာဗ်ဴးထြက္ခဲ့ၾကတာ သတိရမိတယ္။ တုတ္တုတ္ဒရုိင္ဗာကို တတ္တဲ့တစ္လံုးတည္းနဲ႔ “အနိေထာက္လိုင္”သြားလုပ္တာေလ။ ဟုိက ထိုင္းလိုျပန္ေျဖေတာ့ တစ္လံုးမွ နားမလည္လို႔ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး လဂြမ္းအိမ္ကိုတ..ေနာက္ေတာ့ ဘုိလိုေမး..ဒရုိင္ဗာကလည္း ဂဏန္းေလာက္ပဲ ဘိုလိုတတ္..ကိုယ္ေတြက ထိုင္းလိုေရာ ဘုိလုိပါ ေစ်းမဆစ္တတ္ေတာ့ ေဘာ္ဒီလန္းဂြတ္ခ်္ေတြ ပါလာ.. ရွစ္ဆယ္ကို ေျခာက္ဆယ္လားမသိ ေဒၚဆုမြန္က ဆစ္ေတာ့ သူက သူ႔လက္ကို မေထာင္ခ်င့္ေထာင္ခ်င္ ခုနစ္ေခ်ာင္း ေထာင္ျပ၊ သူ႔လက္ကေလးေတြက ပိုးကိုက္စားလို႔ ခပ္တိုတို...

winnmya19 said...

ကိုေဒါင္းမင္းရဲ႕ ေဆြမ်ဳိးစပ္တဲ့မဲန္႔ေတြကို အၿပံဳးတ၀က္နဲ႔ေလ့လာၿပိးသကာလ...

ေဒၚဆုမြန္-ေရးထားတဲ့ ထုိင္းစကားလည္းမတတ္ေၾကာင္းဖတ္ရေတာ့ ေဂ်စကူးလ္မွာ ႏွစ္ေယာက္ အင္တာဗ်ဴးထြက္ၾကခ်ိန္ကို သတိရမိတယ္။ စကားလည္းမတတ္ဘဲနဲ႔ တုတ္တုတ္ဒရိုင္ဗာကို “အနိေထာက္လိုင္” သြားလုပ္တဲ့ကေလးမ။ ဟုိက ျပန္ေျပာေတာ့ မ်က္လံုးအျပဴးသားနဲ႔ ကိုယ့္ကိုလာၾကည့္ ကိုယ္က သူ႔လိုေတာင္ မေထာက္လိုင္တတ္တဲ့သူ...ဆိုေတာ့ စကားတတ္တဲ့ လဂြမ္းအိမ္ကိုတ,ရင္း ဘိုလိုေမး။ ေစ်းဆစ္တဲ့အခါက် ေဘာ္ဒီလန္းဂြစ္ခ်္ေတြပါလာ..ရွစ္ဆယ္ကို ေျခာက္ဆယ္ဆစ္ေတာ့ သူက လက္ခုနစ္ေခ်ာင္းကို မေထာင္ခ်င္ေထာင္ခ်င္ေထာင္ျပရွာတယ္။ သူ႔လက္ေခ်ာင္းငုတ္တိုေလးေတြ ၾကည့္ၿပီး တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ၾကည့္ရင္...
အင္း...ျပန္ေျပာရင္ လြမ္းလြမ္းေနေသးတယ္..သံေယာဇဥ္ႏြမ္းႏြမ္းကေလးေတြ....

pandora said...

တေန႕တာအရႈပ္ေတြက ဒီလိုပါပဲ။ အခ်ိန္ကုန္သြားလို႕ ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အခုပဲ ဒီေန႕လည္း ည ၁၁ ေက်ာ္ၿပီ။

tututha said...

ဟားဟား နာ့ညီမေလးေရ ဒီပို႔စ္ကိုဖတ္ရင္း မ်က္စိထဲ ကြင္းကြင္းကြက္ကြက္ကိုျမင္ေယာင္လာေရာပဲ။ ခ်င္းမိုင္ေရာက္မွ အသက္ဝဝ ရွဴဟာ.. ကိုင္း ဒီပို႔စ္ကို ဖိုက္စတား ေပးလိုက္ၿပီ တိန္

BLACK DREAM said...

အေတာ္ပင္ပန္းသြားၿပီ :D

ဒူကဘာ said...

ျဖစ္ႏိုင္တာက မဆုမြန္ ဘန္႔ကပိေမာလ္၊ ရမ္ကန္ဟမ္နားမွာ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ ထားပါေတာ႔.....တခါက ၾကာပါၿပီ ... ဘန္ေကာက္မွာေပါ႔ ပလာတာ ေရာင္းတဲ႔ ကုလားေလးဆီက သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ ၾကက္ဥပလာတာ ဝယ္ရင္း သူက အဂၤလိပ္လို ေမးတယ္ ဘယ္ႏိုင္ငံက လာတာလဲလို႔႔? ကုလားေလးက အိႏိၵယကလာတာတဲ႔? ျဗန္းဆို ဒူကဘာ လဲ သူ႔လက္က Tattoo သြားေတြ႔ေတာ႔ ကုလားေလးကို ဗမာလိုေျပာလိုက္တယ္ "ေနာက္ဆို အိႏၵိယက မလာနဲ႔... ေဝးတယ္" "ငါတို႔ဆို ဗမာျပည္က လာတာနီးနီးေလး လို႔" ေျပာလိုက္တယ္ ... (ကုလားေလးရဲ႕ လက္ဖမိုးေပၚ ထိုးထားတဲ႔ Tattoo က "သတၱိ"...တဲ႔)

အိိမ္လြမ္းသူ said...

ညီမဝယ္တဲ့ဟာေတြအားလံုး စားခ်င္တယ္...။ အမအတြက္ပါပိုစားေပးေနာ္.....။ အစစအဆင္ေျပပါေစ ညီိမေလးေရ...

Welcome said...

အစ္မရဲ႕ တစ္ေန႔တာ လႈပ္ရွားမႈေတြ လုိက္ၾကည့္မိ ပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ကြန္ပ်ဴတာေရွ႕မွာ မလႈပ္မယွက္ပါပဲ အစ္မေရ။

choco thazin said...

မဆုမြန္ေရ
တစ္ေန ့တာလႈပ္ရွားမႈေလးကိုလည္း
ပို ့စ္တစ္ခုၿဖစ္ေအာင္ဖန္တီးႏိုင္တယ္ေနာ္
ပညာယူသြားတယ္ မဆုမြန္ေရ

flowerworld said...

နာ့ခ်စ္မၾကီး သိပ္သိပ္ပင္ပန္းသြားမွာပဲေနာ္ မီးကိုလဲေခၚဘူး အဟင့္

flowerworld said...

နာ့အမသိပ္ပင္ပန္းသြားမွာပဲေနာ္ မီးလဲစားခ်င္တာေပါ့ ေခၚလဲေခၚ၀ူး အဟင့္