မဆုမြန္: ရင္ဖြင့္စာ

မတူညီမူေတြထဲက

ကၽြန္မရဲ့ ကိုယ္ပိုင္ အလုပ္ခန္း ကြန္ပ်ဴတာေလးထဲမွာ
ေခါင္းနွစ္ျပီး လုပ္ရတဲ့အခါ အဆင္မေျပမူေတြနဲ ့ စိတ္ရႈပ္လာတုိင္း....
ကၽြန္မရဲ့ တိုက္ခန္းက်ဥ္းက်ဥ္းေလးထဲမွာ အသက္ရႈက်ပ္လာတုိင္း ...
ဘန္ေကာက္ရ ဲ့ပူေလာင္မူေတြေအာက္မွာ....စိတ္ထဲမွာမြန္းက်ပ္လာတိုင္း...
အဲ့မြန္းက်ပ္ပိတ္ေလွာင္မႈေတြကေန ခဏေလးျဖစ္ျဖစ္ ထြက္ေျပးျပီး
အျမဲသြားထိုင္ေနက် ေနရာေလးတစ္ခုရွိတယ္...

ကားသံ လူသံ ဆူညံမူေတြတိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ သစ္ပင္အုပ္အုပ္ၾကီးေတြ
တစ္ကန္ ့စီ တစ္ကန္ ့စီ စိုက္ထားတဲ့ ေရာင္စံုပန္းေလးေတြ သစ္ခြပန္းေလးေတြ
အလွစိုက္ထားတဲ့ ယုဇနပန္းလို အပြင့္ေသးေသးျဖဴျဖဴေလးေတြ
အမ်ိဳးအမည္မသိတဲ့ လွပဆန္းၾကယ္လြန္းတဲ့ ပန္းေကာ္ေဇာၾကီးကို
ျဖတ္သန္းလာတဲ့ ပန္းရနံ ့ေမႊးေမႊးေလးေတြကို ရူရိူက္ရင္း
ျမက္ခင္းစိမ္းစိမ္းနုနုေလးေပၚမွာ ထုိင္ရင္း...

ျပာလဲ့ေနတဲ့ေရကန္ေလးကို ေငးၾကည့္ေနရင္းက ကမ္းနဖူးစပ္မွာ..
ထိုင္းမေလးလွလွေလးေတြေက်ြးေနတဲ့ ပဲေစ့ေလးေတြကို
တနင့္တပိုးစားေနတဲ့ ခိုျပာေလးေတြကို အားက်ျပီး ၾကည့္မိတယ္
သူတို ့မွာ ဘာမွအားထုတ္စရာမလုိပဲ စားစရာအဆင္သင့္ နားခိုစရာ သစ္ပင္ေတြမွ အမ်ားၾကီး..

ဘ၀ေတြမ်ားေျပာပါတယ္။
စိတ္ေတြက ဟိုးတစ္ဘက္ျခမ္း အေ၀းကိုေျပးထြက္သြားတယ္...

ရန္ကုန္မွာတုန္းက ကၽြန္မစိတ္ထဲ မြန္းက်ပ္လာတုိင္း က်ားကုတ္က်ားခဲ
လိုက္ထားတဲ့ စာမူေလးေတြ အနီထိသြားခ်ိန္တိုင္း..
တိုက္မွာ သတင္းလိုက္ဖို ့ခရီးစားရိတ္ေတာင္းလို ့ ျငဴစူတဲ့မ်က္နွာကို ဘ၀င္မက်တုိင္း...
လိုင္းကားေပၚ တြဲတက္လို ့ေတာင္ မရေတာ့ပဲ
ေငးၾကည့္က်န္ခဲ့ရတဲ့အခ်ိန္ေတြ စိတ္လာတိုင္း..
ပံုမွန္လစာအပ္ခ်ိန္ အေမက
ဒီေရအလား တစ္ေန ့တစ္ျခား တိုးတက္လာတဲ့
ေစ်းစာရင္းေတြကိုၾကည့္ျပီး ညည္းတိုင္း
ဖုန္ထူ ဗြက္နစ္တဲ့ ျမိဳ ့သစ္ရဲ့ပူေလာင္မူေတြေအာက္မွာ...
စိတ္ထဲမွာမြန္းက်ပ္လာတိုင္း...
အဲ့ဒီလို မြန္းက်ပ္ပိတ္ေလွာင္မူေတြကေန
ခနေလးျဖစ္ျဖစ္ ထြက္ေျပးၿပီး
အျမဲသြားထိုင္ေနက် ေနရာေလးျဖစ္တဲ့ ရပ္ကြက္လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးရွိတယ္.....

ကၽြန္မထုိင္ေနက် ေထာင့္ခံုပုပုေလးနံေဘးမွာ
ကြမ္းတံေတြးပ်စ္ပ်စ္ေတြ ၀ါးထားတဲ့ ပါးစပ္နီနီထဲက
တံေတြးေတြနဲ ့သုတ္ျပီး ေရတြက္ေနတဲ့
ဖန္တရာေတေအာင္ဆုတ္ကိုင္ခံထားရတဲ့ ေငြစကၠဴရြက္ေတြရဲ့
စိမ္းေရႊေရႊအနံ ့ေတြ အဆီျပန္ေနတဲ့ မ်က္နွာေတြ ျပာမူန့္ေတြကပ္ေနတဲ့ဆံပင္ေတြ
ေနေလာင္ေနတဲ့ ခႏၶာကုိယ္အနံ႕ေတြ ..အသားမာတက္ေနတဲ့ေျခဖေနာင့္ေတြကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစီးခ်က္လိုက္ေနရင္း လက္သည္းေတြကို သြားနဲ့ဖိကိုက္ရင္း
ဂ်ီး၀ေနတဲ့ဂုတ္မည္းမည္းကို ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းသုတ္လိုက္တဲ့
မ်က္နွာသုတ္ပ၀ါေသးေသးေလးက ပ်ံ႕လာတဲ့ေခၽြးေတြ...
လက္ဘက္ေျခာက္အေရာင္ေပ်ာက္ေနတဲ့ ေရေႏြးအိုးနွူတ္ခမ္းက ေရဂ်ိဴးအနံ ့ေတြ...

အဲ့သလို ရနံေပါင္းစံု ထံုမႊမ္းေနတဲ့ က်မအျမဲ သြားထုိင္ျဖစ္တဲ့ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲကေန..ၾကည့္လုိက္ရင္း..အျမဲျမင္ေနခဲ့တဲ့ ျမင္ကြင္းတစ္ခုရွိတယ္

က်န္မတို ့ျမိဳ ့ေလးမွာလဲ က်ီးကန္းေတြရွိတယ္
မုိးရြာတဲ့အခ်ိန္ဆို ဌက္ရုပ္က ၾကြက္စုတ္လိုပဲ

သူကလဲ သူ မီးၾကိဳးေပါက္ေနတဲ့ လ်ွပ္စစ္ၾကိဳးတန္းေပၚမွာ
ကုန္းလိုက္ ေကာ့လိုက္ မတည္မျငိမ္ ရပ္ေနရင္းက..
မ်က္စိကလည္းတကယ့္ကို က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္...

ဟိုဟိုဒီဒီ ၾကည့္ျပီး သူတို ့ေတြ ရုတ္ခနဲဆို..သုတ္ျပီး.လွစ္လွစ္ပါေအာင္ ေျပးျပီဆို
လူေတြက တစ္ခုခုခ်ီသြားျပီဆိုတာ သိတယ္ ၀ိုင္းျပီး ၾသဘာေပးလိုက္တာ
ဖိနပ္ပ်ံေတြ ခဲပ်ံေတြ ....ဘ၀ေတြမ်ားေျပာပါတယ္...

တစ္ရံတစ္ခါမ်ားဆို ျပည္လမ္းမၾကီးေပၚမွာ
ကားကားၾကီး ရင္ပြင့္ ေတာင္ပံစြင့္ရင္း
ဘ၀ေျပာင္းသြားတဲ့ က်ီးကန္းအျပားလုိက္ကို ျမင္ေယာင္မိေတာ့...

က်ပ္သူက်ပ္ပန္းျခံထဲမွာခုန္ဆြခုန္ဆြနဲ
့မူယာမာယာမ်ားေနတဲ့ ထိုင္းခို၀၀တုတ္တုတ္ႀကီးေတြကို
က်ြဲဂ်ိဳသားေရေလးခြနဲ့ ဆြဲခ်င္လိုက္တာ ေျပာမေနနဲ့ေတာ့
ျမန္မာျပည္ျဖစ္ ထန္းေရနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ထိုင္းစပိုင္နီေလးနဲ့ျဖစ္ျဖစ္ ျမည္းခ်င္တာ တစ္ခုတည္းပါ...

ဘ၀ေတြမ်ားေျပာပါတယ္။
အသက္ရူက်ပ္လို ့ေရးမိတယ္။

အရင္ေရးထားဖူးတဲ့ ပို႕စ္ေလးကို ျပန္တင္ျဖစ္တယ္

ငါးညရဲ့ ေသြးပ်က္ ည

ရင္ေခါင္းကေန ရုတ္တရက္ စူးစူး၀ါး၀ါး ထိုးေအာင့္လာလို႕ ထမင္းစားတာကို ခဏရပ္လိုက္တယ္။ ရင္၀ကို လက္ဖေနာင့္ေလးနဲ႕ ေထာက္ျပီး ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနလိုက္တယ္။ တင္ပလႅင္ေခြထိုင္ျပီး ေခါင္းကို အျမဲငံု႕စားေနေတာ့ ဗိုက္ေခါက္ျပီး ေလခံတာလားလို႕ ထင္မိတယ္။ ေနာက္ မွ တျဖည္းျဖည္းနဲ႕ ရင္၀ကေန ၀မ္းဗိုက္ေအာက္ ဘယ္ဘက္ျခမ္းက စူးျပီး အရမ္းထိုးေအာင့္လာေတာ့ စားလက္စ သံပန္းကုန္ျပားေလးကို အခန္းေထာင့္ကို တြန္းေရႊ႕လိုက္ျပီး ပလက္စတစ္ေရပုလင္းနဲ႕ လက္ကို ေဆးလိုက္တယ္။

ခါးကို ကိုင္းကိုင္းေလးလုပ္ျပီး ခပ္ကုန္းကုန္းေလ်ာက္လာေတာ့ ထမင္းစားလက္စ ျဖစ္ေနတဲ့ အတူေနတဲ့ အန္တီက သမီးဆုမြန္ ဘာျဖစ္လဲတဲ့..ဗိုက္ေအာင့္တယ္လို႕ ေလသံေပ်ာ့ေလးနဲ႕ေျပာေတာ့ သူ မ်က္လံုးျပဴး သြားတယ္။ သမီး နံရံကို မွီျပီး ခဏေလး မီွေနလိုက္တဲ့။ သူ႕သစ္သားျပားေခါင္းရင္းဘက္ျခမ္းက အုတ္နီခဲတုံးေလး ေပၚတင္ထားတဲ့ ပရုတ္ဆီပုလင္းေလးထဲက အကတ္အသတ္ ပရုတ္ဆီေလးေတြကို ကၽြန္မ ၀မ္းဗိုက္ပိန္ပိန္ ေလးကို လွန္ျပီး ခ်က္ထဲကို ထည့္ေပးတယ္။

ဗိုက္ကို လက္တင္လိုက္ေတာ့မွ အထိမခံနိုင္ေအာင္ နာမွန္း ပိုသိသာလာတယ္။ သူ႕လက္ကို တြန္းဖယ္ လိုက္ျပီး နာနာက်င္က်င္နဲ႕ သမီး ဗိုက္ကို ထိရင္ အရမ္းနာတယ္ အန္တီ..လို႕ ငိုမဲ့မဲ့ေျပာေတာ့ သူပိုလန္႕သြားပံုရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သမီးကိုေျပာတာ အစားကို ပံုမွန္စားပါလို႕ ညည္းက မစားရင္ ထုိင္ ေနတာကိုးလုိ႕ တဗ်စ္ဗ်စ္ ေတာက္ေတာက္ ေျပာရင္း သူ သံတုိင္ေတြကို အားယူကိုင္ ထျပီး အျပင္ကို ေမ်ာ္ၾကည့္တယ္။

ဆရာမ ဆရာမ..ခပ္အုပ္အုပ္ေခၚလိုက္တဲ့ အန္တီ့အသံေၾကာင့္ အက်ဥ္းခန္းတြဲေတြရဲ့ အလယ္တည့္တည့္က သစ္သားကုတင္ေပၚမွာ စုေ၀းျပီး စကား တင္းဆိုေနတဲ့ ေထာင္၀ါဒါမေတြထဲက တစ္ေယာက္က စိတ္မရွည္တဲ့ ေလသံနဲ႕ ဘာလဲ ဘာလဲ တဲ့။ ဒီမွာ ဆုမြန္ ဗိုက္ေအာင့္လို႕တဲ့။ သူေတာ္ေတာ္ ေအာင့္ေနတယ္။ ဟင္ ညေနပိုင္းၾကီး ဗိုက္လာ ေအာင့္ရသလား ပါဆယ္ေတြ စြတ္စားျပီး ျဖစ္ျပီ နင္တို႕ကေတာ့ တဲ့. ေဆာင့္ေဆာင့္ ေအာင့္ေအာင့္နဲ႕ေအာ္ျပီးမွ ျငိမ္ျငိမ္ေနလိုက္ မနက္ဖန္ မနက္ ေဆးမူးလာရင္ထြက္ ျပလိုက္တဲ့။

စူးရွက်ယ္ေလာင္လြန္းတဲ့ အသံက သံရည္ပူနဲ႕ နား၀ကို ေလာင္းခ်လိုက္သလို ေဒါသက တဖ်င္းဖ်င္း ထြက္လာတယ္ ၀မ္းဗိုက္က နာက်င္မူနဲ႕အတူ နာက်ည္းမူက ပိုလာမယ္ထင္တယ္။ ေဒါသနဲ႕အတူ နာက်င္မူေတြနဲ႕ အသက္ရူက်ပ္ေအာင္ကို ရင္ခြင္တစ္ခုလံုး တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ၾကီး ျဖစ္သြားတယ္။ မ်က္စိကို အသာ ေမွးမွိတ္ လိုက္ေတာ့မွ မ်က္ရည္ပူေတြက နားထင္တေလ်ာက္ ေလ်ာက်ဆင္းသြားတာ သိလိုက္တယ္။ မငိုပါနဲ႕ဆုမြန္ရယ္တဲ့ လ်က္ဆားေလး စားလိုက္ ေလခံတာျဖစ္မယ္ သမီး လမ္းေလး ေလ်ာက္ၾကည့္ပါလားဆိုလို႕ နံရံကို အားယူကိုင္ျပီး ထလိုက္ေတာ့မွ ဗိုက္တျပင္လံုး အရမ္းထိုးေအာင့္လာလို႕ အသက္ရူက်ပ္လြန္းလို႕ အံၾကိတ္ရင္းက မခ်ိမဆန္႕ျငီးမိတယ္။

ဆရာမ ဆရာမ သူေတာ္ေတာ္ျဖစ္ေနတာ တစ္ခုခုျဖစ္မွာစိုးတယ္ လုပ္ပါဦးလို႕ အန္တီက ေအာ္ေတာ့မွ ေသာ့ခေလာက္သံ တခၽြင္ခၽြင္နဲ႕ ေထာင္၀ါဒါမ ၀၀တုတ္တုတ္ၾကီး ေရာက္လာတယ္ မခံမရပ္နိုင္ေအာင္ ဗိုက္ေအာင့္ေနမွန္း သိသာတဲ့ ကၽြန္မပံုစံကို ျမင္ေတာ့မွ ေဆးမူးေခၚေပးမယ္ ခဏေစာင့္တဲ့ ညေနပိုင္း ေထာင္ပိတ္ခ်ိန္ ေရာက္ေနျပီ နင္တို႕ကလဲ နည္းနည္းပါးပါး အစားဆင္ျခင္မွေပါ့တဲ့။

အစား ဆင္ျခင္မွာေပ့ါ ဆိုတဲ့ စကားေၾကာင့္ ခပ္မဲ့မဲ့ျပံဳးမိတယ္။ ဖုန္မူန္႕ေတြ ပိုးမူန္႕ေတြ ဂုန္နီၾကိဳးေတြ ေရာေထြး ပါလာတဲ့ ပဲဟင္းဆိုရံု အရည္က်ဲက်ဲ ျဖဴေဖ်ာ့ေဖ်ာ့အရည္တစ္ခြက္ ငါးပိတစ္တံုး ဆားတစ္ပံုနဲ႕ မနက္စာ အရိုးအရင္း အရြက္ အတံုးလိုက္ အတစ္လိုက္ ခုတ္ထစ္ခ်က္ထားတဲ့ အရြက္စံုဟင္းခ်ိဳတစ္ခြက္နဲ႕ ငါးပိတစ္တံုး ဆားတစ္ပံု ထမင္းကလဲဆိုတာ ေရာင္စံုထမင္း ေအးသြားရင္ ထိုးမရ ဖဲ့မရ အညိဳညစ္ညစ္ ထမင္းတံုးတစ္တံုး။
လမ္းေလ်ာက္ဖို႕ေတာင္ ေမ့ေနေလာက္ေအာင္ မိလႅာသြန္ခ်ိန္နဲ႕ ေရခ်ိဳးခ်ခ်ိန္ တစ္ခုပဲ အျပင္ထြက္ရတဲ့ ဘ၀မွ အခန္းက်ဥ္းေလးထဲ ပတ္ပတ္လည္ မူးေနာက္ေနေအာင္ ေလ်ာက္မွ အစာေၾကရံုရွိတဲ့ ေနရာတစ္ခုက လူေတြရဲ့ အစာအိမ္ေျခဖ်က္မူဟာ ပံုမွန္ျဖစ္ပါ့မလားဆိုတာ သူတုိ႕ လည္းသိရက္နဲ႕ အံကို တင္းတင္းၾကိတ္ရင္း မ်က္စိကိုသာ စံုမွိတ္ထားလိုက္ပါတယ္။

ခပ္ေဆာင္ေဆာင့္ဆြဲဖြင့္လိုက္တဲ့ သံေခ်းတက္ေနတဲ့ သံတံခါးခ်က္ဖြင့္သံ ေဂ်ာင္းခနဲ ဂ်ဴန္းခနဲ အသံၾကားမွ အျပင္မွ ဗထလလို႕ေခၚတဲ့ ဗဟိုေထာက္လွမ္းေရးက လူေတြနဲ႕ ေထာင္၀ါဒါမေတြ ေနာက္ ၀တ္စံုအျဖဴ၀တ္ ေထာင္အက်ဥ္းသား ဆရာ၀န္နဲ႕ ေဆးမူးကို ျမင္ရတယ္။ အျပင္ကို တြဲထြက္ဖို႕ အခန္းထဲက အတူေန အန္တီက ခ်ိဳင္းကေန မျပီး တြဲထြက္ေတာ့ ရွင္က ဘာထြက္လုပ္မွာလဲ အထဲျပန္၀င္ေန သူ႕ဘာသာ ထြက္လာလိုက္မယ္လို႕ ေဟာက္လိုက္ေတာ့ မ်က္နွာပ်က္သြားတဲ့ အန္တီကို ၾကည့္ျပီး ေန ေန ရတယ္ အန္တီ သမီး ဘာသာ ထြက္မယ္ စိတ္မပူနဲ႕ေနာ္လို႕ ေျပာရင္း ဗိုက္ေအာင့္လြန္းလုိ႕ ခပ္ကုန္းကုန္းျဖစ္ေနတဲ့ ဗိုက္ကို လက္တစ္ဘက္က အသာ ေထာက္ျပီး သံတံခါးကို လက္တစ္ဘက္နဲ႕ဆုပ္ကိုင္ရင္းက အုတ္ေလွကားအထစ္ကို မနည္း တြယ္ ဆင္းရပါတယ္။

ကၽြန္မ ၀မ္းဗိုက္ျပင္ကို လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ႕ ခပ္ဖိဖိ နွိပ္ရင္း ဒီနားလား ဟိုနားလား လို႕ ထိုးျပီး ေမးေနတဲ့ ေထာင္ေဆးမူးကို ကၽြန္မ ျပန္ေတာင္ မေျပာနိုင္ေလာက္ေအာင္ နာတယ္လို႕ပဲ တတြင္တြင္ေအာ္ေနမိတယ္။ ကၽြန္မရဲ့ တင္းမာ ေျပာင္တင္းေနတဲ့ နံရိုးအျပိဳင္းျပိဳင္းနဲ႕ ၀မ္းဗိုက္ပူပူေလးကို ၾကည့္ျပီး သူမ်က္နွာ နည္းနည္းပ်က္ သြားတယ္။ ေနာက္ သူ ဗထလက ေထာက္လွမ္းေရးေတြနားကို သြားျပီး တစ္စံုတစ္ရာ ခပ္တုိးတိုးေျပာေနတာ ေတြ႕တယ္။ ေနာက္ ေထာင္၀ါဒါမေတြကို ေခၚျပီး သူတို႕ ေဆြးေႏြးေနၾကတယ္။

သူ ေထာင္မၾကီး ေဆးရံုသြားရမယ္တဲ့ ေနာက္ ကၽြန္မ အခန္းဘက္ကို ေထာင္၀ါဒါမတစ္ေယာက္က ခပ္သြက္သြက္ ေလ်ာက္သြားျပီး ဆုမြန္ အ၀တ္ေတြ နည္းနည္း ထုတ္ေပးလိုက္တဲ့။ အန္တီၾကီးက ေထာင္၀တ္စံု အျဖဴေလး ေတြနဲ႕ ဖလံထည္ အေႏြးထည္ေလးတစ္ထည္ ေအာက္ခံအက်ီေလးေတြကို အျဖဴေရာင္ ပံုစံ လံုျခည္ေလးနဲ႕ ထုတ္ေပးလိုက္တယ္။ ေနာက္သူတို႕ေတြ အကုန္ အျပင္ထြက္သြားၾကတယ္။ အထုတ္ အျဖဴေလးကို ပိုက္ျပီး ထိုင္ေနတဲ့ ကၽြန္မ အျပင္ေရာက္ေတာ့ ဗိုက္က ပိုပိုျပီး ထိုးေအာင့္လာသလိုပဲ။

ကၽြန္မကို ဘာေဆးမွလည္း မေပးေသးဘူး လက္နဲ႕ ဖိသြားတာတစ္ခုပဲ ရွိတယ္။ ကၽြန္မ မသိမသာ ကုန္းကုန္းေလး လုပ္ေနျပီး ညည္းေတာ့ အက်ဥ္း အခန္းေတြက ေခါင္းေလး ျပဴတစ္ ျပဳတစ္နဲ႕ ရပ္ၾကည့္ေနၾကတဲ့ ကၽြန္မ ရဲေဘာ္ေတြ ဆုမြန္သက္သာလား ဘယ္လိုေနလည္း ေဆးရံုေရာက္ရင္ေတာ့ သက္သာမွာပါ အားမငယ္နဲ႕ေနာ္ စသျဖင့္ တီးတိုးတီးတိုး အားေပးစကား လွမ္းေျပာေနၾကတာကို ဟဲ့ ဘာျဖစ္ေနၾကလဲ နင္တို႕ကို ဘယ္သူ က စကားေျပာခိုင္းလို႕လဲ ျငိမ္ျငိမ္ေနၾကစမ္း ဟဲ့ ေကာင္မေလး နင့္ကို ေဆးရံုကား လာေခၚလိုက္မယ္ ခဏေစာင့္ရမယ္ ေသာက္စကားမမ်ားနဲ႕ နင့္အျပင္ထုတ္တာ ေနမေကာင္းလို႕ စကားေျပာဖို႕မဟုတ္ဘူး ဆိုတဲ့ ဌက္ဆိုးထိုးသံၾကီးက ေအာက္ကလိ ေအာက္ကလာ ထြက္လာတယ္။

အျပင္မွာ နာရီ၀က္ တစ္နာရီေလာက္ ကုတင္ေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ေလးထုိင္ေနရတယ္။ သူတုိ႕လည္း သူတို႕ေခါင္းစဥ္ေတြနဲ႕ သူတုိ႕ စကားေျပာမပ်က္ၾကဘူး။ ကိုယ့္ေရာဂါေတာင္ ကိုယ္ေမ့သလိုျဖစ္လာတယ္။ ငါအျပင္ကို ဘာထြက္လုပ္ေနပါလိမ့္လို႕ေတာင္ ထင္လာမိတယ္။ ခနေနေတာ့ တံခါးပြင့္သံ ဂ်ဴန္း ဂ်ဴန္း ဂ်ိမ္းဂ်ိမ္း ၾကားရတယ္။ ဂူးဂူးဂဲဂဲ အသံၾကီး ၾကားေတာ့မွ ေၾကာက္စိတ္ေတြ၀င္လာတယ္ သစ္သားတံခါးေလး ပြင့္သြားျပီး ေထာင္၀န္ထမ္းေတြ ၀င္လာတယ္ ေဆးရံုသြားရမယ္တဲ့။

ထမ္းစင္ေတြမ်ား ပါလာမလားလို႕ အသာၾကည့္ လုိက္ေသးတယ္။ ေနာက္မွ လုိက္ခဲ့တဲ့ ဆိုျပီး ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲနဲ႕ ထြက္သြားတဲ့ေနာက္ကို အထုတ္ေလးပိုက္ျပီး ခပ္ကုန္းကုန္းေလး လိုက္သြားေတာ့ အန္တီက သံတုိင္ေလးကို ဆုပ္ကိုင္ျပီး စိုးရိမ္တၾကီး မ်က္နွာနဲ႕ ၾကည့္ေနတယ္ မ်က္ရည္အ၀ိုင္းသားနဲ႕ ကၽြန္မ လွည့္ၾကည့္ေတာ့ သူ က မ်က္နွာငယ္ေလးနဲ႕ေပမယ့္ အားမငယ္နဲ႕ဆိုတဲ့ သေဘာနဲ႕ သူ႕လက္မေလး ေထာင္ျပတယ္။ ကၽြန္မကို လက္ေမာင္းရင္းက ကိုင္ျပီး ေျခလွမ္းက်ဲက်ဲ လွမ္းတဲ့ ေထာင္၀ါဒါမတစ္ေယာက္က ေဘးက ပါလာတယ္။ အျပင္ကိုေရာက္လို႕ ေထာင္ဗူး၀နားမွာ စစ္ကားရိန္းဂ်ားကားၾကီးတစ္စီး ရပ္ထားတာ ေတြ႕ရတယ္။ ကားေခါင္းခန္းကို ေလ်ာက္သြားေတာ့ ဟဲ့ ေနာက္က တက္တဲ့။

ကၽြန္မ ကားၾကီးရဲ့ ေနာက္မွီးကို ၾကည့္ေတာ့ အားနဲ႕ ဆြဲတက္ရတဲ့ သံလက္ကိုင္တန္းေတြနဲ႕ သံေလွကားထစ္ ေတြကို ျမင္ရတယ္။ ေနာက္ဘက္မွာ ေဆာက္လုပ္ေရးပစၥည္းေတြလို ပစၥည္းအတိုအစေတြ စကၠဴဗံုးေတြ ေနာက္ ပုလင္းေတြ ကၽြန္မ အထုတ္ေလးကို ပစ္တင္လိုက္ျပီးမွ ဗိုက္ေအာင့္ေနတာေတာင္ ေမ့သြားျပီး သံေလွကားကို အားနဲ႕ တြယ္တက္ရတယ္။ ေထာင္၀ါဒါမကေတာ့ ကားေခါင္းခန္းေပၚကို စတိုင္လ္အျပည့္နဲ႕ ထိုင္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္မွ စက္ကို ေဆာင့္နိူးေတာ့ ခ်က္ျခင္းကားက စက္မနိူးလို႕ ဂူးဂဲလ္ ၀ူး၀ဲလ္နဲ႕ ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ သံုးေလးၾကိမ္ျဖစ္ျပီးမွ အရွိန္နဲ႕ ေဆာင့္ထြက္သြားေတာ့ ျပဳတ္မက်ေအာင္ ဆြဲမိဆြဲရာ ဆြဲကိုင္လိုက္ရပါတယ္။ ဗိုက္ေအာင့္ေနတဲ့ လူနာကို လာေခၚတဲ့ ရိန္းဂ်ားကားၾကီးရဲ့ ေဘးနံရံကို တင္းေနေအာင္ ဆုပ္ကိုင္ရင္း မ်က္စိကိုသာ စံုမွိတ္ျပီး ေဆာင့္ေဆာင့္ေလး ထုိင္ျပီး လိုက္သြားပါေတာ့တယ္။

စကာထဲ ဆီးျဖဴသီး ထည့္လိမ့္သလို အလူးအလူးအလိမ့္လိမ့္ ပါလာျပီးမွာ သံတံခါးမၾကီးေတြ အထပ္ထပ္ ျဖတ္ေက်ာ္ျပီးမွာ တစ္ေနရာမွ ကားကို ေဆာင့္ရပ္လိုက္ပါတယ္။ ေထာင္၀ါဒါမက ဒီတစ္ခါေတာ့ ကၽြန္မ ကားေပၚက အဆင္းကို ပ်ာပ်ာသလဲနဲ႕ ၾကိဳေစာင့္ေနပါတယ္။ ေအာ္ ငါ့ကို ေဆးရံုနားေရာက္လို႕ ဂရုစိုက္တယ္ မွတ္တယ္လို႕ ထင္ျပီး သံေလွကားထစ္ေပၚက အဆင္းလဲက်ေရာ ေခါင္းစြပ္အျပာၾကီးကို ေခါင္းက စြပ္ခ်လိုက္ပါတယ္။ စစ္ေၾကာေရး၀င္ေနၾကလိုပါပဲ ေခါင္းကေန စြပ္ခ်ထားတဲ့ အတြက္ အေရွ႕ကို ျမင္ေအာင္ လက္မထိပ္ေလးနဲ႕ အစြပ္ကို ကိုင္ျပီး ေရွ႕တစ္လွမ္းစာကို ၾကည့္ လက္တစ္ဘက္က အထုတ္ေလးကို ကိုင္ျပီး တရြတ္စြဲ ေလ်ာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို လက္ေမာင္းရင္းကေန ေထာင္၀ါဒါမက ခပ္တြန္းတြန္း ဆြဲေခၚလာပါတယ္။

ေထာင္ဗူး၀ၾကီးတစ္ခုကို ေခါင္းငံု႕ျပီး အျဖတ္မွာေတာ့ မီးေတြ လင္းထိန္ေနတဲ့ တိုက္တန္းလ်ားတစ္ခုေရွ႕ကို ေရာက္လာတယ္။ အဲ့ဒီ့မွာ တာ၀န္က်ေနတဲ့ ေထာင္၀ါဒါမကေတာ့ ကၽြန္မတို႕နဲ႕ ရင္းရင္းနီးနွီးေနေလ့ရွိတဲ့ မေထြးေထြး ျဖစ္ပါတယ္။ သူက ရယ္ကာ ေမာကာနဲ႕ ေဟာ သာလိကာ ဘာျဖစ္လာတာတုန္းတဲ့။ အေရးတယူေမးတဲ့သူေရွ႕ ေရာက္ကာမွ ငိုခ်င္စိတ္ နည္းနည္း ေပါက္သြားတယ္ ကၽြန္ေတာ္ ဗိုက္ေအာင့္လို႕ အစ္မ လို႕ဆိုေတာ့ ေအးေအး သက္သာသြားမယ္တဲ့ ေထာင္ေဆးရံုကေတာ့ တက္ခ်င္တဲ့သူေတြ တန္းစီေနတာ ပိုက္ဆံေပးျပီးေတာင္ တက္ရတာ ဆိုပဲ။ ေျပာေျပာဆိုဆိုနဲ႕ ကၽြန္မကို လက္ေမာင္းကို ေသြးေပါင္ခ်ိန္ ကိုယ္အေလးခ်ိန္ ေပါင္ခ်ိန္ စာရင္းေတြ မွတ္ အသက္ေမးေတာ့ ၁၉နွစ္လို႕ ေျဖလိုက္တယ္။ စာရင္းမွတ္ေနတဲ့ နွစ္ရစ္နဲ႕ အဘြားၾကီးက မ်က္လံုး ပင့္ၾကည့္တယ္။ ဟဲ့ ေကာင္မေလး နင္ကလဲ လူကျဖင့္ နွပ္ေခ်းေတာင္ မစင္ေသးဘူး ေသးေသးေလးနဲ႕ ငါးည ျဖစ္ရသလားတဲ့။ ေနာက္ ေခါင္းက ခါျပီးေတာ့ စာရင္းေတြ ဆက္မွတ္ တယ္။

ေနာက္ ျပီးျပီ လာ လိုက္ခဲ့ဆိုျပီး ခပ္ကိုင္းကိုင္းျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို ကန္႕လန္႕ကာကာထားတဲ့ အခန္းထဲကို ထည့္လုိက္ပါတယ္။ သံတံခါးနွစ္ဆင့္ ခတ္ထားတဲ့အျပင္ ကန္႕လန္႕ကာ အမည္းၾကီးပါ ထပ္ကာထားတဲ့ အခန္းက်ယ္ၾကီးပါ။ ကုတင္ေလးတစ္လံုးပဲ ရွိပါတယ္။ ေနာက္ မိလႅာကုလားထိုင္လုိ႕ယူဆရတဲ့ ခံုတစ္လံုးရယ္ ဒါပဲရွိပါတယ္။ ညီစို႕စို႕အနံ႕ၾကီးရယ္ ပိုးသတ္ေဆးအနံ႕ၾကီးရယ္ ရူရိူက္မိျပီး ဆိတ္ျငိမ္ေနတဲ့ အခန္းက်ယ္ၾကီးကို ပတ္ခ်ာလည္ ၾကည့္ျပီး ဘာရယ္မွန္းမသိ ၾကက္သီးျဖန္းျဖန္းထသြားတယ္။

ေဆးဗန္းေသးေသးေလးထဲက ေဆးေသးေသးေလး နွစ္လံုးကို တိုက္ျပီး ကဲ အိပ္ေတာ့ မနက္ ဆရာ၀န္လာရင္ ေသခ်ာ ၾကည့္ေပးလိုက္မယ္တဲ့။ အခန္းက်ယ္ၾကီးအလည္က ကုတင္ ေသးေသးေလးမွာ ကၽြန္မ တစ္ေယာက္တည္း က်န္ရစ္ခဲ့ပါတယ္။ သံတံခါးနွစ္ထပ္ကို အဆင့္ဆင့္ ဆြဲပိတ္ျပီး ေသာ့ခတ္လိုက္တဲ့အျပင္ ကန္႕လန္႕ကာၾကီးကိုလဲ ဆြဲပိတ္လိုက္တဲ့ အသံံ ေနာက္ အားလံုး ျငိမ္သက္ တိတ္ဆိတ္ သြားပါေတာ့တယ္။ မီးလံုး နီက်င္က်င္ေလးေအာက္မွာ ကုတင္ေပၚ ပက္လက္ကေလး အိပ္ေနရင္း ေနာင္တ အၾကီမ္ၾကိမ္ရမိပါတယ္။ ေၾကာက္စိတ္က တေျဖးေျဖး လႊမ္းမိုးလာပါတယ္။ ေသပါျပီ ဒုကၡပါပဲ ငါေတာ့ အခုေန ေသသြားရင္ေတာင္ လူသိမယ္ မထင္ဘူး ငါ့ဘာသာ ငါ့အက်ဥ္းခန္းထဲ ငါ့အခန္းေဖာ္နဲ႕ေနရင္ေတာင္ အေသေျဖာင့္ဦးမယ္လို႕ ေတာင္စဥ္ေရမရေတြ ေတြးမိပါတယ္။

ေနာက္မွ ဘုရားတရားကို အာရံုျပဳ ဘုရားဂုဏ္ေတာ္ေတြ ရြတ္ရင္းက ေခါင္းတစ္ခုလံုး ေလးေလးၾကီး ျဖစ္လာျပီး တေျဖးေျဖး မ်က္ေတာင္က စင္းလာျပီး နွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္သြားပါေတာ့တယ္။

အိပ္ေနရာကေန ဆတ္ကနဲ ရုတ္တရက္ ကုတင္ကို ေနာက္ကေန ဆြဲေဆာင့္လိုက္သလို ကုတင္ေပၚက ျပဳတ္က်သလို ေအးကနဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။ မ်က္စိနွစ္လံုးကို ျဖတ္ကနဲပြင့္ေတာ့ ဘာဆို ဘာမွ မျမင္ရပဲ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုးက ေမွာင္မည္းေနပါတယ္။ ေျခေထာက္ကို စံုညွစ္ကိုင္ျပီး ဆြဲခ်ေနသလို ခံစားရလို႕ ေျခေထာက္ကို ေဆာင့္ကန္ျပီး ရုန္းထြက္ေတာ့ တင္းတင္းညွစ္ထားတဲ့ လက္အစံုကို သတိထားမိသလို ျဖစ္ျပီး ကုတင္ေျခရင္းကို ေခါင္းမတ္ျပီး ၾကည့္လိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့...

အမိူက္ပံုေက်ာင္းေလး

အမိူက္ဆိုတာ စြန္႔ပစ္ပစၥည္းပါ။ အမိူက္ပံုးဆိုတာလည္း ေနအိမ္က စြန္႕ပစ္ပစၥည္း အစုတ္ေတြ သားငါး ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ အပုတ္ အပြ စားၾကြင္းစားက်န္ေတြ မလိုအပ္ေတာ့တဲ့ အရာေတြ အစံုပလံု အမိူက္ေတြ ကို ထည့္တဲ့ အရာပါ။ အမိူက္ပံု ဆိုတာကေတာ့ ရွိရွိသမ် စြန္႔ပစ္ပစၥည္း အမိူက္ မွန္သမ်ကို လူေသေကာင္ကလြဲရင္ အပုတ္ အပြ မွန္သမ် တစ္ေနရာတည္းမွာ စုပံုထားရွိတဲ့ ေနရာပါ။ အိမ္မွာ အမိူက္ပံုးထားတဲ့ေနရာဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ကို ေခ်ာင္ က်တဲ့ မီးဖုိေခ်ာင္သို႕မဟုတ္ လူမျမင္ ကြယ္ရာ ေခ်ာင္ တစ္ခုခုမွာ ထားတတ္ၾကတယ္။ ေနာက္ အမိူက္ပံုး ထဲမွာ လ်ွံေနျပီ ဆိုရင္ အနံ႕က အရင္ ရ ေနပါျပီ။ သြန္ဖို႕ ေအာ္ၾက ဟစ္ၾကျပီေပါ့ အနံ႕ မခံနိုင္ၾကလို႕ေလ။

လမ္းထဲ ရပ္ကြက္ထဲမွာ အမူိက္ပံုထားတဲ့အခါ သတင္းစာေတြမွာ လူထုေအာ္သံမွာဆို လမ္းထိပ္အမိူက္ပံု ပံုမွန္ လာမရွင္း အနံ႕ဆိုး၀ါး လူထုမခံနိုင္ စသျဖင့္ ေအာ္ဟစ္စာေတြ ကို ေတြ႕ရေလ့ရွိပါတယ္။ ေနာက္တစ္ခါ အမိူက္ပံု နားက ျဖတ္ သည္ျဖစ္ေစ ကိုယ့္ေဘးမွာ အမိူက္ကား ျဖတ္သြားရင္ အနံ႕မခံနိုင္လို႕ ႏွာေခါင္း ေလးေတြ ပိတ္ျပီး ရူံ႕ရူံ႕မဲ့မဲ့ လုပ္တတ္တာ ကၽြန္မလဲ ေရွ႕ဆံုးကပါပါတယ္။ ကၽြန္မ နွာေခါင္းက အနံ႕ တစ္ခုခုဆို ခ်က္ျခင္း အလာဂ်စ္ ျဖစ္ျပီး နွာဆက္တိုက္ေခ်တတ္တာမွ ဂၽြမ္းေတာင္ျပန္လို႕ပါ။

ဆိုေတာ့ အမိူက္ဆိုတဲ့ အမိူက္ရဲ့ အေၾကာင္းကို ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း ရွင္းျပရတဲ့အေၾကာင္းကေတာ့ အမိူက္ပံုမွာ ေနထိုင္ ေပ်ာ္ေမြ႕ေနၾကတဲ့ လူေတြအေၾကာင္း အမိူ္က္ပံုေလးကို အိမ္လုပ္ေနၾကတဲ့ ျမန္မာမိသားစုေတြနဲ႕ အမိူက္ပံုေလးနားက ျမန္မာေလးေတြအတြက္ စာသင္ေက်ာင္းေလးအေၾကာင္း ေျပာျပခ်င္လို႕ပါ။

ျမန္မာသီခ်င္းသံ ျမိဳင္ျမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ကို နားေထာင္ရင္း ပဲျပဳတ္ နံျပားနဲ႕ ျမန္မာလဘက္ရည္ ခ်ိဳက်တစ္ခြက္ကို ဇိမ္ခံ ေသာက္ ေနတုန္း လက္ဘက္ရည္ ဆိုင္ထဲကို ေခၽြးသံရႊဲရႊဲနဲ႕ လူတစ္ေယာက္ ၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္မကိုလဲ ျမင္ေရာ သူက ရုတ္တရက္ လန္႕ေအာ္ပါတယ္။ ဟယ္ ဆုမြန္ နင္ မဲေဆာက္ေရာက္ေနတယ္ ဟုတ္လား။ ဟုတ္တယ္ မယ္ေတာ္ ေဆးခန္းကို အင္တာဗ်ဴး လာၾကတာလို႕ေျဖရင္း နုတ္ခမ္းေမႊး ထူထူ နဲ႕ အသားညိဳညိဳ မ်က္လံုး ျပဴးျပဴး နဲ႕သူ႕ကို မနည္းစဥ္းစားရပါတယ္။

ကၽြန္မလည္း သူ႕ကို ရုတ္တရက္ မမွတ္မိေပမယ့္ သူ႕အသံကိုေတာ့ က်က္မိလိုက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္မွာတုန္းက အဖြဲ႕ခ်ဴပ္ ရံုးမွာ ကဗ်ာရြတ္ပြဲ ေတြဆို အျမဲ လာေလ့ရွိတဲ့ ကဗ်ာဆရာ တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။ သူ မိတ္ဆက္ ေပး ေတာ့မွ ကၽြန္မရဲ့ အစ္ကို ဆရာလြဏ္းနဲ႕ မိတ္ေဆြေတြက ကၽြန္မကို အဖြဲ႕၀င္ျဖစ္ဖူးမွန္း သိၾကတယ္။ သူနဲ႕ ကၽြန္မတို႕ စကားလက္ဆံုက်ရင္းက သူက ကၽြန္မကို သူအခု ဦးေဆာင္ျပီး လုပ္ေနတဲ့ ေက်ာင္းေလးကို အလည္ ေခၚ ဖိတ္ပါတယ္။ အခု သူ အဲ့ေက်ာင္းေလးကို ေက်ာင္းသံုးပစၥည္းေတြနဲ႕ အိမ္ေဆာက္ ပစၥည္း တစ္ခ်ိဳ႕ သြားပို႕ မလို႕ပါတဲ့။

အဲ့ဒီ့မွာ အစ္မခြာညိဳ ေရးဖူးတဲ့ Blue Sky School ေကာင္းကင္ျပာဆိုတဲ့ စာသင္ေက်ာင္းေလးအေၾကာင္း ကို သြား သတိရမိတယ္။ တကယ္ေတာ့ ကၽြန္မလဲ အဲ့ေက်ာင္းေလးကို သြားခ်င္ေနတာ မဲေဆာက္နဲ႕ နည္းနည္း အလွမ္း ေ၀းျပီး မိုးတြင္းပိုင္း ျဖစ္ေနလို႕ သြားလာရ ခက္ခဲတဲ့ ေနရာေလးတစ္ခု ျဖစ္တယ္ မိုးတြင္းပိုင္း မဟုတ္လဲ လူသူ အေရာက္ အေပါက္ နည္းျပီး ကားဌားရင္လည္း မလိုက္ခ်င္တဲ့ ေနရာတစ္ခု ဆိုတာ သိရပါတယ္။

ကားေခါင္းခန္းမွာ ကၽြန္မရယ္ အစ္မရယ္ ထိုင္စီးလာၾကရင္း အဲ့ေက်ာင္းေလးအေၾကာင္း စကားေျပာ ျဖစ္ၾကတယ္။ ကားလမ္းေပၚက ဖဲ့ဆင္းလာျပီး လမ္းၾကမ္းၾကမ္းထဲ ၀င္လာတဲ့အခါ နေဘး၀ဲယာမွာ ဆူးျခံဳေတြ ျခံဳပုတ္ ထူထူ ထပ္ထပ္ေတြ ေနာက္ ဓနိလိုလို အုန္းပင္လုိလို အခက္ေတြနဲ႕ အပင္ေတြလဲ ပိတ္ေနတာ ေတြ႕ရတယ္။ လမ္းကေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလးဆိုးပါတယ္။ ကားအျမင့္ေတာင္ အိုင္ခြက္ထဲ ၀င္သြားရင္ မနည္း ရုန္းထြက္ ရပါတယ္။ ေနာက္က ဟြန္းသံတတီတီၾကားလို႕ ေနာက္ၾကည့္မွန္က ၾကည့္မိေတာ့ အမိူက္ ကားၾကီး တစ္စင္း လမ္းေတာင္းေနတာ ေတြ႕ရပါတယ္။ေဘးက ျဖတ္သြားခ်ိန္မွာေတာ့ သိသိသာသာ အနံ႕ဆိုးၾကီးက ကပ္ပါလာပါတယ္။

အစ္မက ကၽြန္မကို ရုတ္တရက္ လွမ္းေျပာပါတယ္။ အဲ့ေက်ာင္းေလး ဖြင့္တဲ့ေန႕က ကေလးေတြ အရမ္း ေပ်ာ္ေနၾကတယ္ ေက်ာင္းတက္ဖို႕ သူတုိ႕ အရမ္းစိတ္လူပ္ရွားေနၾကတယ္ အဲ့ဒီ့ေန႕က ကေလးတစ္ေယာက္ ေက်ာင္းတက္ဖို႕ လာရင္း အမိူက္ကား အၾကိတ္ခံရလို႕ ေသသြားတယ္ ညီမေလးတဲ့.....

မိနစ္အနည္းငယ္အၾကာမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႕ မဲေဆာက္ျမိဳ႕ရဲ့ တစ္ျမိဳ႕လံုးက စြန္႕ပစ္ပစၥည္းေတြ စြန္႔ပစ္ရာ အမိူက္ပံုၾကီးဆီကို ခ်ဥ္းနင္း ၀င္ေရာက္လာခဲ့ပါျပီ။ ေနရာ ပတ္၀န္းက်င္တစ္ခုလံုး အမူိက္ေပါင္းစံုက ထြက္တဲ့ အနံ႕ဆိုးေတြကေတာ့ သိသိသာသာ ပုတ္အဲ့ ညွီေဟာင္ ေနျပီး အမိူက္ေတြ ေဆြးေျမ႕ေနတဲ့ ပုတ္အဲ့အဲ့ ညီွဆို႕ဆို႕ အနံ႕ဆိုးၾကီးက နာေခါင္း၀ကို တိုးေ၀ွ႕၀င္လာပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ ကား၀င္လာ တယ္ဆိုရင္ပဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာရွိတဲ့ အမိူက္ပံုေပၚမွာ တကုတ္ကုတ္နဲ႕ ပစၥည္းေတြ ေရြးေကာက္ေနတဲ့ အိတ္ကိုယ္စီနဲ႕ လူေတြနဲ႕ ကေလးတစ္သိုက္က ေအာ္ဟစ္ လက္ျပၾကတယ္ အမိူက္ပံုအေပၚနဲ႕ေအာက္ ေျပးလႊား ခုန္ေပါက္ေနၾကတာ ေတြ႕ရပါတယ္။

မဲေဆာက္ျမိဳ႕ေပၚက အမိူက္ပံုၾကီးမွာ နယ္စပ္လမ္းေၾကာင္းေတြက ျမန္မာျပည္ထဲမွာ ဘယ္လိုမွ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္လို႕ မရနိုင္လြန္းလို႕ တရားမ၀င္ ေရာက္ရွိလာၾကတဲ့ ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာေတြရွိတယ္။ အဲ့ဒီ့အထဲကမွ စီးပြားေရးလည္း မလုပ္စားနုိင္ စက္ရံုအလုပ္ရံုမွာလည္း လုပ္လို႕မရ ထုိင္းရဲလည္း အဖမ္းခံ ရနုိင္ေခ် နည္းတဲ့ ၀င္ေငြလည္း စားေလာက္ရံု ရနိုင္တဲ့ ေနစရာလည္း တဲထိုးလို႕ ရနုိင္တဲ့ ဒီအမိူက္ပံုၾကီးေပၚမွာ စုေ၀းေနထိုင္ လုပ္ကိုင္ စားေသာက္ ေနၾကေလရဲ့။ လူတကာက စြန္႔ပစ္ထားတဲ့ အမိူက္ေတြ စုပံုထားရွိရာ အဲ့ဒီ့အမိူက္ပံုၾကီးေပၚမွာ သူတို႕ကမၻာ သူတုိ႕ ေနရာေလး မွာေတာ့ သူတုိ႕ က်င္လည္ က်က္စား ေပ်ာ္ရႊင္စြာ တစ္၀မ္း တစ္ခါး အတြက္ ရုန္းကန္လူပ္ရွား ရွာေဖြ ေနၾကတာေပါ့။အမိူက္ကားတစ္စီး ဆိုက္လာတိုင္း ၀မ္းသာအားရ ေအာ္ဟစ္ၾက အမိုက္ေတြ လုေကာက္ၾက ရန္ျဖစ္ တြန္းထိုးၾက ေနာက္ အဲ့အထဲ ကမွ စားလို႕ရနိုင္တဲ့ စားၾကြင္းစားက်န္မ်ိဳးတြ ၀တ္လို႕ရနိုင္တဲ့ အ၀တ္အစား အေဟာင္း အႏြမ္းေတြ သူတို႕အတြက္ သံုးစြဲတာမ်ိဳး ရွိသလို ကစားစရာေလးေတြ ေနအိမ္သံုး ပစၥည္း အေဟာင္းေလးေတြကို ကိုယ္ေနတဲ့ တဲေလး ေတြကို သယ္ျပီး အလွဆင္ထားတာရွိပါတယ္။ အဲ့ဒီ့မိသားစုေတြရဲ့ ၀င္ေငြဟာ အမိူက္ရတဲ့အေပၚ မူတည္ျပီး ရလာတဲ့ ဘတ္စေလးေတြဟာ သူတို႕မိသားစုအတြက္ ၀မ္း၀ေအာင္ေတာ့ ရပါတယ္တဲ့။ ျမန္မာျပည္မွာ ဆို တစ္၀မ္းတစ္ခါးျပည့္ဖို႕ မနည္း ရုန္းကန္ လူပ္ရွား ေနခဲ့ၾကရတယ္တဲ့ေလ။

Blue Sky School ေက်ာင္းေလးကို ေရာက္ပါျပီ။ ၀ါးလံုးနံရံေတြက လူၾကီးခါးတစ္ရပ္စာပဲ ကာထားျပီး အကာေတြ ဖြင့္ထားတဲ့ ဓနိမိုးတဲခပ္ၾကီးၾကီးတစ္ခုပါ။ သူ႕ရဲ့နံေဘးပတ္ပတ္လည္မွာ မီးခိုးေလးေတြ တလူလူနဲ႕ တဲ ေသးေသးေလး ေတြ တန္းစီျပီး ၀န္းရံတည္ရွိေနၾကပါတယ္။ ေက်ာင္းအေဆာက္အဦးထဲမွာ အရြယ္စံု ကေလးေသးေသးေလးေတြ အ၀တ္အစား ႏြမ္းႏြမ္းစုတ္စုတ္ ေလးေတြနဲ႕ သစ္သား စာသင္ခံုေလး ေတြေပၚမွာ တန္းစီ ထိုင္ရင္း ကၽြန္မတို႕ကို အထူးအဆန္းၾကည့္ေနၾကပါတယ္။ က်ိန္းေသ တာေတာ့ သူတို႕အတြက္ လက္ေဆာင္ စားစရာ တစ္ခုခု သယ္လာတဲ့ ဧည့္သည္ေတြမွန္း သိၾကပံုပဲ မ်က္၀န္း ၾကည္ၾကည္ ေတာက္ေတာက္ ေလး ေတြနဲ႕ အျပဴးသားေလးေတြ ၾကည့္ေနတဲ့ ကေလးေတြကို ကၽြန္မတို႕က မဂၤလာပါလို႕ ေအာ္လိုက္ေတာ့ အားရပါးရ ျပံဳးျပရင္း လက္အုပ္ေလးေတြ ခ်ီျပီး တစ္ျပိဳင္နက္ တည္း ေအာ္လိုက္ၾကတာ ဆ၀ါဒီးခါးတဲ့......

ေနာက္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာ တစ္ေယာက္ရွိတယ္။ သူကလည္း အရင္က ေတာ္လွန္ေရး ထဲမွာ တိုက္ပဲြ၀င္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ တစ္ေယာက္ပါပဲ။ ထုိင္းနုိင္ငံကို ေရာက္ လာတဲ့ ျမန္မာ ကေလးေတြ အဲ့ကေလးေတြ ထဲကမွ မိသားစုလိုက္ အမိူက္ပံုမွာ လာျပီး အမိူက္ရွာရင္း ၀င္ေငြရွာ ေနတဲ့ ကေလးေတြအတြက္ တကယ္လိုအပ္တဲ့ ပညာေရး စနစ္ တစ္ခုကို ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္ေပးဖို႕ သူ အခ်ိန္ေတြ ေပးျပီး ေစတနာ့၀န္ထမ္း လာလုပ္ေနတာ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ ထိုင္းစာ အတြက္ ထုိင္း တစ္ေယာက္ ထုိင္းစာ လာသင္ ေပးတာရွိတယ္။ ထုိင္းမွာေနမယ္ဆို ထုိင္းလိုလဲ ေျပာတတ္ ဖတ္တတ္ ေစခ်င္တယ္ ဥပမာ သတိေပး ဆိုင္းဘုတ္လိုမ်ိဳး ေဆးရံုလိုမ်ိဳးမွာ ေရးထား တာမ်ိဳး ေတြ ဖတ္ ေစခ်င္တယ္။ ေခါင္းကိုသာ အဆက္ မျပတ္ ျငိမ့္ေနတယ္ ရင္ထဲမွာေတာ့ အေတြးေပါင္းစံု ဗေလာင္ ဆူေန ပါတယ္။ကၽြန္မ အမွန္အတိုင္း ေျပာရရင္ စာသင္ခံုေပၚမွာ ငုတ္တုတ္ေလးေတြ ထုိင္ေနတဲ့ ကေလးေလးေတြကို ျပံဳးသာ ျပေနရတယ္ ရင္ထဲမွာ ေတာ့ တကယ့္ကို ၀ုန္းဒိုင္းက်ဲေနပါတယ္။ အသက္ရူမရျဖစ္ျပီး ဘာမွန္းမသိတဲ့ ဆို႕နစ္ ေၾကကြဲမူေတြနဲ႕ အာေခါင္တစ္ခုလံုး အက္ကြဲ ေျခာက္ေသြ႕လာတယ္။ မ်က္ရည္ပါ အလိုလို က်ခ်င္ လာတယ္။ ဂေယာင္ ဂတမ္းနဲ႕ အျပင္ကို ထြက္လာေတာ့ အမိူက္ပံု အနံ႕က အလံုး အရင္းလိုက္ နွာေခါင္းထဲ ၀င္လာတယ္ မ်က္ရည္စ ကို တစ္ရူးစနဲ႕ သုတ္မိခ်ိန္မွာေတာ့ ဆရာက ထြက္လာျပီး ဆရာမေလး အနံ႕မခံနိုင္ဘူး ထင္တယ္တဲ့ ဒီအနံ႕ကလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး က်င့္သားရမွဗ်တဲ့။

ကၽြန္ေတာ့္ေက်ာင္းမွာေတာ့ အေမေတြ အေဖေတြက အမိူက္ပံုေရာက္ေနေတာ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ကေလးေတြကို ေက်ာင္းမွာ လာထားၾကတယ္ သူတုိ႕လဲ စိတ္ခ်ရ ကေလးေတြလဲ ပညာရေပါ့ဗ်ာတဲ့။ ကေလး နည္းနည္းၾကီးလို႕ အမိူက္ ေကာက္ တတ္ျပီဆိုရင္ေတာ့ အိတ္တစ္လံုးနဲ႕ ဆူးထိုး ခ်ိတ္တစ္ေခ်ာင္း ေပးလိုက္တယ္ အေမြသေဘာေပါ့ အဲ့တာ အမိူက္လိုက္ ေကာက္ေတာ့တာပဲ တစ္ခါတစ္ေလ ကေလးေတြက ပိုစူးစမ္း ျမင္တဲ့အတြက္ မိဘေတြထက္ သူတို႕က ေရာင္းတမ္း၀င္တဲ့ ပစၥည္း ေကာင္းေကာင္း ေလးေတြ ရတာမ်ားတယ္။ အဲ့လို ကေလးမ်ိဳး ဆို ေက်ာင္းမွာ အေဖေတြ အေမေတြက သိပ္မထားခ်င္ၾကဘူး အဓိက သူတုိ႕ စား၀တ္ေနေရးအတြက္ေပါ့ဗ်ာ။ အဲ့ေတာ့ သူတုိ႕ အတြက္ ညေနပိုင္းမွာ အခ်ိန္ေပး သင္ေပးတယ္။ အဓိကကေတာ့ သူတို႕ စာနည္းနည္း ဖတ္တတ္ရင္ ဘယ္အမိူက္ ဟာ အႏၱရယ္ရွိတယ္ ဘယ္ဆိုင္းဘုတ္ ဘယ္တံဆိပ္က ဘာဆိုတာ သူတုိ႕ ဖတ္လို႕ ရမယ္ေလ။

စကား ျဖတ္ျပီး တစ္ခုေလာက္ ေျပာျပခ်င္တယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့နွစ္က မဲေဆာက္အမူိက္ပံုေပၚမွာ သပ္သပ္ယပ္ယပ္ ထုတ္ပိုး ထားတဲ့ အထုတ္ေလးတစ္ခုကို ကေလးေတြ ေကာက္မိျပီး ဖြင့္ၾကည့္မိရာက ဗုန္းျဖစ္ေနလို႕ ကေလးေတြ ေသတဲ့ သူေသ ဒဏ္ရာရတဲ့ရ ျဖစ္ခဲ့ၾကရေသးတာ မွတ္မိေသးတယ္။

ကၽြန္မတို႕ေတြ အထဲကို ျပန္၀င္လာျပီး ေက်ာင္းက ကေလးေတြအတြက္ စာအုပ္စာတမ္းေတြ ေက်ာင္းသံုး ပစၥည္း ေတြနဲ႕ လက္ေဆာင္မုန္႕ေလးေတြ သၾကားလံုးေလးေတြကို ေ၀ဌေပးေတာ့ အရမ္း ေပ်ာ္ရႊင္ေနၾကတဲ့ ကေလး ေတြကို ၾကည့္ျပီး သူတို႕ကို ဂရုစိုက္တာ အရမ္းခံခ်င္ၾကတာ ဆရာမေလးရဲ့တဲ့။ အားရပါးရ ဆရာ ေရွ႕က တုိင္ေပး သမ် ျမန္မာစာ ေတြကို ေအာ္ဟစ္ဆိုျပေနၾကတဲ့ သနပ္ခါးပါး ကြက္ၾကားေလးေတြနဲ႕ကေလးေတြကို အေၾကာင္သား ေငးၾကည့္မိတယ္။ ပါလာတဲ့ အစ္မက ကၽြန္မကို လက္တို႕ေခၚျပီး အေနာက္မွာ ကေလး ပိစိေလးေတြ ရွိသတဲ့။

တဲေနာက္ဘက္ကုိ ၀င္လိုက္တဲ့အခါမွာေတာ့ ဖ်ာၾကမ္းေလးေပၚမွာ မိန္းမၾကီးသံုးေလးေယာက္နဲ႕ စုေ၀း ထိုင္ေနၾကတဲ့ လသားကေလး အပါအ၀င္ ကေလးပိစိေကြးေလးေတြ ကို ေတြ႕ရပါတယ္။ အေမေတြ အမိူက္ ေကာက္ေနတုန္း မူၾကိဳ သေဘာမ်ိဳး ကေလးေတြကို ျပဳစုေစာင့္ေရွာက္ထားတာလဲ ရွိသတဲ့။ ကေလး အခ်င္းခ်င္း ၾကည့္ခိုင္းထားရင္ ကေလးေတြက အေဆာ့မက္ေတာ့ အမိူက္ပံု တဲအိမ္ေလး ထဲက ကေလး တစ္ခုခု ေကာက္ စားမိတာ ပစၥည္းပ်က္ပံုေတြၾကား ပိေသမွာ စိုးရိမ္တဲ့အတြက္ျဖစ္တယ္လို႕သိရပါတယ္။

ရယ္စရာတစ္ခုေျပာျပပါဦးမယ္ ရင္ခြင္ပိုက္ ကေလးတစ္ေယာက္ကို လက္ကေလးကို ၾကင္ၾကင္နာနာ အုပ္ကိုင္ျပီး ကၽြန္မ ျပံဳးျပေတာ့ သူ အာေခါင္ျခစ္ျပီး ငိုလိုက္တာမွ ကၽြန္မတို႕ေတာင္ လန္႕သြားပါတယ္။ ကၽြန္မ လက္လႊတ္ လိုက္ေတာ့ သူျပန္ျငိမ္ပါတယ္။ တစ္ခါ ကၽြန္မ ငံု႕ၾကည့္ ေတာ့ အကုန္ ထေအာ္ငိုကုန္ၾကပါတယ္။ ေနာက္မွာ သူတို႕ မ်က္မွန္နဲ႕ လူကို မျမင္ဘူးလို႕ေနမယ္တဲ့ ဆိုလို႕ မ်က္မွန္ ခၽြတ္လိုက္မွ ကေလးေတြ အငုိတိတ္ျပီး ကၽြန္မ အကိုင္ခံ ံပါတယ္။ ေနာက္ တစ္ခါ ကၽြန္မ မ်က္မွန္နဲ႕ ေခါင္းက အသံဖမ္း နားက်ပ္ အၾကီးၾကီး တပ္လိုက္ျပီး မိုက္မည္းမည္းေလးနဲ႕ ထိုးလိုက္တဲ့ အခါမွာေတာ့ ဘာေကာင္ၾကီးမွန္းမသိ ျဖစ္သြားပံုရလို႕ ကေလးေတြ စီစီေလာင္ေလာင္နဲ႕ကို ေအာ္ငိုၾကပါ ေတာ့တယ္။ ဒါေတာင္ ကၽြန္မ လံုျခည္ေလးနဲ႕ အက်ီအျဖဴေလးကို ၀တ္လာလို႕ပါ။ ပါလာတဲ့ အစ္မဆိုတာ ရယ္တာ ဗိုက္ေတာင္ ေအာင့္ သြား ပါတယ္။

ကၽြန္မ အဲ့တာနဲ႕ လက္ေလ်ာ့ျပီး စာသင္ခန္းက ကေလးေတြဆီကို ျပန္လာခဲ့ပါတယ္။ ကေလးေတြက ကၽြန္မ မ်က္မွန္ နားက်ပ္ အသံဖမ္းစက္ နာရီ လက္စြပ္ ေသးေသးေလးကို ကိုင္ၾကည့္ၾကပါတယ္။ ေနာက္ သူတို႕ ကင္မရာကို ငံု႕ၾကည့္ျပီး သေဘာတက် ေအာ္ၾက ဟစ္ၾက တြန္းထိုးၾက လုပ္ၾကပါတယ္။ မိန္းကေလးေတြကေတာ့ ကၽြန္မကို သူတုိ႕ ဆြဲထားတဲ့ ပုတီးေလးေတြ ကလစ္ေလးေတြ လက္ေကာက္ေလးေတြ ျပပါတယ္။ ေနာက္ ဂုဏ္ယူ ၀ံ့ၾကြားတဲ့ ေလသံနဲ႕ သမီး အဲ့တာေလးေတြ အမိူက္ပံုက ရလာတာ ဆရာမတဲ့။ ေနာက္တစ္ေယာက္က အလု အယက္ ၀င္ေျပာတယ္ သူေကာက္ရတာမဟုတ္ဘူး သူ႕အေမ သူမ်ားဆီက ေတာင္းလာတာတဲ့။ သမီးဟာကမွ ကိုယ့္ဘာသာ ရွာလာတာ ၾကည့္ပါဦးတဲ့ ။ ဆရာမ ဆရာမ သူ႕အေဖနဲ႕သူအေမ ရန္ျဖစ္တယ္ သိလား အခု သူေနတာ သူ႕အေဖမဟုတ္ဘူး ငါ့အေဖပါကြ မင္းေနာ္ စသျဖင့္ စုံစိနဖာ မိသားစုအေၾကာင္းေတြပါ အလုအယက္ လုေျပာၾကရင္းနဲ႕ ကၽြန္မကိုလည္း ေမးခြန္းေတြ ေမးၾကပါတယ္။

အဲ့ထဲကမွ ေခ်ာင္ေလးထဲမွာ ကုတ္ေနတဲ့ သနပ္ခါးအေဖြးသားနဲ႕ ကေလးမေလးတစ္ေယာက္ကို ျမင္လို႕ သူ႕ကို ကၽြန္မ မိုက္ေလးကိုင္ျပီး သမီး ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ ေမးေတာ့ သူက ဘာမွ မေျဖပဲ ကၽြန္မထက္ ကင္မရာကို စိတ္၀င္တစား ၾကည့္ျပီး ပို႕စ္ေပးေနပါတယ္။
ကေလးေတြကို ကၽြန္မ ေမးခြန္းတစ္ခုပဲ ေမးခဲ့ပါတယ္။ အဲ့တာကေတာ့ သားတို႕သမီးတို႕ ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မလဲ ဆိုေတာ့ ကေလးအမ်ားစုက ဆရာ ျဖစ္ခ်င္ပါတယ္တဲ့။ ဘာျဖစ္လို႕ ဆရာ ျဖစ္ခ်င္ တာလဲဆိုေတာ့ ဆရာ လိုမ်ိဳး စာသင္ခ်င္လို႕ပါတဲ့။ သူတို႕ျမင္ဖူးတဲ့အထဲမွာ ဆရာဆိုတဲ့ ဆရာကိုပဲ အျမင့္ျမတ္ဆံုး အၾကီးက်ယ္ဆံုး အေနနဲ႕ ျမင္ဖူးလို႕ ဆရာျဖစ္ခ်င္ၾကတာလို႕ေျဖတာ သိလား ဆုမြန္တဲ့ ကၽြန္မကို သူငယ္ခ်င္း ေက်ာင္းဆရာ တစ္ျဖစ္လဲ ကဗ်ာဆရာ က ေျပာတယ္ မင္းေမးၾကည့္ ဆရာ၀န္ျဖစ္ခ်င္လား အင္ဂ်င္နီယာ ျဖစ္ခ်င္လားလို႕ သူတုိ႕ မသိၾက ဘူးတဲ့ တစ္ခ်ိဳ႕ ေျဖလိုက္မယ္ ဘာျဖစ္ခ်င္တယ္ဆိုတာ သိရင္ အရမ္းအံ့ၾသမယ္တဲ့.. ကၽြန္မ ခပ္တည္တည္ ကေလးေတြကို ေမးေတာ့ အမိူက္ကား ဆရာ ျဖစ္ခ်င္တယ္တဲ့ ခပ္သြက္သြက္ ကေလးေလးေတြကို ေမးလိုက္တဲ့ အခါ...ထုိင္းရဲ ျဖစ္ခ်င္တယ္တဲ့...ရွင္။ ေနာက္ လူဖိ ျဖစ္ခ်င္တယ္တဲ့....အလုပ္ရွင္ အလုပ္ေခါင္း ထိုင္းေတြကို လူဖိ ျမန္မာလို သူေဌးလို႕ ေခၚတာပါရွင္။။။။။

ကေလးေတြက ေနာက္လဲ လာပါေနာ္ ဆရာမ ဆိုတဲ့ လက္ျပနုတ္ဆက္သံေတြ ကို ေက်ာခိုင္းရင္း အမိူက္နံ႕ လိူင္လိူင္ေနတဲ့ Blue Sky လို႕ေခၚတဲ့ အမိူက္ပံုေက်ာင္းေလးကေန ထြက္လာတဲ့အခါမွာ အေတြးစေတြ တစ္သီခ်ည္း ပါလာျပီး နုတ္ဆိတ္လာမိပါတယ္။ အားလံုးက အေတြး ကိုယ္စီနဲ႕ပါ။ မဲေဆာက္အေ၀းေျပး လမ္းမၾကီးေပၚကို ကားက ထိုးတက္သြားတဲ့အခါမွာေတာ့ သန္႕ရွင္းလတ္ဆတ္တဲ့ ေလနုေအး က ျဖန္းပက္ ၾကိဳလိုက္ တယ္ လယ္ကြင္းျပင္ေတြကို ျဖတ္တိုက္လာတဲ့ စိမ္းလမ္းစိုေျပ လတ္ဆတ္တဲ့ ေလက အရွိန္ျပင္းျပင္း ရူရူိက္ခြင့္ ရကာမွ ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ လန္႕ျပီး အသက္ေအာင့္လိုက္မိတာ အသက္ရူ ေတာင္ ေတာ္ေတာ္က်ပ္ သြားတယ္။

ကၽြန္မ အသက္ရွင္ေနထိုင္ဖို႕ စကၠန္႕တိုင္းမွာ ၀င္ေလထြက္ေလတိုင္း ရူရိုက္မိတဲ့ ေလကို ကၽြန္မ ပထမဆံုး စပ္ဆုတ္မိသြားတယ္။ ဒါေပမယ့္ လံုျခည္၀တ္ ျမန္မာေတြ သနပ္ခါးပါးကြက္ၾကားေလးေတြနဲ႕ မိန္းမပ်ိဳေလးေတြ ကိုယ္စီကိုယ္စီ ေလ်ာက္သြားေနတဲ့ မဲေဆာက္ ျမိဳ႕ေလးထဲကုိ အ၀င္မွာေတာ့ ..ကၽြန္မတို႕ အားလံုး ပံုမွန္ ေနသားတက် ျဖစ္သြားၾကေလရဲ့။ ဒီလိုနဲ႕ ပဲ ဒီလိုပါပဲ ဆိုျပီး ကၽြန္မတို႕ေတြ ေမ့ပစ္ခဲ့ၾကတဲ့ အျဖစ္ေတြ သိပ္မ်ားလြန္းေနျပီ။

(The Boy in the striped Pyjamas နာဇီအေဖနဲ႕အတူပါလာရတဲ့ ဂ်ာမန္ကေလးေလးနဲ႕ အက်ဥ္းေထာင္ စခန္းထဲက ဂ်ဴးကေလးေလးနဲ႕ ကားကို ဒီေန႕ၾကည့္မိတယ္ ထုိင္းစကားေျပာပဲ ရလို႕ တစ္လံုးစ နွစ္လံုးစ သာ နားလည္ေပမယ့္ အေဖာ္မင္ၾကတဲ့ ဂ်ဴးေလးေရာ အိမ္လိုက္လည္မိတဲ့ ဂ်ာမန္ေလးပါ အဆိပ္ ေငြ႕ခန္းထဲ ထည့္သတ္ ခံလိုက္ရတဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းကို ရင္ထဲ စိတ္မေကာင္း အေတာ္ျဖစ္မိတယ္။ အဲ့ကေလးေလးေတြလိုပဲ မိဘေတြနဲ႕ မိသားစုနဲ႕အတူ ေဒါင္က်က် ျပားက်က် လုိက္လာျပီး အသက္ေမြးေနရတဲ့ ကၽြန္မတို႕ရဲ့ လူမမည္ ေရႊ႕ေျပာင္းျမန္မာ ကေလးေတြအတြက္ စိတ္အေတြးထဲ မေကာင္းျဖစ္ေနခ်ိန္မွာ မဲေဆာက္ျမိဳ႕က အမိူက္ပံုေက်ာင္းေလးအေၾကာင္းကို မွတ္မိသေလာက္ ျပန္ေရးျဖစ္ပါတယ္။)

enough is enough

ျဖစ္ေလရာ ဘ၀ ဆက္တိုင္း ဆက္တိုင္း ေတြ႕ခြင့္ရတဲ့ လူတိုင္း လုပ္ရမယ့္ လုပ္ငန္းခြင္တိုင္း အသက္ရွင္ေနရမယ့္ ကာလပတ္လံုး မေသေသးခင္ အထိ လူရယ္လို႕ ၾကံဳေတြ႕ရမယ့္ ေနရာတိုင္းမွာ အမွန္တရားအေပၚ မိတၱဴကူးတဲ့လူရယ္ ပလာတာေရာင္းတဲ့လူရယ္နဲ႕ မဆံုပါရပါေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းပါတယ္။

အမွန္တရားကို မူရင္းကို ခ်ံဳ႕လို႕တစ္မ်ိဳး ခ်ဲ႕လို႕တစ္ဖံု အမ်ိဳးမ်ိဳးအဖံုဖံု လုပ္တတ္ပါေသာ မိတၱဴကူးသူမ်ားနဲ႕ သံသရာအဆက္ဆက္ မဆံုပါရပါေစနဲ႕

အမွန္တရားကို ပလာတာလို အခ်ပ္လိုက္ အေကာင္းပကတိကို လက္ဖေနာင့္နဲ႕ထုေထာင္း လက္ဖ၀ါးေပၚတင္ ထုနွက္ အျပန္ျပန္ အလွန္လွန္ မြမြေက်ေအာင္ တစ္စစီ အစိတ္စိတ္အမႊာမႊာျဖစ္ေအာင္ ထုေျချပီးမွ အေပၚက သၾကားဆမ္း နို႕ဆီျဖဴးလုပ္တတ္သူေတြနဲ႕ သံသရာအဆက္ဆက္ မၾကံဳရပါေစနဲ႕ လို႕ ဆုေတာင္းပါတယ္။

လူဆိုတာ သည္းခံတယ္ဆိုတာ အတိုင္းအတာတစ္ခုအထိ ရွိတယ္ ယံုၾကည္မူ ပ်က္စီးသြားရင္ ျပန္တည္ေဆာက္ဖို႕ အေတာ္ခက္ပါတယ္ ေနာက္ျပီး အၾကည္ညိဳပ်က္ရင္ ျပန္ေလးစားနုိင္ဖို႕ဆိုတာလည္း အေတာ္ခက္ပါတယ္။ ေမတၱာပ်က္သြားရင္ေတာ့ အဆိုး၀ါးဆံုးပါ။

မ်က္နွာဖံုးတစ္ခုကို စြပ္ထားျပီး ကိုယ္လုပ္ခ်င္တာ လုပ္လို႕ရတယ္ဆိုတာ ျမန္မာျပည္ထဲမွာပဲရွိတယ္ ဒီလို ၾကီးနုိင္ငယ္ညွင္း ေျဗာင္လိမ္ ေျဗာင္စား ကလိမ္ကက်စ္ အက်င့္ေတြကို မၾကိဳက္လို႕ အျပင္ ထြက္လာကာမွ .. ၾကံဳရေသးတယ္ ဒုကၡ။

ကၽြန္မနဲ႕ နံမည္ေျပာင္မ်ား

နံမည္ဆိုတာ ပညတ္ခ်က္တစ္ခုပါတဲ့။ ဘေလာ့ခ္လည္သူ ပရိတ္သတ္ဘ၀ကေန အစ္မညိဳေျပာဖူးသလို ဘေလာ့ခ္ေလးမွ မရွိရင္ မင္း လိပ္ကို ပက္လက္ လွန္ထားသလို ယက္ကန္ ယက္ကန္ ျဖစ္ေနမွာေပါ့ ဆိုေတာ့ ဘေလာ့ခ္ေလးတစ္ခု စလုပ္မွာျဖစ္ေတာ့မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ လိုက္တဲ့ အခါ မဆုမြန္လို႕ပဲ ေခါင္းစဥ္ေပးျဖစ္တယ္ ကၽြန္မ စိတ္တိုင္းက် တည္ေဆာက္မယ့္ နုိင္ငံေလးမို႕ ငါ့တိုင္းျပည္ေလး မွာ လို႕လဲ ေပးျဖစ္တယ္။ ဘေလာ့ခ္ေလး စလုပ္ခဲ့တဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး အခုခ်ိန္အထိ မဆုမြန္ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ခ္ကာ ေလးမွာ မိတ္ေဆြေတြ သူငယ္ခ်င္းေတြ အစ္ကိုေတြ ေမာင္ေတြ ညီမေလးေတြ အစ္မၾကီးေတြ အမ်ားၾကီး ရခဲ့ပါတယ္ရွင္။ ကၽြန္မမွာ နံမည္ေျပာင္ေတြ အမ်ားၾကီးရွိဖူးတဲ့ အေၾကာင္း သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာျပမယ္ေနာ္။

အေမ့ဗိုက္ထဲမွာ ေနကတည္းက ကၽြန္မက အရမ္းသန္တယ္ အရမ္းေဆာ့တယ္တဲ့။ အေမ ကၽြန္မကိုလြယ္ထားတဲ့ ကိုယ္၀န္ ေန႕ေစ့ လေစ့ၾကီး နဲ႕မွာ ဆိုက္ကားေပၚ ထုိင္လုိက္ လာရင္း ရုတ္တရက္ ကၽြန္မ ကန္လိုက္တာလား လူပ္လိုက္တာလား မသိဘူး အေမ အရမ္းလန္႕ျပီး ဗိုက္ကို ေကာ့ လိုက္တာ အေမ့ ဗိုက္ၾကီးသည္ ၀ိတ္ၾကီးနဲ႕ ဆုိက္ကား ဂၽြမ္းျပန္ပါေလေရာတဲ့။ ဆိုက္ကားက အေပၚမွာ အေမက ေအာက္မွာ ကံေကာင္း လို႕ ကၽြန္မ အထဲက လူပ္လူပ္ လူပ္လူပ္ လုပ္လိုက္တာ အေမ တစ္ခုခုမျဖစ္တာေလ။ ငယ္ငယ္ ကတည္းက လူပ္လူပ္ ရြရြ ေနတာ သိပ္ၾကိဳက္ခဲ့ပံုရတယ္။ အစ္မညိဳ ေခၚတာေတာ့ ေမ်ာက္မူးလဲတဲ့ တစ္စက္မွာ ျငိမ္ျငိမ္မေနလို႕တဲ့ CBoxမွာ ေရးသြားေသးတယ္ အျမဲမျပတ္ အစားမပ်က္ အပြားမပ်က္လို႕ ဆိတ္ပါးစပ္ ေမ်ာက္လက္တဲ့။ ထိုင္းဘုရင္မၾကီး ေနတဲ့ ေႏြရာသီ စံနန္းေတာ္ထဲက ဧရာမ ေညာင္ပင္ၾကီးေပၚကို တြယ္တက္ၾကည့္ေနတုန္း ဓာတ္ပံုရိုက္လို႕ ဂိုဒ္ ေပးေနတာပါ အပင္ၾကီးက ေတာ္ေတာ္ကို ျမင့္သလို ကၽြန္မ တက္သြားတာလဲ ခပ္ျမင့္ျမင့္ကို ေရာက္ပါ တယ္။
ကၽြန္မ ေမြးကင္းစ ေပါက္စနူးေလးတုန္းက အေဖ ရခိုင္ျပည္နယ္ စစ္ေတြဘက္ကို အလုပ္နဲ႕ ထြက္ရေတာ့ ကၽြန္မ ရက္သား ေလးနဲ႕ ေလယာဥ္ စီးရသတဲ့။ အဂၤါသမီးဦးေလးကို နံမည္ေပးမယ္ဆိုေတာ့ အေဖ့နံမည္ရယ္ အေမ့ နံမည္ရယ္ ေပါင္းျပီး ရခိုင္လူမ်ိဳး ဦးၾကီး အခင္ က နံမည္ မွည့္ေပးတာ စံနုေအး တဲ့။ မိစံလို႕ေခၚတာေပါ့။ ငယ္ငယ္ ကတည္းက ကၽြန္မက စကားေျပာ တတ္တာ ျမန္သလို လမ္းေလ်ာက္ တတ္ တာလဲ ျမန္တယ္လို႕ ေျပာပါတယ္။ ကၽြန္မ လမ္းေလ်ာက္ တတ္ခါစက ေျခက်င္း၀တ္မွာ ျခဴလံုးေတြ ပတ္ပတ္လည္ ခ်ိတ္ေပးထားရျပီး ေပ်ာက္ သြားရင္း ျခဴသံနဲ႕လိုက္ရွာရလို႕ ျခဴလံုးလို႕လဲ နံမည္ရွိတယ္ ေျပာပါတယ္။

ေနာက္ သူငယ္တန္း စတက္ေတာ့ စႏၵာတင္ေအးတဲ့။ ကၽြန္မတို႕ေခတ္က အေဖနံမည္ေတြ ေနာက္က ထည့္တာ ေခတ္စား တယ္ေလ။ ျပသနာ ျဖစ္တာက ကၽြန္မ ေျခာက္တန္းနွစ္မွာ ဒဂံုေျမာက္ပိုင္းကေန ေျမာက္ဥကၠလာပ အလက(၃)ေက်ာင္းကို သြားတက္ရေတာ့ ေျမာက္ဥကၠလာက ေက်ာင္းသားေတြက အရမ္း ရန္စၾကမ္းတယ္။ ကၽြန္မတို႕ကိုလည္း ဒဂံုေတာက လာတယ္ဆိုျပီး လိုက္လိုက္ ေနာက္တယ္။ အပလာဆိုတဲ့ စကားလံုးက ေခတ္စား ေနခ်ိန္ တစ္ေန႕ ၾကိဳးတံတားကို ျဖတ္တုန္း အေနာက္ကေန ကၽြန္မကို အပလာ တင္ေအး အပလာ တင္ေအးလို႕ လိုက္စ တယ္။ သူတို႕ ကံဆိုးခ်င္ေတာ့ အေဖက ရံုးဆင္းေတာ့ ျပန္လာခ်ိန္နဲ႕ တုိက္ျပီး အေဖ ေနာက္က ပါလာတဲ့ အခါ သူ႕နံမည္ကို အပလာ တင္ေအးလို႕ အာေခါင္ျခစ္ ေအာ္ေနတာလဲ ၾကားေရာ အေဖက သူတုိ႕ကို ဂုတ္က ကိုင္ျပီး ၾကိမ္းေမာင္း လႊတ္လိုက္တာ ေနာက္ ကၽြန္မကို ျမင္ရင္ မစရဲေတာ့ဘူး။

ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မနံမည္က မဆုမြန္ေအး ဆိုတာ ျဖစ္သြားပါေလေရာ။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မနံမည္ကို မဆုမြန္ ဆိုတာထက္ ေက်ာင္းမွာ နံမည္ေျပာင္ေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳးေခၚၾကပါတယ္။ ငယ္ငယ္ကတည္းက ကစားၾကတဲ့အခါ ကၽြန္မကို သူတို႕ဘက္ကို ေခၚခ်င္တဲ့သူမ်ားပါတယ္။ ကၽြန္မက အရမ္း ကစားသန္တယ္ အေျပးလဲျမန္တယ္။ ေနာက္ျပီး အရမ္းလဲ စြာတယ္ ေနာက္ျပီး ဟီး အရမ္းလဲ အျငင္းသန္ပါတယ္။ တစ္ခါတစ္ခါျငင္းရင္ အာေခါင္ နီနီထဲက အာသီးေတာင္ အျပင္က ျမင္ရေအာင္ အာျပဲၾကီးနဲ႕ ျငင္းတာပါ။ အဲ့ေတာ့ ကၽြန္မနံမည္က အာျပဲစိန္တဲ့ ေနာက္ စြာေတးမ အသံအရမ္းဆူလို႕ စာကေလးတဲ့ ေနာက္ ဖိုက္တာ ေနာက္ ဂ်က္မလို႕လဲ ေခၚတယ္။

ကၽြန္မ လြယ္အိတ္ေလးထဲမွာ သားေရပင္ ေလးဂြ ေလာက္စလံုးေလးေတြ အျမဲပါပါတယ္။ ဌက္ပစ္တာ ငါးနိုက္တာ ဂဏန္း ဖမ္းတာ ပုဇဥ္းဖမ္းတာ သတၱ၀ါေတြကို ဖမ္းတာဆီးတာလဲ ၀ါသနာၾကီးပါတယ္။ စြန္လႊတ္ တာကေတာ့ ၀ါသနာ အပါဆံုးပါ။ စြန္မွန္ၾကိဳးကို တစ္ေနကုန္ ဖန္ကြဲစနဲ႕ ထမင္းကို နွံ႕ေအာင္ နယ္ျပီး အိမ္ တ၀င္းလံုးက သစ္ပင္ေတြမွာ ခ်ည္ျပီး မွန္ၾကိဳးတုိက္ စြန္ျဖတ္ ရတာကေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပါပဲ။ အေမက ကၽြန္မကို ေပးထားတာ ကေတာ့ မယ္ေခြပါတဲ့။ ဟိုေခြဒီေခြ အျမဲ လမ္းသလား ေလ်ာက္သြားေနတဲ့လို႕ပါ။

ငယ္ငယ္ကတည္းက သီတင္းကၽြတ္ဆို ကေလးမေလးေတြက မီးပံုးလွလွ ေလးေတြ တြန္းလွည္းေလးေတြကို တြန္းရတာ ဂုဏ္ယူေနခ်ိန္မွာ ကၽြန္မက ေျဗာက္အိုးေဖာက္ရတာ မာက်ဴရီ အေတာင့္ေလးကို ေအာက္ကို ျပဳတ္က်ခ်ိန္ တံေတြးနဲ႕ေထြး ဖိနပ္နဲ႕ေကာက္ရိုက္ျပီး အသံျမည္ေအာင္ တီးရတာ သိပ္၀ါသနာပါပါတယ္။ သူမ်ားေတြ အရုပ္မေလးေတြ ဟင္းခ်က္တမ္း အိမ္လည္တမ္းကစားေနခ်ိန္ ကၽြန္မက ၀ါးလံုးနွစ္ဘက္ကို သစ္သားတံုးတပ္ျပီး ကုလားမေျခေထာက္ေပၚ တက္ျပီး ေျခေထာက္ခ်င္း ရိုက္ျပီး တုိက္ပြဲ၀င္တာ ပိုၾကိဳက္ပါတယ္။

စြာခ်က္ ကေတာ့ သူငယ္တန္းကတည္းက ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ရံုးခန္းကို ေရာက္ပါတယ္။ ကေလးအခ်င္းခ်င္း ခဲတံေလးေတြ ေပတံေလးေတြနဲ႕ နယ္ေျမ စည္း ျခားတဲ့ အခါ လက္က်ဴး လက္ကို ထိုး ေျခက်ဴး ေျခကို ထိုးပါတယ္။ ကၽြန္မကို အျမဲ ရန္စစတဲ့ ေကာင္မေလး ကို ေဘးခ်င္းကပ္ ထုိင္ရင္း သူ႕လက္က တမင္ လာေက်ာ္တာကိုလဲ ျမင္ေရာ ခဲတံနဲ႕ ေကာက္ထိုးလိုက္တာ တစ္ခါတည္း သူ ေအာ္တာ ဆင္မလိုက္ ၀က္သတ္ရံုက ၀က္ေအာ္သလိုပဲ။ သူက ေက်ာင္းအုပ္ ဆရာမၾကီး ေျမး အခ်စ္ေတာ္ ျဖစ္ေနေတာ့ ကၽြန္မကို ခ်က္ျခင္း ရံုးခန္းပို႕ပါတယ္။ အဲ့တုန္းက ရံုးခန္းပို႕ေတာ့ တရားခံ မိလာသလို။ လူပိစိေလးကို ဆူပူတာခံရပါတယ္။ ကၽြန္မက မငိုပဲ ခပ္တည္တည္ ေနျပီး မ်က္ေစာင္းထိုးလို႕ ကၽြန္မကို ေနာက္ဆံုးတန္းမွာ သြားထားျပီး အျပစ္ေပးတာ ခံရပါတယ္။

ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ကတည္းက ဆရာမေတြရဲ့ အခ်စ္ကိုလဲ ခံရသလို သိပ္ၾကည့္မရတဲ့ ဆရာမေတြရဲ့ နွိပ္ကြပ္ျခင္း ကိုလဲ ခံရပါတယ္။ ထိုင္ထကေတာ့ ရိုးေနျပီ လက္နွစ္ဘက္ကို ကားျပီး ေလယာဥ္ပံ် စီးဖူးသလို ေနာက္ နည္းနည္း အျပစ္ၾကီးရင္ ဒူးေခါင္းေအာက္မွ ဆီးေစ့ခံျပီး ေထာက္ရပါတယ္။ ေနာက္ မတ္တပ္ရပ္ျပီး နားရြတ္ ဆြဲ ထားရတာ။ စာေတာ္ သေလာက္ အရမ္းကစားတဲ့ အရမ္းစြာတဲ့ မတရားတာ ျမင္ရင္ ေယာက္က်ားေလးကိုလဲ မေၾကာက္ပဲ လစ္ရင္လစ္သလို ရရာလက္နတ္ စြဲကိုင္ျပီး အေသ လုပ္တတ္တဲ့ ဆရာမေတြက အဲ့ကတည္းက နံမည္ ေပးထား တာက ေတာ့ ေအာ့ေက်ာလန္တဲ့။

ေနာက္ ကၽြန္မမွာ အက်င့္တစ္ခုရွိပါတယ္။ အဲ့တာကေတာ့ အခုခ်ိန္အထိပါပဲ ေန႕လည္ေန႕ခင္း လံုး၀ မအိပ္ တတ္သလို ျငိမ္ျငိမ္ေလး ေနရျခင္းဟာ ကၽြန္မအတြက္ မဟာငရဲပါ။ အဲ့ေတာ့ အတန္းထဲမွာ ဆရာမ အမွတ္ျခစ္ ေနတုန္း ဒါမွ မဟုတ္ ဆရာမခ်င္းခ်င္း အတင္းတုတ္ ေနတုန္း ေမာ္နီတာကင္ေပတုိင္ကို ျငိမ္ျငိမ္မေနတဲ့သူ စကားေျပာတဲ့သူ ေခါင္းခ်အိပ္ခိုင္းတာကို ေခါင္းေထာင္တဲ့သူ စသျဖင့္ အျပစ္က်ဴးလြန ္ေဖာက္ဖ်က္သူေတြကို နံမည္မွတ္ခိုင္းထားပါတယ္။ ကၽြန္မ နံမည္က အျမဲတမ္း နံပတ္ ၁ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မနံမည္ကို အျပစ္ေတာင္ မလုပ္ရေသးပဲ အရင္ မွတ္ပစ္ တာေတာင္ ခံရဖူးပါတယ္။ နင္ဘာလို႕ မွတ္တာလဲလို႕ေအာ္ေတာ့ ေအး နင္အခု စကား ေျပာျပီတဲ့ အဲ့လို ေက်ာင္းသားအခ်င္းခ်င္း ကလိမ္ကက်စ္လုပ္ေလ့ရွိတဲ့သူ႕ကို ကလဲ့စားေခ်တဲ့အေနနဲ႕ စာျပိဳင္ ေမး ေျဖ လုပ္ရတဲ့ အခါတိုင္း ေမာ္နီတာကိုပဲ ေရြးေမးျပီး သူနားမလည္တဲ့ အသံနဲ႕ တရစပ္ ေျဖလိုက္ျပီး သူ႕အလွည့္မွာ သည္ ကအစ အလြဲမခံပဲ နွိပ္ကြပ္ေပးတယ္ ေနာက္ သူ႕ကို နားရြက္ဆြဲပီး ေက်ာင္းခန္းေတြကို ပတ္ ္ျပရ တဲ့ အရသာကို ၾကိဳက္လို႕ေလ။ သူေခၚတဲ့နံမည္ကက်ေတာ့ ပိန္ေသး စာကေလး စြာေတးတဲ့ေလ။
ေနာက္ စက္ဘီးစီး ရတာလည္း ငယ္ငယ္ ကတည္းက အရမ္း၀ါသနာပါပါတယ္။ အဲ့တာေၾကာင့္လည္း ေျခတစ္ဘက္က ဒူးကေန သြင္သြင္ က်ိဳးခဲ့ဘူး ပါတယ္။ BMX ဘီး ဘီအမ္အိတ္စ္ေတြ ေပၚကာစ တစ္နာရီ တစ္က်ပ္ နွစ္က်ပ္ဆို ပိုက္ဆံစုျပီး စီးၾကတယ္။ ေျခာက္တန္းနွစ္ အဘြားတို႕အိမ္မွာ ေႏြေက်ာင္းပိတ္ရက္ သြားေန တုန္း စက္ဘီးစီးရင္း ၾကည့္ျမင့္တိုင္ ဗားဂရာေခ်ာက္ ထဲကို အဆင္း အတက္ စီးေနတဲ့ အခ်ိန္ တစ္ဘက္က လာတဲ့ ကားကို ရုတ္တရက္ ျမင္လိုက္ေတာ့ ဘရိတ္ကို ဆြဲအုပ္ လိုက္တာမွာ စက္ဘီးက်န္ခဲ့ျပီး တစ္ကိုယ္လံုးပစ္က်လို႕ ဒူးေခါင္းနဲ႕ ေခ်ာက္နံရံ ပစ္ရိုက္တာ ဒူးေခါင္း မြမြ ေက်သြားျပီး တြဲေလာင္းျဖစ္ ေမ့သြားပါတယ္။ အဲ့တုန္းက တစ္ခါတည္း ေျခေထာက္ ျဖတ္ရမလို ျဖစ္ခ်ိန္မွာ အဘြားက ကၽြန္မ ေလာက္ လမ္းထြက္တဲ့ ေဆာ့တဲ့ ကေလးတစ္ေယာက္ ေျခသာ ျဖတ္လိုက္ ရရင္ အလိုလို ေသသြား နုိင္တယ္ ဆုိတာသိလို႕ ပိုက္ဆံ အရမ္း ကုန္တဲ့ ရန္ကုန္မွာ ပထမဆံုး ေျခက်ိဳးလက္က်ိဳးေတြကို စတီးေခ်ာင္းေတြ စထည့္ျပီး စမ္းေနတဲ့အခ်ိန္ ကၽြန္မ ဒူးနဲ႕ ေျခေထာက္ကို စတီးထည့္ေပးထားပါတယ္။ အရမ္းၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း မေဆာ့ရဘူး ေျခေထာက္ကို အရမ္းမခိုင္းရဘူးလို႕ ဆရာ၀န္က သတိေပးထားေပမယ့္ အခု အသက္ၾကီးတဲ့အထိ တစ္စက္မွာ မနားေသးတာေတာ့ အမွန္ပဲ။

ေနာက္ပိုင္း ရွစ္တန္းမွာ သီလရွင္ ၀တ္လိုက္ျပီး ထြက္လာေတာ့ စိန္ဂတံုးမတဲ့။ ဂတံုးေျပာင္ကို ေက်ာင္းေရွ႕မွာ ဂတံုးမဆိုျပီး ဆယ္တန္းက ကၽြန္မ အစ္ကိုအငယ့္ သူငယ္ခ်င္း ေမာင္ေမာင္လတ္ဆိုတဲ့ ေလာရွည္ၾကီးက ဂတံုးကို ဖတ္ကနဲ ဆို ရိုက္ျပီး ထြက္ေျပး သြားတာ ခံရေတာ့ ကၽြန္မ အတန္းထဲကို ၀င္သြားျပီး ေခါက္ထီးတစ္လက္ယူ ျပီး ဆယ္တန္း အခန္းေတြကို ခပ္တည္တည္နဲ႕ ေလ်ာက္လာေတာ့ သူက ျပဴတင္း၀မွာ ေက်ာေပးျပီး စကားေျပာ ေနတာကိုလည္း ျမင္ေရာ သူ႕ရဲ့ ေခါင္း ထိပ္တည့္တည့္ကို ထီးနဲ႕ေခါက္ခ် လိုက္တာမွာ ေအာင္မေလးဗ်ာဆိုျပီး တစ္ခ်က္ထဲ ေအာ္သြားတာ။ ေခါင္းေပါက္ သြားေတာ့ ဆရာမေတြ ခ်က္ျခင္းပဲ ေဒသႏၱရေဆးခန္းပို႕ျပီး စစ္ခ်က္ ယူေတာ့ ေဆာ့ရင္း ျဖစ္တာပါလို႕သူက ေျဖရွာပါတယ္။ ေက်ာင္းေရာက္ေတာ့ ေျခသလံုးကို ၾကိမ္ထိျပီး ရွစ္တန္း ေက်ာင္းသူလးက ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားၾကီးကို ေခါင္းလာခြဲတယ္ ဆိုတဲ့ သတင္းကေတာ့ ၾကီးသြားျပီး ဘယ္သူမွ မစရဲေတာ့ဘူး။ အဲ့မွာေပးတဲ့ နံမည္က ဖိုက္တာ ဂ်က္မ ေနာက္ အာနိုးတဲ့။ ေနာက္ ဆယ္တန္းတုန္းက လမ္းေလ်ာက္ေနတဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ကို စက္ဘီးနဲ႕ စာလိုက္ေပးလို႕လဲ သူက ငိုျပီး ေက်ာင္းအုပ္ကို တုိင္လို႕ ေက်ာင္းသားဘ၀ ေနာက္ဆံုး အရိုက္ခံခဲ့ရပါတယ္။ စာေပးတယ္ဆိုလို႕ တစ္မ်ိဳးမထင္နဲ႕ေနာ္ သူက အရမ္း အတိုင္ အေတာ ထူတယ္ ေနာက္ျပီး ေကာင္ေလးေတြဆို အေရးေပးတယ္ ကႏြဲ႕ကလ်နဲ႕မို႕ ဆံုးမစာ ေရးျပီး လိုက္ေပးတာ အဲ့တာသူက ငိုျပီး သြားတိုင္လို႕ပါ။ အခုေတာ့ သူက ေမျမိဳ႕စစ္သင္တန္းေက်ာင္းမွာ စစ္ေရးျပဗိုလ္ ျဖစ္ေနေလရဲ့။ သူေခၚတာကေတာ့ ကၽြန္မကို ေအာ့ေက်ာလန္မ ဂ်မ္းေတာမတဲ့။

ေနာက္ ကၽြန္မက ငယ္ငယ္က အရမ္းပိန္ပါတယ္ ပိန္တာမွ လက္ေမာင္းရိုးေလးေတြဆို ေသးေသးေလးေတြ ကိုယ္ေလးကလဲ ပိန္ေညာင္ေလး ေနာက္ လံုျခည္၀တ္ရင္လည္း ခါးရိုးေလးေတြ နွစ္ဘက္ကို ခၽြန္ေနတာပဲ။ ဆယ္တန္းအထိ ရွင္မီးေလးနဲ႕ေနတုန္း။ အဲ့လို သန္မာထြားက်ိဳင္း အလွတိုး တာေလ။ သီလရွင္၀တ္ျပီးကတည္းက အရပ္ကေတာ့ ရွည္ထြက္လာတာ လူကလဲ ပိန္ပိန္နဲ႕ဆိုေတာ့ သိပ္မ်က္နွာ ငယ္ရတာေပါ့ ျမန္မာစာသင္ေတာ့ ဦးဖိုးက်ားရဲ့ ျမိဳ႕က မိန္းမေတြရဲ့အလွနဲ႕ ေတာသူေတြရဲ့ သဘာ၀အလွကို ေဖာ္က်ဴးတဲ့စာက ပိခ်ပ္ျပား ငါးေဖာင္ရိုးဆိုတဲ့ ေနရာဆို ကၽြန္မကို ေစာင္းျပီး ေအာ္ၾကတာ ခဏခဏ ခံရတယ္ေလ။ အဲ့တုန္းက နံမည္က အရပ္ရွည္လို႕ လန္ဘား ေၾကာင္လ်ာသီး ပိန္လြန္းလို႕ ငါးေဖာင္ရိုး အရိုး စကမ္လမ္တန္ စသျဖင့္ေပါ့ေလ။

ဆယ္တန္းထုတ္ခ်င္းေပါက္ေအာင္လို႕ ဒဂံုမွာ ေဒးတကၠသိုလ္တက္တဲ့အခါမွာ ေတာ့ မဆုမြန္ဆိုတဲ့ နံမည္ေလးကို ျပန္ရပါတယ္။ နင္နဲ႕ငါနဲ႕ အစား မင္းနဲ႕ကိုယ္နဲ႕ မဘယ္သူ ကိုယ္ဘယ္သူ ခင္ဗ်ား ကၽြန္ေတာ္ စသျဖင့္ လ်ွာခပ္ယားယားနဲ႕ လူၾကီးလို စကားေတြ စေျပာျဖစ္ၾကတယ္။ ေနာက္ရင္းနွီးလာေတာ့ နင္ ငါ မ-ာ စသျဖင့္ ငယ္က်ိဳးငယ္နာေတြ ျပန္ေဖာ္ျပီး ေအာ္ၾကဟစ္ၾကျပန္ေတာ့တာပါပဲ။ အဲ့မွာ ကၽြန္မကို သိတဲ့နံမည္ကေတာ့ စပဲရိုးလို႕ေခၚတဲ့ စာကေလးပါပဲ။ ေက်ာင္းခန္းထဲကို ဖလူး ဖလူးနဲ႕ ၀င္လာျပီး ဖလူးဖလူးနဲ႕ ျပန္ထြက္သြားတတ္လို႕ပါတဲ့။ အသံကလဲ ေရာက္တဲ့အရပ္ ပိက်ိ ပိက်ိ ပိက်ိနဲ႕စီစီေလာင္ေလာင္ ေအာ္ဟစ္ဆူညံတတ္တဲ့ အက်င့္ကလဲ မေဖ်ာက္ေတာ့ စာကေလးဆိုတဲ့ ကၽြန္မ နံမည္ရခဲ့ပါတယ္။ စိတ္ဆိုး စိတ္ေကာက္ျမန္လြန္းလို႕လဲ ေကာက္ေတး စာကေလးလို႕ ေခၚတတ္ေသးတယ္။ဒါက ကိုထိုက္ေလး ကယ္ေရကယ္ခ်ာ ဆြဲေပးထားတဲ့ပံုပါ ရယ္ရတယ္ေနာ္။

ေနာက္ ေထာင္ထဲ ေရာက္ျပန္ေတာ့လည္း သံတုိင္ကို နဖူးနဲ႕ ထိျပီး မွီထိုင္ရင္း ေန႕တိုင္း သီခ်င္းတေၾကာ္ေၾကာ္ဆို တတ္လို႕ ေထာင္၀ါဒါမ ၀၀တုတ္တုတ္ၾကီးက ကၽြန္မကို ၾကက္တူေရြးတဲ့ ေနာက္ သာလိကာတဲ့ေလ။
ကၽြန္မ ကဗ်ာေလးေတြ စာေလးေတြ စမ္းေရးတတ္လာျပီး ကေလာင္နံမည္ကို မင္းဆုျမတ္လို႕ ေပးလိုက္တယ္။ ေႏြဦးအိ္ုးေ၀စာေစာင္မွာ အန္တီစုကိုယ္တိုင္ေပးတဲ့ အၾကိဳက္ဆံုး ကဗ်ာဆုရေတာ့ မင္းဆုျမတ္ဆိုတဲ့ ကေလာင္နံမည္နဲ႕ပါ။ ေနာက္ အသက္၂၂နွစ္မွာ ေက်ာင္းတက္ရင္းနဲ႕ ကုမုျဒာဂ်ာနယ္မွာ သတင္းေထာက္ ျဖစ္ေတာ့ ကၽြန္မရဲ့နံမည္ေလးကို ကေလာင္နံမည္ေရြးေတာ့ မင္းဆုျမတ္လို႕ ပထမေရးေပမယ့္ ေနာက္ပိုင္း ဆုမြန္ေအးဆိုတဲ့ နံမည္အရင္းနဲ႕ပဲ သတင္းေတြေရးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ အေၾကာင္းအမ်ိဳးမ်ိဳးေၾကာင့္ နံမည္ကို ခင္မုျဒာဆိုတဲ့ နံမည္နဲ႕ေရးျဖစ္ေသးတယ္ ခဏပါပဲ။ ေနာက္ပိုင္း ဆုမြန္ေအးနဲ႕ပဲ ေရးျဖစ္တယ္။

ေနာက္ ထိုင္းနုိင္ငံကို သတင္းစာသင္တန္းလာတက္ေတာ့နံမည္အရင္းအစား တစ္မ်ိဳးသံုးၾကရင္ ေကာင္းမယ္ ဆိုေတာ့ စႏၵာလို႕ ေခၚပါဆိုေတာ့ စႏၵာဆိုတာ ဘာလဲဆိုေတာ့ လမင္းကို ပါဌိလို ေခၚတာပါဆိုေတာ့ Sandar Moon ေပါ့တဲ့။ ျမန္မာလိုဆိုရင္ေတာ့ စႏၵာလေပါ့ေလ။ ဒီဘက္မွာ အဲ့နံမည္နဲ႕ ေနခဲ့ျပီး ထုိင္းကိုတစ္ေခါက္ အျပီး ျပန္ထြက္ လာတဲ့ အခ်ိန္မွာေတာ့ မင္းဆုမြန္ဆိုတဲ့ နံမည္ေလးနဲ႕ ဘီဘီစီမွာ အလုပ္လုပ္ျဖစ္တယ္။ ေနာက္ ဌာနတစ္ခု ေျပာင္းေတာ့ အာရ္အက္ဖ္ေအမွာ မဆုမြန္ဆိုတဲ့ နံမည္အရင္းကိုပဲ သံုးခ်င္တယ္လို႕ေျပာျပီး သတင္းေပးပို႕တဲ့အခါ သတင္းေထာက္ မဆုမြန္ဆိုတာေလးကိုပဲ ျမတ္ျမတ္နိုးနိုးသံုးျဖစ္ခဲ့တယ္ အခုထက္ထိပဲေပါ့။

တစ္ခါတစ္ရံ ပြဲေတြ အခမ္းအနားေတြမွာ မဆုမြန္ဆိုရင္ ေအာ္ ဘေလာ့ခ္လားလို႕ ေျပာရင္ သိပ္ ေပ်ာ္ျမဴးတာေပါ့။ ေအာ္ ဆႏၵျပပြဲေတြမွာ စီစီေလာင္ေလာင္နဲ႕ ေအာ္တတ္တဲ့ သတင္းေထာက္ မဆုမြန္လား ဆိုရင္လည္း ျပံဳးမိ တာေပါ့ရွင္။

ကၽြန္မရဲ့ နံမည္ေျပာင္ေတြနဲ႕ ေမာင္ငယ္ေလး ေမာင္သက္ပိုင္သူ တပ္ခ္တဲ့ မမဆြမ္မုအတြက္ nick nameတက္ခ္ပို႕စ္ ကို စိတ္အေတြးအတိုင္း ပို႕စ္အရွည္ၾကီး ေရးမိတာကို စိတ္ရွည္လက္ရွည္ဖတ္ေပးလို႕ မိတ္ေဆြတို႕ကို ေက်းဇူး အထူးတင္ပါတယ္ရွင္။

ကိုင္း ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ

ငရဲေခြးၾကီး လြတ္ေနျပီ.လို႕ အဘိုးေအာင္ဆန္း ေခတ္က ရဲရဲေတာက္ အိုးေ၀မွာ ေရးခဲ့တယ္..

.အေမ ေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ ေခတ္မွာ လက္ေတြ႕ ျမင္ေနရျပီ။ အခု ငရဲေခြးတင္ မဟုတ္ဘူး အဝီစိက တက္လာတဲ့ ေခြး၀ဲစားၾကီးေတြ ေခြးဘီလူးၾကီးေတြ ေခြးသဘက္ၾကီးေတြ လြတ္ရံု မ ဟုတ္ ဘူး လိုက္ကိုက္ေနတာ လိုက္ဆြဲေနတာ အေမ သူတို႕ေလ မဲမဲျမင္ လိုက္ကိုက္ေနတာမွ ျပည္သူ ေတြ တင္မကဘူး ျပည္သူ႕ ေခါင္းေဆာင္ကိုပါ အေသလိုက္ဆြဲေနျပီဆိုတာ

အေမ့ကို နွစ္ရွည္လမ်ား ေနအိမ္တြင္း အက်ဥ္းခ်ထားတာေတာင္ အားမရ မေက်နပ္နိုင္ေသးလို႕ မတရား အမူဆင္ ကလိမ္ေစ့ျငမ္းဆင္ျပီး မတရား အစြဲခံလိုက္ရတဲ့ အေမ့ကို ခ်စ္တဲ့ ျပည္သူေတြ အေမကို ယံုၾကည္တဲ့ အဖြဲ႕ခ်ဴပ္အဖြဲ႕၀င္ေတြ ဘဘ ဦး၀င္းတင္ ကိုယ္တုိင္ ဦးေဆာင္ျပီး အေမ့ကို အားေပးဖို႕ ေထာင္ဗူး၀မွာ ေစာင့္ေနၾကတယ္ အေမ အေမ ေဘးနား အနီးနားေလးမွာ သူတုိ႕ ဇြဲရွိရွိေစာင့္ေနၾကတယ္ ေထာင္ခ်ီတဲ့ျပည္သူေတြ အေမ့အနားမွာ ရွိေနၾကတယ္ အေမ့သတင္း စကားကို ေနပူက်ဲက်ဲ မိုးရြာလည္း မမူပဲ ေရဗူးေလးေတြ အဆာေျပ အသီးအနံွေလးေတြ စားျပီး ေစာင့္ေနၾကတယ္ အေမ။ကိုင္း ငါတို႕ ဘာဆက္လုပ္ၾကမလဲ ငါတို႕ ဒီအတိုင္း ၾကည့္ေနလိုက္ရတာေတြ သိပ္မ်ားေနျပီ ေပးဆပ္ရတာေတြ ေသြးပ်က္ခဲ့ ရတာေတြ သိပ္မ်ားေနျပီ ျပည္သူေတြရဲ့ ရင္ထဲက အပူလိူင္းေတြကလဲ အလ်ံညီးညီး မီးဟုန္းဟုန္း ေတာက္ေနျပီ ျပည္သူေသြးကို ေအးမေအး စမ္းၾကည့္ျပန္တာလား။

အန္တီ့ကို ဖမ္းျပီ အန္႕တီကို ေထာင္ထဲထည့္လိုက္ျပီ တစ္တိုင္းျပည္လံုး ၾကိမ္မီးအံုးသလို ပူပင္ေသာကၾကီးစြာနဲ႕ ဟိုက ဒီက တီးတိုး တီးတိုး သဖမ္းထုိး ေမးၾက ျမန္းၾက စံုစမ္းၾကတဲ့ေလသံေတြ တိုင္းျပည္တစ္ခုလံုး အုန္းအုန္း ၾကြက္ၾကြက္ ပူပင္ေသာကေတြနဲ႕တစ္စ ထက္ တစ္စထက္ တစ္စ က်ယ္ေလာင္လာတယ္။

အေမ့အေပၚ ထားတဲ့ ခ်စ္ျခင္းတရားေတြ ေမတၱာတရားေတြ အေမ့အေၾကာင္း သိခ်င္လို႕ ညေနေစာင္းရင္ ေရဒီယို ဖမ္းသံေတြ တေဂၚေဂၚတဂြီဂြီ သံေတြ လမ္းတုိင္း ညံေနတယ္တဲ့ ဖုန္းလိုင္းေတြ ျပတ္ေတာင္း ျပတ္ေတာင္း ျဖစ္ကုန္တယ္ ျပည္ပက ဖုန္းေတြ ၀င္လာတုိင္း အေမ ေနေကာင္း သားေနေကာင္း ပိုက္ဆံ ေတာင္းတာထက္ အန္တီ အေျခအေန ဘာထူးလဲဆိုတာ ေမးၾကတယ္။ အင္တာနက္ေပၚတက္ရင္လည္း အေမ့သတင္း ဘာထူးလဲတဲ့ အေမ။

အိမ္ရွင္မေတြ ၀န္ထမ္းေတြ ေက်ာင္းသားေတြအခ်င္းခ်င္းေတြ႕ၾကတဲ့အခါ ေစ်းထဲ ေက်ာင္းထဲ အရပ္ထဲ အန္တီ့သတင္း ဘာထူးလဲ အန္တီ အန္တီ အန္တီ တစ္နိုင္ငံလံုး အန္တီ အန္တီ အန္တီ ဆိုတဲ့ အသံ ဘ၀ဂ္ပါ ညံေနျပီ။ ဒင္းတို႕ ျမင္ျပီမဟုတ္လား အန္တီ့အေပၚ တစ္တိုင္းျပည္လံုးက ထားတဲ့ ေမတၱာ ခ်စ္ျခင္း တရားေတြကို..စစ္မွန္တဲ့ ခ်စ္ျခင္းနဲ႕ စစ္မွန္တဲ့ ေမတၱာတရားေတြနဲ႕ အန္တီျငိမ္းခ်မ္းမွာပါတဲ့ အေမ။

အန္တီေရ တရားကို နတ္ေစာင့္ပါတယ္လို႕ေျပာေပးပါတဲ့ ဒင္းတို႕ဘ၀ဇာတ္သိမ္းခ်ိန္ ေန၀င္ခ်ိန္ နီးပါျပီ အန္တီ က်မ္းမာပါေစ လို႕ ဆုေတာင္းေနတဲ့သူေတြ အမ်ားၾကီးပါ အေမ နုိင္ငံတကာမွာလည္း အေမ့ကို အျမန္ဆံုး လြတ္ေပးဖို႕ ဆႏျပပြဲေတြ လုပ္ေနၾကတယ္အေမ။

အေမ ဒီေန႕ ထုိင္းနုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ျမိဳ႕က ျမန္မာသံရံုးေရွ႕မွာ ဘယ္သူေတြ ဆႏျပၾကတယ္ ထင္လဲ အေမကို ခ်စ္တဲ့ ထုိင္းေတြ အေမ ထုိင္းေတြ အေမ့ကို အျမန္ဆံုးလႊတ္ေပးဖို႕ ဆႏျပၾကတယ္။ ထိုင္းအစိုးရ၀န္ၾကီးခ်ဴပ္ ကိုယ္တိုင္ စိုးရိမ္မကင္း ျဖစ္တယ္ဆိုတာကို အရင္ဆံုး အိမ္နီးခ်င္းနိင္ငံေတြထဲက ပထမဆံုး သေဘာထား ထုတ္ျပန္တာပဲ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တကမၻာလံုးအတိုင္းအတာနဲ႕ အေမ့ကို ေစာင့္ၾကည့္ေနၾကတယ္ အေမ့ကို အျမန္ဆံုး လႊတ္ေပးဖို႕ ေတာင္းဆိုေနၾကတယ္ အေမ့က်မ္းမာေရးအတြက္ အရမ္းစိတ္ပူပင္ေနၾကတယ္ အေမ။

အေမ အေမ့ကို အင္းစိန္ေထာင္ထဲမွာ အထူးတရားရံုးတင္မယ္လို႕ ရက္ခ်ိန္းသတ္မွတ္လိုက္တဲ့ တနလၤာေန႕မွ အာဏာကိုင္ေတြက အင္းစိန္ပတ္ပတ္လည္ကို လံုျခံဳေရးေတြ တင္းတင္းက်ပ္က်ပ္ ခ်ထားလိုက္တယ္ အေမ အင္းစိန္ေစ်းကို ပိတ္ အင္းစိန္ပန္းျခံပိတ္ အင္းစိန္လမ္းမၾကီးကို ပိတ္ ေသြးရူးေသြးတမ္း လုပ္ေနၾကေလရဲ့။

အေမကို မတရားခ်ဴပ္ထားတဲ့ အင္းစိန္ေထာင္နားက ေညာင္ပင္သာ ဘုန္းေတာ္ၾကီးေက်ာင္း၊ ဆရာေတာ္ၾကီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းစတဲ့ အင္းစိန္ ေထာင္ေရွ႕ရွိ ဘုန္းေတာ္ၾကီး ေက်ာင္း၀င္းေတြထဲမွာလည္း လက္ပတ္နီေတြနဲ႕ စစ္တပ္က တပ္စြဲထားျပီး အင္းစိန္ေထာင္ ေဘးပတ္ ပတ္လည္မွာလည္း လံုထိန္းအျပည့္ တင္ထားေသာ ရဲကားေတြကို အေမ့ကို တရားစြဲတဲ့ ေမလ ၁၄ ရက္ေန႔ ကတည္းက ခ်ထားတယ္တဲ့ အေမ။

သူတို႕ဘယ္ေလာက္မ်ား အရွက္ကင္းမဲ့သလဲဆိုရင္ အေမ့ရံုးခ်ိန္းကို တရားၾကားနာဖို႕လာတဲ့ ယူေက၊ ျပင္သစ္၊ ဂ်ာမနီ ။ အီတလီ ႏိုင္ငံ ၾသစေတးလ်နိုင္ငံက သံတမန္ေတြကို လားရာလမ္းက ျပန္လႊတ္သတဲ့ေလ။ တရားတယ္လို႕ယူဆရင္ လူအမ်ားေပးသိရမွာေပါ့ အေမ အခုဟာက မတရားသျဖင့္ လိမ္ေကာက္က်စ္ထားတဲ့ အမူလိမ္ဆင္ၾကီးကို အမ်ားကိုလဲ ခ်မျပရဲ ဆုပ္လဲရူး စားလဲဆူးျဖစ္ေနၾကတယ္ အေမ။

သူတုိ႕ေတြလဲ ေသြးပ်က္ေနျပီေလ။ လူထုက ျပည္သူက အေမ့ကို ဘယ္ေလာက္ခ်စ္တယ္ စိုးရိမ္တယ္ ပူပင္တယ္ ေမတၱာထားတယ္ဆိုတာ မ်က္၀ါးထင္ထင္ ျမင္ေနရလို႕ေလ အေမ။

ဒီေန႕ တနလၤာေန႕မွာ လုပ္တဲ့ အင္းစိန္ အက်ဥ္းေထာင္ အထူးတရား႐ုံးက အေမ့ အမႈ ႐ုံးခ်ိန္းကို မနက္ျဖန္ နံနက္ကို ေျပာင္းခ်ိန္းဆိုလိုက္တယ္လို႕ သိရေတာ့ သက္ျပင္းေမာေတြ ခ်မိတယ္။

ဒီေနေန႔နံနက္ ၁ဝ နာရီခြဲကတည္း ႐ုံးခ်ိန္းစခဲ့ျပီး ေန႔လည္ ၁၂ နာရီခြဲမွာ ထမင္းစားခ်ိန္ ေခတၱနား မြန္းလြဲ ၃ နာရီ ခြဲမွ အမူကို အဆံုးသတ္ခဲ့တယ္။ အျပင္မွာေတာ့ အေမ့အေၾကာင္း ေကာလဟာလေတြ အမ်ိဳးမ်ိဳး ပ်ံ႕ေနတယ္ အေမ အံတၾကိတ္ၾကိတ္ လက္သီးတစ္ဆုပ္ဆုပ္နဲ႕ အားလံုးမ်က္နွာက တူညီစြာပဲ တင္းမာေနေလရဲ့။ ခပ္လွမ္းလွမ္းက လံုျခံဳေရးဆိုတဲ့ ဒီငတိေတြရဲ႕ရုပ္ကေတာ့ သိတဲ့အတိုင္းပဲ အေမ ျမိဳ႕ေမတၱာခံယူထားေလတဲ့ ျပည္ခ်စ္ သားေကာင္းေတြကို ျပည္သူေတြက ရရာလက္နတ္နဲ႕ႏွံမွာေၾကာက္လို႕ အပ္တစ္ေခ်ာင္းေတာင္ ေဆာင္ဖို႕ ခက္တဲ့ လူေတြကို ကာကြယ္ဖို႕တဲ့ တုတ္ဓားလက္နတ္ အျပည့္အစံုေတြနဲ႕ ေလ။

တရားခြင္မွအျပန္ အမ်ဳိးသား ဒီမိုကေရစီ အဖြြဲ႔ခ်ဳပ္ ေျပာေရးဆိုခြင့္ရွိသူ ဦးဥာဏ္ဝင္းက သတင္းစာ ရွင္းလင္းပြဲကို ႐ုံးခ်ဳပ္တြင္ ျပဳလုပ္ခဲ့တယ္ အေမ အားလံုးက အရမ္းစိုးရိမ္ေနၾကတဲ့ အေမေဒၚေအာင္ဆန္းစုၾကည္ က်န္းမာေရး ေကာင္းမြန္ေၾကာင္း ထဲ့သြင္း ေျပာသြားလို႕ ေသာကေလ်ာ့ရေပမယ့္ ေထာင္ထဲအထည့္ခံထားရတဲ့ အေမ့အတြက္ ရတက္ မေအး နုိင္ၾကေသး တာေတာ့ အမွန္ပါပဲ အေမ။ ေလာကပါလ တရားေစာင့္နတ္ေတြ ဒီတစ္ခါ မ်က္ကြယ္ မျပဳပါေစနဲ႕လို႕ ဆုေတာင္းလိုက္ပါရဲ့ အေမ။

အေမ

အေမ နုပ်ိဳစဥ္က အေမဟာ ပန္းေလးေတြပ်ိဳးခဲ့တယ္။

အေမ့ရင္ခြင္ ေျမျပင္ထက္က ေပါက္ဖြားလာတဲ့ ပန္းေလးေတြကို အေမ့နို ့ရည္နဲ့ ပက္ဖ်န္းျပီး ရွင္သန္ လန္းဆန္းေစခဲ့တယ္။ အေမဟာ ပန္းေတာထဲမွာပဲ သူ့သက္တမ္း တေလ်ာက္လံုး နစ္ေမ်ာေနခဲ့တယ္။
အေမဟာ နွစ္လ ေတြကို ေမ့ေနခဲ့တယ္။ အေမဟာ ေန့ည ေတြကို ေမ့ခဲ့တယ္။

အေမ ပ်ိဳးေထာင္ခဲ့တဲ့ ပန္းေလးေတြ အေညာင့္ေပါက္ကတည္းက ပိုးမထိ ခရုမကိုက္ေအာင္ အေမ့ ညေတြေပးခဲ့တယ္။ အေမ့ပုခံုးေတြ ေပးခဲ့တယ္။ ေျမၾသဇာေကာင္းဖို့ အေမ့သြားေတြ ၀ါးေကြၽးခဲ့တယ္။

အေမ့ပန္းေလးေတြ ညိဳးေနရင္ အေမ့ မ်က္ရည္စက္ေတြနဲ့ ျပန္လန္းေစခဲ့တယ္။ အေမ ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ပန္းေလးေတြ ေမႊးေနရင္ အေမေပ်ာ္မယ္ အေမပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ပန္းေလး ေရာ္ေနရင္လဲ အေမရင္ေမာရွာမယ္။ အေမဟာ ပန္းေတြ ပ်ိဳးခဲ့တယ္။

အေမ့ အတြက္ လွပ လန္းဆန္း ေမႊးပ်ံ႕လြန္းတဲ့ ပန္းပြင့္ ေလးေတြ ရခဲ့တယ္။
အေမ့ အတြက္ လွပ ေပမယ့္ ေမႊးရနံ ကင္းတဲ့ ပန္းေလး ေတြလဲ ရခဲ့တယ္။
အေမ့ အတြက္ ပြင့္ဖတ္ မစံုတဲ့ ပိုးကိုက္တဲ့ ပန္းေလးေတြ ရခဲ့တယ္။
အေမ့ အတြက္ မူးမိုက္ ေစတဲ့ ဆူးစုိက္ ေစတဲ့ ပန္းေလး ေတြလဲ ပြင့္ခဲ့တယ္။
အေမ့မွာ မပြင့္ ေသးတဲ့ ပန္းဖူးေလး ေတြလဲ ရွိေနေသးရဲ့။

အေမ ပ်ိဳးခဲ့တဲ့ ပန္းေလးေတြ အတင့္တယ္ဆံုး ပြင့္လန္းလာလို႕ အလွပဆံုး အခ်ိန္မွာ အေမ့ ပန္းေလးေတြကို ေစ်းဗန္းေပၚ တင္ရတယ္။ အဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ အေမ့ရင္ ဘယ္လိုရွိရွာမလဲ ဘယ္လို မခ်ိရွာမလဲ ဘယ္သူသိနုိင္မလဲ။
ေစ်းဗန္း ေပၚမွာ ေရာင္းပန္းလွတဲ့ ပန္းေလးေတြအတြက္ အေမ ေမာ္နိုင္ေပမယ့္ ေစ်းေဘာင္က်ိဳး တဲ့အထိ ၀ယ္သူမဲ့ ပန္းေလးေတြ အတြက္ အေမ နာက်င္ရွာမယ္။

ေနထိပန္းလို ႏြမ္းလ်ေပ်ာ့ေခြေနတဲ့ ပန္းေလးေတြကို အေမရင္က နွလံုးေသြးနဲ့ ေရ ဆက္ျဖန္း ေပးခဲ့တယ္။ စိတ္တိုင္းက် အေရြးခံ လိုက္ရတဲ့ ပန္းပြင့္ေလးေတြက မ်က္နွာ ခပ္ေမာ္ေမာ္နဲ ့အေမ ရင္ခြင္ ကခြာျပီး အေအးခန္းက ေၾကြပန္းအိုး လွလွေလး ေပၚမွာ တင့္တယ္ေနတယ္။

ဒါေပမယ့္ ဒီပန္းေလးေတြဟာ အကိုင္း အခက္ ျဖတ္ေတာက္ ခံရျပီး ကတည္းက အေမ့ရင္ခြင္ ေျမျပင္နဲ့ ေ၀းကုန္ေတာ့ လူေတြရဲ့ မ်က္စိေအးေအာင္ အျပခံရတဲ့ ပန္းေလးေတြ လူ့အပူလိူင္းမိျပီး ျမန္ျမန္ ႏြမ္းကုန္တာ အေမ သိမယ္မထင္ဘူး။

ေစ်းေကာင္းရတဲ့ အေမ့ ပန္းဖိုးေလးေတြ ေရတြက္ရတို္င္း အေမ ရင္ခ်ိရွာမယ္မထင္ဘူး။ ေပါင္းသင္း ေျမဆြ ပ်ိဳးခဲ့ရတဲ့ အေမ့ လက္အေရခြံ တြန့္တြန့္ေတြၾကားထဲက သစ္လြင္ ေနတဲ့ ေငြစေလး ေတြကို အေမၾကည့္ရင္း အေမ့ရင္မွာ ဘာရွိတယ္ဆိုတာ ဘယ္သူ သိနုိင္မလဲ။ အေမ့ျခံထဲက ႏြမ္းေလ်ာ္စ ျပဳေနတဲ့ အေမ့ပန္းေလးေတြ အတြက္လည္း အေမ ဟာ မေလ်ာ့တဲ့ ဇြဲနဲ့ ပန္းဖိုးထဲက ရလာတဲ့ ေငြစေလးေတြနဲ ့ေျမၾသဇာထည့္ေပးေနဆဲပဲ။

အေမ ပန္းေတြ ပ်ိဳးခဲ့တယ္ ျပီးေတာ့ ပန္းေတြ အေမ ဆက္ပ်ိဳးေနဆဲပဲ အေမ့ ပန္းပ်ိဳး လက္ေတြ ခိုင္မာေနဆဲပဲ အေမက ပန္းေတြ ပ်ိဳးခဲ့တယ္...အေမေလ ပန္းေတြ ပ်ိဳးေနတုန္းပဲ..

ဒို႕ေမေမ

ေကၽြးေမြးသုတ္သင္ သက္ဆံုးပင္
ခ်စ္ခင္ရွာေပ ဒို႕ေမေမ။

ငယ္စဥ္ကာလ စည္းကမ္းျပ
ဆံုးမခဲ့ေပ ဒို႕ေမေမ။

အရြယ္ေရာက္လာ ေက်ာင္းအပ္ကာ
ပညာေပးေပ ဒို႕ေမေမ။

က်မ္းမာဖို႕ေရး သင့္ရာေကၽြး
ေလးစားအပ္ေပ ဒို႕ေမေမ။

၀တ္စားဆင္ယင္ ျမတ္နိုးၾကင္
ခ်စ္ခင္အပ္ေပ ဒို႕ေမေမ။

ျမင္ခ်င္ေသာသူမ်ားစာရင္း

ညီမငယ္ေလးမိုးခါး တက္ခ္ ထားတဲ့ အျမင္ခ်င္ဆံုး ၁၀ေယာက္ ဆိုတဲ့ ေခါင္းစဥ္ေလးကို ၾကည့္ျပီး အေတြး ၀င္မိ ပါတယ္။ ကီးဘုတ္ေပၚ လက္တင္ျပီး ငါဘယ္သူကို အျမင္ခ်င္ဆံုးပါလိမ့္လို႕ စဥ္းစားမိေတာ့....ေနာက္ မိုးခါး ဘေလာ့ေလးကို သြားျပန္ ဖတ္မိျပန္တယ္ ညီမေလး ေျပာထားတာ ဘေလာ့ကာေတြပဲလား အျပင္ လူေတြ ပါလား ဆိုတာလည္း စဥ္းစားမိတယ္။ ကဲ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အျမဲတမ္း စိတ္ထဲရွိတာ လုပ္ေလ့ရွိတဲ့ အက်င့္အတိုင္း ကိုယ့္ စိတ္ထဲက တကယ္ျမင္ဖူး ေတြ႕ဖူးခ်င္တဲ့သူ စာရင္းကို ခ်ေရးမိပါျပီ။ အမွန္အတိုင္းေျပာရရင္ ေတြ႕ခ်င္သူေတြကေတာ့ ျမန္မာဘေလာ့ကာေတြ အကုန္လံုးပါပဲ။ ၁၀ေယာက္ဆိုေတာ့လည္း ၁၀ေယာက္စာ ခ်ေရးေပးရမယ္ေလ။

(ေျပာဖို႕ေမ့သြားလို႕ အခု ေရးထားတဲ့သူေတြ ေရာ လာဖတ္တဲ့သူေတြေရာ အကုန္ တက္ခ္တယ္ေနာ္ အားရင္ ေရးေပးၾကပါ)

ကိုရင္တုတ္ၾကီး ပါ သူကေတာ့ ကၽြန္မ အစ္ကိုအရင္းလိုပါပဲ အရမ္းလဲ ခင္ဖို႕ေကာင္းပါတယ္။ ဘုတ္အီးလို႕ေခၚတဲ့ ကၽြန္မကို ညီမေလးအရင္းလို ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ အစ္ကိုပါ။ ကၽြန္မရဲ့ အစ္ကို႕ကို လည္း အျပင္မွာ မျမင္ဘူး ေသးပါဘူး။ သူ႕ကိုလည္း ေတြ႕ခ်င္ပါေသးတယ္။

မိုးခါး အဲ့ဒီ့ ညီမငယ္ေလးကို သတိထားမိတာ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ကိုယ္စစ္ ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေလးမွာ စသတိထားမိတာပါ။ ျပည္ပ ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီးေလးေတြအတြက္ ေကာင္းေသာစိတ္ေစတနာေလးနဲ႕သူရဲ့ အေမ့ ဆံုးမစကားကို ျပန္ေျပာျပ ေပးတဲ့ ညီမငယ္ေလးကို စိတ္ထဲက အလိုလို ေလးစားမိသြားပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း လူခ်င္းလဲ မျမင္ဘူး အင္တာနက္မွာလည္း စကားမေျပာဖူးပဲ ဘေလာ့ခ္ကေန စကားလံုးေတြ ခ်န္ခ်န္ျပီး ဆက္သြယ္တာကေန စိတ္ထဲ ရင္းနီးသြားတာပါ။ အျပင္မွာ ဆံုခ်င္ပါတယ္။ အရမ္းခင္ေပမယ့္ နံမည္မပါတဲ့သူေတြကေတာ့ အျပင္မွာ ျမင္ဖူးတဲ့သူတုိင္းပါပဲ ။

ငေပါမ်ားေဂဟာ က ေဂဟာသူ ေဂဟာသားေတြ အကုန္လံုးကို ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္။ ငေပါမ်ားေဂဟာစတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မစိတ္ထဲမွာ သူတုိ႕ရဲ့ အစုအဖြဲ႕ေလးက ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းေတြကို အတူ မ်ွေ၀ခံစားခ်င္တဲ့ စိတ္နဲ႕ ေမြးျမဴေရး ၀န္ၾကီး အျဖစ္နဲ႕ နို႕စားေရသူမ ေမြးျမဴေရး ဥစားငါးသလဲထိုး အသားစား အိမ္ေျမွာင္ ေမြးျမဴေရး လုပ္ငန္းေတြ အဓိက ပါ၀င္ခဲ့ပါတယ္။ ေနာက္ပိုင္း အလုပ္ေတြလဲ ရူပ္ လူလဲ မအား စိတ္လဲ မအားျဖစ္တာနဲ႕ အခ်ိန္ေပးျပီး သူတို႕ေလးေတြရဲ့ လူပ္ရွားမူမွာ သိပ္မပါျဖစ္ေတာ့ေပမယ့္ အျမဲ သြားသြားေခ်ာင္းျဖစ္ပါတယ္။ ျဖစ္နိုင္ရင္ ငေပါမ်ားေဂဟာရဲ့ အထူးအစည္းအေ၀းမွာ အားလံုးကို တျပိဳင္တည္း ေတြ႕ဆံုခ်င္ပါတယ္။

အစ္မ အိမ္လြမ္းသူ နဲ႕ ဦးဂင္ၾကီး နဲ႕ ေပါ့အိုင္း ပိအိုင္း ညီအစ္မ သူတို႕မိသားစုေလးကို ဘေလာ့ခ္ကေန တစ္ဆင့္ သိတာကေန အခုဆိုရင္ တကယ့္ကို အစ္ကိုအရင္း အစ္မအရင္း မိသားစုအရင္းအခ်ာလိုမ်ိဳး ခ်စ္ခင္ သံေယာဇဥ ္ရွိၾကပါတယ္။ အစ္ကုိနဲ႕ အစ္မက ကၽြန္မကိုလည္း ညီမေလးအရင္းလို ေစာင့္ေရွာက္ေဖးမတာေတြ ဆံုးမ အၾကံေပးတာေတြ လုပ္ပါတယ္။ ေက်းဇူးအတင္ဆံုးကေတာ့ ကၽြန္မ မိခင္ၾကီး ေဆးလာကုတုန္းက အေမ့ အတြက္ လိုအပ္တဲ့ ေဆးစစ္ကိရိယာေလးကို ေစတနာအျပည့္နဲ႕ ဟိုးအေ၀းၾကီးကေန လွမ္းပို႕ေပးျ႔ပီး ကူညီေပးတာပါ။ ေပါ့နဲ႕ ပိ ညီမေလးေတြကလဲ ကၽြန္မကို သူတို႕ အစ္မအရင္းလို အရမ္းခ်စ္ၾကပါတယ္။ ကၽြန္မနဲ႕ သူတို႕ ၾကားမွာ ရွိတဲ့ သံေယာဇဥ္ၾကိဳးကေတာ့ မိသားစုလုိက္ကို ခိုင္ျမဲပါတယ္။ သူတို႕မိသားစုေလးကို အျပင္မွာ အရမ္း ေတြ႕ဖူးခ်င္ပါတယ္။

အစ္မသိဂႌ ႏြယ္ ဟိုးေရွးေရွးတုန္းက ပံုေလးနဲ႕ အခု ကေလးသံုးေယာက္ မာတာဆိုတဲ့ပံုေလးကို တြဲတင္ထားတာေလးကို သိပ္သေဘာက်မိတယ္ ေနာက္ ေကာ္မန္႕ေတြမွာလည္း အျမဲ မွတ္မွတ္ရရ ေဆြးေႏြးသြားတတ္တဲ့ အကေတာ္တဲ့ အစ္မကို အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္။

ကယ္ေရကယ္ခ်ာဆြဲတဲ့ကိုထိုက္္ ပါ ကၽြန္မနဲ႕ ဘေလာ့ခ္မွာ ခင္မိၾကျပီး ပို႕စ္တင္ျပီး ကၽြန္မပံု ကယ္ေရကယ္ခ်ာ ေလးကို အမွတ္တရ ဆြဲေပးတဲ့ မြန္ျပည္နယ္ ေမာ္လျမိဳင္ျမိဳ႕က ေမာင္ငယ္ေလးပါ။ ကယ္ေရကယ္ခ်ာ ပံုဆြဲတာကိုမွ မက္မက္ေမာေမာ ၀ါသနာၾကီးတဲ့ ေမာင္ငယ္ေလးက သူသိထားတဲ့ ကယ္ေရကယ္ခ်ာေရးဆြဲနည္း ပန္းခ်ီပညာေလးေတြကိုလည္း အေသးစိတ္ ပို႕စ္တင္ျပီး ပညာရပ္ေတြကို အျမဲ မ်ေ၀ေပးတဲ့ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ပါ။ သူ႕ကိုလည္း အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္။ ကယ္ေရကယ္ခ်ာ ရုပ္ေလးမ်ား ျဖစ္ေနမလား ထင္မိပါတယ္။

အစ္ကိုအုိးေ၀ေအာင္ပါ အစ္ကိုအိုးေ၀ေအာင္ကို ဘေလာ့္ခ္ထဲကေနပဲ ခင္ပါတယ္။ သူတို႕ မိသားစုကိုလည္း အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္။ သူရဲ့သားငယ္ေလးကိုလဲ ဓာတ္ပံုထဲမွာပဲ ျမင္ဖူးေပမယ့္ အရမ္းခ်စ္စရာေကာင္းမယ့္ ကေလးေလးကို အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္တာပါ။ အစ္ကိုအုိးေ၀ေအာင္က ကၽြန္မေရးတဲ့ပို႕စ္ေတြကို ဖတ္ျပီး အျမဲတမ္း စတတ္ပါတယ္။ ကၽြန္မအတြက္ အမွတ္တရ နွစ္သစ္ကူးလက္ေဆာင္ကို ၀ိပသနာတရားထိုင္နည္း တရားေခြေတြကို ေပးပို႕ေပးခဲ့တဲ့ အစ္ကိုအရင္းလို ခင္မင္ရတဲ့ အစ္ကိုၾကီးကို အျပင္မွ ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္။

သက္ပိုင္သူပါ ဂ်ဴးရဲစကားပြင့္မ်ားကို ဖန္္ဆင္းျခင္းဆိုတဲ့ ဂ်ဴး ၀တၱဴကိုေက်ာင္းပရိုဂ်က္လုပ္တဲ့ေနရာမွာ ခင္းက်င္း ျပသခဲ့တဲ့ အနုပညာလက္ရာေလးကို စဖတ္မိတဲ့အခ်ိန္ကစျပီး သူ႕ဘေလာ့ခ္ကို အျမဲတမ္း သြား ေလ့လာျဖစ္ပါတယ္။ ပုလင္းကြဲကေခ်သည္ကိုေတာ့ အၾကိဳက္ဆံုးပါ။ အဲ့လိုမ်ိဳး အနပညာအျပည့္နဲ႕ အရမ္း စာေရး ေကာင္းတဲ့ ေမာင္ေလးသက္ပိုင္သူကို အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္။ အရမ္းစိတ္၀င္စားဖို႕ေကာင္းတဲ့ ပို႕စ္ေလးေတြထက္ သူကိုယ္တိုင္ ေျပာျပတဲ့ အနပညာဆန္တဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေလးေတြကိုလည္း အျပင္မွာ နားေထာင္ခ်င္ပါတယ္။

အစိမ္းေရာင္ေကာင္မေလး ပါ ဘေလာ့ခ္ လုပ္ခါစမွာ အျမဲတမ္းလာလည္ျပီး အားေပးတတ္တဲ့ ညီမငယ္ေလးပါ။ သူေရးတဲ့ပို႕စ္ေလးေတြကလဲ အေတြးေကာင္းေကာင္းနဲ႕ တကယ့္ကိုစိတ္၀င္စားစရာေကာင္းပါတယ္။ မိသားစုအေၾကာင္းေလးေတြ ေမာင္ေလးအေၾကာင္း ေနာက္ခ်စ္သူအေၾကာင္း မိတ္ေဆြေတြအေၾကာင္းကို အျမဲတမ္း စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းေအာင္ စာဖတ္သူပါ ျမင္ေယာင္လာနုိင္ေအာင္ ေရးအားေကာင္းတဲ့ ညီမေလးပါ။ သူ႕ကိုလည္း အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္။

မိုးျမင့္တိမ္ ပါ တိမ္ညိဳေတြ ျပိဳသြားတဲ့ ေကာင္းကင္ဆိုတဲ့ ဘေလာ့ဒီဇိုင္း ဆန္းဆန္းရွင္းရွင္းေလးထဲက ပို႕စ္ေတြ ကဗ်ာေတြထဲက အင္မတန္ ဖတ္လို႕ေကာင္းတဲ့ ရင့္က်က္တဲ့ အေတြးအေခၚေတြ စာအေရးအသား သိမ္ေမြ႕မူေတြနဲ႕ အေရးေကာင္းတဲ့ ဘေလာ့ခ္မိတ္ေဆြတစ္ေယာက္ပါ။ သူေရးတဲ့စာတိုင္းကို အျမဲဖတ္တုိင္း တစ္စံုတစ္ခု ရသကို ေပးစြမ္းနုိင္ပါတယ္။ျဖစ္နုိင္ရင္ သူတို႕ ေနရာေလးမွာရွိတဲ့ ဘေလာ့ခ္ မိတ္ေဆြ ေမာင္နွစ္မေတြကို အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္။

ေနာက္ျမင္ဖူးခ်င္တာကေတာ့ မိုးေကာင္းသူဆိုတဲ့ ထမင္းအိုးေလးနဲ႕ ေမတၱာရပ္၀န္းမီးဖိုေဆာင္က စားဖိုမူးေလး လုလုပါ။ ကၽြန္မ အင္တာနက္ထဲ စာဖတ္တိုင္း အစားအေသာက္ဘေလာခ့္ေလးေတြကို သိပ္စိတ္၀င္စားပါတယ္။ သူတို႕ေတြက အိမ္ေတြ မိသားစုေတြ အေမ့လက္ရာနဲ႕ေ၀းေနရတဲ့ ျပည္ပေရာက္ျမန္မာေတြကို ကိုယ္ ခ်က္တတ္တဲ့ ဟင္းခ်က္နည္းေလးေတြကို ဖြယ္ဖြယ္ရာရာ ျပည့္ျပည့္စံုစံု နည္းစနစ္တက် အပင္ပမ္းခံျပီး ပို႕စ္ေရးေပးတတ္လို႕ပါ။ ကၽြန္မဆို တစ္ခုခုစားခ်င္တုိင္း သူတုိ႕ရဲ့ ဘေလာ့ခ္ေလးေတြ သြားေမႊေနွာက္ သြားေရက်မိပါတယ္။ ေနာက္ သူတုိ႕ဆီက နည္းကို ယူျပီး အျမဲ တစ္ခုခုလုပ္စားေလ့ရွိပါတယ္။ သူတုိ႕ကိုလည္း အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္ျပီး သူတို႕ခ်က္ေကၽြးတာ စားခ်င္ပါတယ္။

အားအားယားယားစာမ်က္နွာမ်ားကို ေရးေလ့ရွိတဲ့ ညီမငယ္ ခုိင္စိုးလင္း(Lung) လို႕ အသံထြက္ပါလို႕ အသံထြက္ပါ တစ္ခါတည္း သင္ေပးတဲ့ ညီမပါ။ မေရးရမေနနိုင္ရ်္မေနနိုင္တိုင္းေရးမိေသာ ညီမငယ္ခိုင္စိုးလင္းကို အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္။ စာေတြကို စိတ္ရွိတဲ့အတိုင္း ခပ္သြက္သြက္ေရးတတ္တဲ့ ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ပံုစံရွိတဲ့သူ႕ကို အျပင္မွာ သူ႕ဆံပင္ပံုစံကို ျမင္ဖူးခ်င္တာရယ္ သူ႕စကားေျပာဟန္ကို နားေထာင္ခ်င္ တာေၾကာင့္ရယ္ပါ။ အျပင္မွာေတြ႕ဖူးခ်င္ပါတယ္။

ေႏြးေနျခည္ ဆိုတဲ့ ညီမငယ္ေလးကိုေတာ့ ခရီးသြားပံုေလးေတြကို စဖတ္မိတာက စျပိီး သူ႕ဘေလာ့ခ္ကို အျမဲ အလည္ေရာက္ပါတယ္။ ကိုယ္ တက္ခဲ့တဲ့ ကြန္ပ်ဴတာ ေက်ာင္းအေၾကာင္းကို ေသေသခ်ာခ်ာ တန္ဖိုးထားျပီး ေရးခဲ့တဲ့ ညီမျဖစ္လို႕လဲ အမွတ္တစ္ရျဖစ္မိပါတယ္။

ေရးရင္း ေရးရင္းနဲ႕ အမ်ားၾကီး ျဖစ္သြားျပီ။ တကယ့္က ကၽြန္မဖတ္ဖူးတဲ့ ဘေလာ့ခ္စာမ်က္နွာတိုင္းက ဘေလာ့ခ္ေတြ ဘေလာ့ခ္ေတြကို အျမဲ လာအားေပးတဲ့ အြန္လိုင္းက အေယာက္ရွိတုိင္းေသာ ကၽြန္မရဲ့ ဘေလာ့ခ္မိတ္ေဆြေတြ အကုန္လံုး (အားလံုး)ကို အျပင္မွာ ျမင္ဖူးခ်င္ပါတယ္ရွင္။

တိုင္းျပည္ေလးထဲမွာ ကၽြန္မေရးသမ် စာေတြကို အျမဲအားေပး ေ၀ဖန္ဖတ္ရူတဲ့သူေတြ ကၽြန္မ ေနမေကာင္း ျဖစ္ခ်ိန္မွာ ေမတၱာနဲ႕ အၾကံေပး ဂရုစိုက္တဲ့သူေတြ ကၽြန္မ သတင္းလိုက္ခ်ိန္ စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ႕ ဆံုးမ စကား ေျပာတဲ့ သူေတြအားလံုးကို ဒီေနရာကေန စိတ္က်မ္းမာျခင္း ကိုယ္က်မ္းမာျခင္းေတြနဲ႕ ျပည့္စံုၾကပါေစလို႕ ဆုေတာင္းလိုက္ပါတယ္ရွင္။

လက္အနာကေတာ့ နည္းနည္းမွ မေလ်ာ့ေသးပါ။ လက္ဖ်ံဘက္ကို လွည့္သြားေနတဲ့ ေယာင္ျ႔ပီး ကိုက္နာေနတဲ့ လက္တစ္ဖက္ကို ဖိလုိက္ ညွစ္လိုက္ နွိပ္လိုက္ လုပ္ရင္း ညီမငယ္ေလး မိုးခါးတက္ခ္ထားတဲ့ ပို႕စ္ေလးကို အမွတ္တရေရးေပးလိုက္ပါတယ္။

အစားမေတာ္ တစ္လုပ္ အသြားမေတာ္ တစ္လွမ္း

ညီမငယ္ မိုးခါး ေရးထားတဲ့ ကိုယ့္လုပ္ရပ္ ကိုယ္စစ္ ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေလးကို ဖတ္ျပီး ေတြးစရာေတြ အမ်ားၾကီး ပါလာတယ္။ ညီမငယ္ ပို႕စ္ေလးရဲ့ ပထမဆံုး ေကာ္မန္႕မွာ ညီမေလး အေမေျပာသလို ေယာက္က်ားေလး တစ္ေယာက္က ကိုယ့္ကို ခ်ဥ္းကပ္ရင္ တကယ္ ျမတ္နိုးလို႕လား အလြယ္ရမယ္ ထင္လို႕လားဆိုတာဟာ အေမတစ္ေယာက္ရဲ့ သမီးေတြ အကုန္လံုးကို ေျပာလိုက္တဲ့ သိပ္တန္ဖိုးရွိတဲ့ ဆံုးမ စကားျဖစ္တယ္ ေနာက္ျပီး အထူးသျဖင့္ အျပင္ေရာက္ေနတဲ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသမီး ေတြအေနနဲ႕ လြတ္လပ္ ပြင့္လင္း ရိုးသားျခင္းနဲ႕ အတူ ကိုယ့္တန္ဖိုး ကိုယ္ ထိန္းသိမ္းသင့္ျပီးေတာ့ ျမန္မာအမ်ိဳးသားေတြအေနနဲ႕လည္း နွမခ်င္း စာနာတဲ့ စိတ္နဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္ဖို႕လည္း လိုပါတယ္လို႕ ကၽြန္မ ေကာ္မန္႕မွာ ေျပာခဲ့တယ္။ ညီမငယ္ရဲ့ ပို႕စ္ေလးကို Welcomeကလဲ ရုိးသားတဲ့ မိန္းကေလးေတြ အေနနဲ႔ ကိုယ္ရဲ႕ သာယာမႈ၊ ေပ်ာ္ရႊင္မႈ ခင္မင္မႈ တစ္ခုတည္းနဲ႔ ဘယ္ေယာက္်ားကုိမွ အားမနာသင့္၊ မယံုၾကည္ သင့္ေၾကာင္း ေျပာခ်င္ပါတယ္လို႕ ေျပာခဲ့ျပန္တယ္။ အရမ္းကို တန္ဖိုးရွိတဲ့ အၾကံေပးမူေတြပါပဲ။

ကိုယ့္လုပ္ရပ္ ကိုယ္စစ္ဆိုတဲ့ ပို႕စ္ေလးကို ဖတ္ျပီး ေနာက္မွာ ကၽြန္မအတြက္ စဥ္းစားစရာေတြ ပါလာတယ္ ဆိုတာဟာ ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္ မယံုၾကည္နိုင္ေလာက္ေအာင္ ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ကိုယ္ေတြ႕ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုက လတ္တေလာ ရက္ပိုင္းေလးမွာပဲ ျဖစ္ပ်က္ခဲ့လို႕ပါပဲ။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ မသိခဲ့တဲ့ ကၽြန္မရဲ့ လုပ္ရပ္ အျပဳအမူ အေပၚ တစ္ဖက္သားက နားလည္မူ မွားယြင္း ခၽြတ္ေခ်ာ္မူ တစ္ခု က လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးနွစ္ေလာက္က ျဖစ္ပ်က္ခဲ့ ပါတယ္။ ကိုယ္လုပ္ရပ္ ကိုယ္ျပန္စစ္ရမယ့္ အျဖစ္ေတြကုိ ျပန္စဥ္းစားမိေနပါတယ္။ အခုေျပာမယ့္ အျဖစ္ေတြမွာ တိုက္ဆိုင္မူရွိရင္ အဲ့ဒီ့လူကို သာ ကၽြန္မ တည့္တည့္ ရည္ညြန္းပါတယ္။

ကၽြန္မဟာ ငယ္ငယ္ကတည္းက လြတ္လပ္မူ ပြင့္လင္းမူကို ျမတ္နိုးပါတယ္။ ေနာက္ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း အရမ္းမင္ပါတယ္။ ေနာက္ျပီး မိသားစုထဲမွာ အစ္ကိုသံုးေယာက္ရွိခဲ့ျပီးမွ ပထမဆံုး ေမြးတဲ့ မိန္းကေလးျဖစ္ခဲ့လို႕ အစ္ကိုေတြနဲ႕တန္းတူ ခုန္ေပါက္ ေျပးလႊား ထိုးၾကိတ္တမ္း ကစားခဲ့တာ က်ားက်ားယားယားေနခဲ့တာ အခုခ်ိန္ထိပါပဲ။ အမ်ိဳးသားအားကစားပြဲေတာ္ ရွစ္တန္းနွစ္က ရန္ကုန္မွာ လုပ္ေတာ့ ကၽြန္မ ေရြးခ်ယ္ခဲ့တဲ့ အားကစားက တစ္ခုတည္းရွိပါတယ္။ အဲ့တာ ျမန္မာ့သိုင္း ဓားသိုင္းနဲ႕ လွံသိုင္း အလွျပပါ။ ထိုးလိုက္ ၾကိတ္လိုက္ ကန္ေက်ာက္လိုက္နဲ႕ တစ္ခါတစ္ေလ ကိုယ့္ကိုကုိယ္ မိန္းကေလးဆိုတာေတာင္ ေမ့ေနခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မမွာ အခင္ဆံုး အရင္းနီးဆံုး သူငယ္ခ်င္းေတြထဲမွာ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းက တစ္ေယာက္ပဲ ပါပါတယ္။ က်န္တာ ေယာက်္ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြ မ်ားပါတယ္။ သူငယ္ခ်င္းေတြထဲက ကၽြန္မအေပၚ စိတ္ေျပာင္းလာရင္လည္း ကၽြန္မရဲ့ စိတ္ဓာတ္အရင္းခံကို သိေတာ့ ပံုမွန္ ျပန္ျဖစ္ သြားၾကျပီး အရင္ကထက္ကို ပိုခ်စ္ၾက ပိုနားလည္ၾက ပိုျပီး သံေယာဇဥ္ျဖစ္လာၾကပါတယ္။

ကၽြန္မကလဲ ခင္ရင္ အားလံုးကို စိတ္ေရာ ကိုယ္ေရာ နွစ္ျပီး ပြင့္ပြင့္လင္းလင္း ရင္းရင္းနွီးႏီွးေပါင္းသင္း ဆက္ဆံေလ့ရွိပါတယ္။ အားလံုး မရွိအတူ ရွိအတူ ေက်ာင္းသား ဘ၀ကတည္းကေရာ လူပ္ရွားမူေတြမွာ ရွိေနတဲ့အခ်ိန္မွာေရာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္း အသင္းေတြနဲ႕ ထမင္း တစ္ပန္းကန္ ကိုလည္း ဇြန္းတပ္ျပီး ေလးငါးေျခာက္ေယာက္ စုစားတတ္သလို လက္ဘက္ရည္ ေကာ္ဖီေသာက္ရင္ လည္း တစ္ခြက္တည္းကို တစ္ငံုစီ စုေသာက္ေလ့ရွိပါတယ္။ အားလံုးဟာ ရဲေဘာ္ရဲဘက္စိတ္ အေပါင္းအသင္းစိတ္ လက္ရည္ တစ္ျပင္ တည္း စိတ္ေတြ ထားခဲ့မယ္လို႕ ကၽြန္မ ယံုၾကည္ခဲ့ပါတယ္။ ထားလည္း ထားခဲ့ ၾကပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခ်ိဳ႕လူေတြ အတြက္မွာေတာ့ ဒီလို ရင္းနွီးခ်စ္ၾကည္မူနဲ႕ မထိုက္တန္ဘူး ဆိုတာ စိတ္မေကာင္းျခင္းၾကီးစြာနဲ႕ သိခဲ့ရပါတယ္။ ျပီးခဲ့တဲ့ ရက္ပိုင္းက သိပ္ ရင္းနွီးတဲ့ သတင္းေထာက္ အစ္ကုိတစ္ေယာက္က ညီမေရ ညီမေလးကို သိတဲ့ မိတ္ေဆြေဟာင္း တစ္ေယာက္ က ညီမ ေမးလ္ လိပ္စာကို ေတာင္းေနတယ္ ေပးလိုက္ရမလားတဲ့။ အခုဆိုရင္ ခ်က္မွာ ေတာ္ရံု Accept လာလုပ္တဲ့ သူေတြကို လက္မခံ တာ မ်ားပါတယ္။ အခုလို တစ္ဆင့္ ခြင့္ေတာင္းလာေတာ့ ကၽြန္မ ဘယ္သူမ်ားပါလိမ့္ဆိုတဲ့ စူးစမ္းခ်င္စိတ္နဲ႕ လက္ခံလိုက္ပါတယ္။

သူ႕ကို လက္ခံလိုက္ခ်ိန္မွာပဲ သူဟာ ကၽြန္မရဲ့ အရင္တုန္းက လူပ္ရွားမူ လုပ္ခဲ့တုန္းက မိတ္ေဆြေဟာင္း တစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနပါတယ္။ တကယ့္ကို မိတ္ေဆြေဟာင္းေတြကို ျပန္ဆံုေတာ့ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ ၀မ္းသာ သြားမိပါတယ္။ သူ႕နံမည္ကို သိပ္မမွတ္မိ ေပမယ့္ သူ႕အေၾကာင္း မွတ္မွတ္ရရျဖစ္မိတာကေတာ့ သူ႕က်မ္းမာေရးကိုပါပဲ။ ဆိုေတာ့ ပထမဆံုးေမးမိတာကေတာ့ အခုက်မ္းမာေရး အေျခအေန ဘယ္လိုရွိလဲ လို႕ပါပဲ။ သူျပန္ေျဖတယ္ ေနေကာင္း က်မ္းမာေပါ့ ဒါေပမယ့္ သူ႕ရဲ့ပထမဆံုးေမးခြန္းကေတာ့ ကၽြန္မ အိမ္ေထာင္က်ျပီလားတဲ့. ကိုယ္ေရးကိုယ္တာကိစၥေတြ အရင္စေမးတာမ်ိဳးဆိုေတာ့ ကၽြန္မခပ္ျပတ္ျပတ္ ေျဖလိုက္တယ္ က်ျပီလို႕ ဆိုေတာ့ သူ႕ကို လဲ ရွာေပးပါဦးတဲ့ ထုိင္းမွာ အေျခာက္ေတြေပါတယ္ ညီမ အမ်ိဳးသားေရာ ဘယ္လိုလဲတဲ့...ကၽြန္မ ရုတ္တရက္ အံ့ၾသစိတ္နဲ႕ ဘာမွ ျပန္ မေျဖ လိုက္ဘူး။

ကၽြန္မ မွတ္မိသေလာက္ သူနဲ႕ကၽြန္မဟာ ယံုၾကည္ခ်က္တစ္ခုအတြက္ ခရီးတစ္ခုကို အတူေလ်ာက္ခဲ့တဲ့ ရဲေဘာ္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီ့မွာ သူ ေျပာလာတာက ကၽြန္မက သူ႕ကို အစိမ္းလိုက္ ျဖတ္သြားတယ္တဲ့။ ကၽြန္မ နုိင္ငံျခားကို ထြက္သြားတဲ့အခ်ိန္မွာ သူမသိလုိက္ဘူးေပါ့ေနာ္ အဲ့တာကို ဆိုလိုတယ္လို႕ ထင္ပါတယ္။ ညီမ က ျဖတ္သြားေပမယ့္ အစ္ကိုကေတာ့ တန္းလန္းၾကီး ျဖစ္က်န္ခဲ့တယ္တဲ့ အဲ့ဒီ့မွာ နည္းနည္း ထူးျခား တာကို သတိထားမိလာတယ္။ တေျဖးေျဖးနဲ႕ သတိထားမိလာတာက သူေမးတာေတြ သူေျပာတာေတြက ခ်က္ရင္းနဲ႕ ပါးစပ္ အရသာခံတဲ့ ေအာက္တန္းက်က် စကားလံုးေတြ ပါလာတာကို သတိထားမိ လာတယ္။

အရင္တုန္းကဆို သူဟာ အင္မတန္ကို ျငိမ္သက္ေအးေဆးျပီး လူေတြနဲ႕လဲ သိပ္မေပါင္းပါဘူး။ လူေတြကလဲ သူ႕ကို သိပ္မေပါင္းဘူး။ ဘာျဖစ္ လို႕လဲဆို သူက အဆုတ္ ေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္ျဖစ္လို႕ပါ။ ကၽြန္မ စိတ္ထဲ အေတြးေတြ ၀င္လာတာ သူနဲ႕ ကၽြန္မ အဲ့သေလာက္ ရင္းနီး ခဲ့သလားလို႕ပါပဲ။ ကၽြန္မခ်စ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္းဆို အျမဲ စေနာက္ေနၾကေပမယ့္ သူနဲ႕က ဒီေလာက္ ရင္းနီးတဲ့ အဆင့္ မဟုတ္ဘူး ဆိုတာ လဲ က်ိန္းေသ ေနပါတယ္။

ကၽြန္မ နုစဥ္ကာလက အရင္က ကိုယ့္ဘက္က စိတ္၀င္စား သူ႕ဘက္က စိတ္၀င္စားလို႕ အလုပ္ မဟုတ္တဲ့ ေပါက္ကရ ရွစ္ဆယ္ အီစီကလီ လုပ္ဖူးတဲ့ သူေတြ တကယ္ပဲ ရွိပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မွတ္မိသေလာက္ေတာ့ အဲ့ဒီ့ စာရင္းထဲမွာ လည္း သူ မပါ တာေတာ့ ေသခ်ာပါတယ္။ (အခုခ်ိန္အထိ ကၽြန္မ ခ်က္တင္းတက္တာဟာ သတင္းေမးဖို႕အတြက္ သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္းေတြနဲ႕ အဆက္အသြယ္ လုပ္ဖို႕ကလြဲျပီး မဖြယ္မရာ စျဖစ္လာရင္ ရင္းနီးတဲ့သူေတြပါ အကုန္ ဘေလာ့ပစ္ တာပါ)

အဲ့မွာ သူဆက္ေျပာလာတာကေတာ့ သူနဲ႕ ကၽြန္မ နွစ္ေယာက္ အရင္က အေၾကာင္းေတြကို အခုထိ ေမ့လို႕မရဘူးတဲ့။ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္သြားပါတယ္။ သူ ဆက္ေျပာတဲ့ စကားေတြကို ျမင္ေတာ့မွ အိုးမိုင္ေဂါ့ဖ္္လို႕သာ တမိပါတယ္။ အံ့ၾသျခင္း ၾကီးစြာနဲ႕ ငါမွားျ႔ပီ ငါမွားျပီ ငါမသိတဲ့ ငါလုပ္ခဲ့တဲ့ ငါ့လုပ္ရပ္ေတြအေပၚ ထင္သလို စြဲခ်က္တင္ေနတဲ့ အမူတြဲေတြ ဘယ္ေလာက္မ်ား ရွိေသးလဲလို႕ ေတြးမိပါတယ္။

ကၽြန္မတို႕ ရင္းနွီးခဲ့တဲ့အခ်ိန္ေတြမွာ ကၽြန္မနဲ႕ သူ ထီးတစ္ေခ်ာင္းထဲ ေဆာင္းခဲ့တာေတြ ထမင္းတစ္ပန္းကန္ထဲ အတူစားခဲ့တာ ေနာက္ အေအးတစ္ပုလင္းကို အတူ ေသာက္ခဲ့တာေတြကို သူ ေမ့လို႕မရဘူးတဲ့။ သူ ေနထုိင္ မေကာင္းျဖစ္လို႕ ေဆးရံုတက္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ အလုပ္ကေန ကၽြန္မ အေျပးအလႊား လာၾကည့္တာေတြ သူစားဖို႕ သစ္သီး၀လံ မုန္႕ေတြ သယ္လာေပးတာေတြ ၾကင္နာ ဂရုစိုက္ တာေတြ အတြက္ သူ႕ စိတ္ထဲမွာ ကၽြန္မအေပၚ မရိုးသားတဲ့ စိတ္မ်ိဳးျဖစ္ခဲ့ပါတယ္တဲ့.ဒါေၾကာင့္ ကၽြန္မ ဘယ္ေရာက္ေနလဲ ဘာျဖစ္ ေနလဲ ဆိုတာ သူ လုိက္စံုစမ္းေနတာပါတဲ့။

အလို ျမတ္စြာဘုရား ဆိုျပီး အံ့ၾသ တုန္လူပ္ျခင္းၾကီးစြာနဲ႕ ခဏ ဆြံအ သြားမိပါတယ္။။ ကၽြန္မစိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ေလးကို အံ့ၾသ နာက်င္သြားမိပါတယ္။ ေနာက္ ရြံရွာစိတ္ေတြလည္း တဖြားဖြားျဖစ္မိပါတယ္။ ကိုယ့္ကို ခ်ဥ္းကပ္ရင္ တကယ္ ျမတ္နိုးလို႕လား အလြယ္ရမယ္ ထင္လို႕လားဆိုတဲ့ ညီမငယ္ မိုးခါးရဲ့ မိခင္ ေျပာစကားအတိုင္းပါပဲ ခင္မင္မူနဲ႕ ရင္းနီးမူ ေစတနာနဲ႕ ေပးခဲ့တဲ့ လုပ္ရပ္အေပၚ အလြယ္ ရမယ္ထင္လို႕ ေစာ္ကားမူ တစ္ခုလို႕ပဲ ျမင္မိပါတယ္။

ဥပမာ ကၽြန္မကို ရိုးရိုးသာမာန္ ခ်စ္တယ္ ၾကိဳက္တယ္ စိတ္၀င္စားတယ္ ဆိုရင္ေတာင္ ကၽြန္မ ဒီေလာက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိမယ္ မထင္ပါဘူး။ လူတစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ စိတ္၀င္စားတယ္ ဆိုတာလည္း ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေနတတ္တဲ့ ကၽြန္မ အတြက္ေတာ့ သိပ္ထူးဆန္းတဲ့ ကိစၥ မဟုတ္ဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ကလဲ အဲ့သလိုေျပာလာတဲ့သူေတြအေပၚ အျမဲ ေျပာင္ေျပာင္ေနာက္ေနာက္ နဲ႕ တားျမစ္ နယ္ေျမ မက်ဴးေက်ာ္ ရဘူးကြယ္ အခုမွ လာေျပာရသလား ေနရာမရွိေတာ့ဘူးကြယ္ စသျဖင့္ ခပ္ရြတ္ရြတ္ တုံ႕ျပန္ခဲ့တာပါပဲ။။

ဒါေပမယ့္ သူဟာ ကၽြန္မနဲ႕ ယံုၾကည္ခ်က္တူတဲ့ မိတ္ေဆြျဖစ္တယ္ သူ႕အေပၚ ကၽြန္မက တကယ့္ကို ရိုးရိုးသားသားနဲ႕ ဂရုစိုက္ခဲ့တဲ့ အေပၚကို ပံုစံတစ္မ်ိဳးနဲ႕ တို႕ေတြ ထမင္းတစ္ပန္းကန္တည္း အတူ လက္စံုစားခဲ့တာေတြ မေမ့နုိင္ေသးဘူး ဘာညာနဲ႕ ရြံစရာ ေျပာလာတဲ့အေပၚ အန္ခ်င္စိတ္ေတြ တစ္ဖြားဖြားေပၚလာပါတယ္။ ေနာက္ျပီး သူဟာ က်မ္းမာေရးမေကာင္းတဲ့သူ ေနာက္ျပီး သူ႕မိသားစုကပါ သူ႕ကို ဂရုမစိုက္နုိင္ ေတာ့ အရပ္သားက လာတဲ့ သူ႕ကို ေက်ာင္းသားအုပ္စုေတြျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မတို႕က ေနထိုင္မူ ပံုစံ စရိုက္ခ်င္း မတူ တာေတာင္ သူ႕ကို ထမင္း စားဖို႕က အစ ေရေသာက္ဖို႕ အဆံုး ဂရုစိုက္ၾကေလ့ရွိပါတယ္။ ကၽြန္မတို႕ တစ္နပ္ငတ္တာ အစာအိမ္ ျဖစ္ရံု ကလြဲျပီး ျပသာနာ မရွိေပမယ့္ ေရာဂါသည္ သူ႕အတြက္ အငတ္ခံျပီး ေကၽြးခဲ့ၾကပါတယ္။ တကယ္ေတာ့ ခပ္ရိုင္းရိုင္း ေျပာရရင္ ငတ္ေနတဲ့ သူတစ္ေယာက္ကို အစာစားနိုင္ပါေစ စာနာစိတ္နဲ႕ ကိုယ္စားမယ့္ အထဲက ေပးကမ္း စြန္႕ၾကဲမူတစ္ခု သပ္သပ္သာ ျဖစ္ပါတယ္။

အထူးသျဖင့္ အဆုတ္ ေရာဂါ ျဖစ္ေနတဲ့ သူ႕နဲ႕ အတူ သူမ်ားေတြက အစားအေသာက္က အစ သိပ္မစားခ်င္ၾကဘူး။ ေကၽြးစရာရွိတာ ေကၽြး ေပမယ့္ သူ႕ကို သိပ္မေရာၾကဘူး။ ကၽြန္မတို႕က ျမင္ေနေတာ့ စိတ္မေကာင္းျဖစ္မိတယ္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္မမွာ ခံစားခ်က္ ရွိတယ္။ ဘာေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ အေဖ့မွာ တီဘီျဖစ္တုန္းက အားလံုးက ခြဲျပီးေနရမယ္ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္မနဲ႕အတူ မိသားစု တစ္ခု လံုးက အေဖ့ေဘးမွာ အားေပးခဲ့တယ္ အေဖ့ က်မ္းမာေရးဟာ အံ့ၾသစရာေကာင္းေလာက္ေအင္ ျပန္ေကာင္း လာခဲ့ တယ္ အဲ့ေတာ့ အေဖလို ေရာဂါမ်ိဳး ျဖစ္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္အေပၚ သူမ်ားေတြက မသြားဖို႕တားတာေတာင္ အားေပးကူညီခ်င္စိတ္ တစ္ခု တည္းနဲ႕ ေစာင့္ေရွာက္ေပးခဲ့တာပဲ။ မနိုင္းအပ္တဲ့ လူပုဂိုလ္အေပၚကို မတန္မရာ သြားနုိင္းယွဥ္ျပီး လုပ္ေပးခဲ့တာကိုက ကိုယ့္မဟာအမွားပဲ။

အဲ့မွာ ကၽြန္မ ကိုယ္တုိင္ လည္း ေနေကာင္းတာ ခံနိုင္ရည္အား ေကာင္းတာ မဟုတ္ပဲနဲ႕ ေသြးပါ အန္ေနတဲ့ အဆုတ္နာ ေရာဂါသည္ တစ္ေယာက္ဆီကို ဘာျဖစ္လို႕ သြားေနတာလဲလို႕ ေမးတဲ့အခါ လူနာေမးမယ့္ သူမရွိလို႕ ေမ်ာ္ေနတဲ့ မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ အေပၚ တကယ့္ ျဖဴစင္တဲ့ စိတ္နဲ႕ သြားအားေပးခဲ့တာ တစ္ခုပါပဲလို႕ အခုခ်ိန္အထိလဲ လိပ္ျပာသန္႕သန္႕ ေျဖရဲပါတယ္။

အဲ့ဒီ့လို အသုတ္တစ္ပြဲအတူစား ထီးတစ္ေခ်ာင္းထဲ အတူေဆာင္း အေအး တစ္ပုလင္းထဲ အတူေသာက္ခဲ့တယ္ဆိုတာ သာမန္ ပတ္၀န္းက်င္ အသိုင္းအ၀ိုင္း အတြက္ဆိုရင္ေတာ့ ဒါ ဟာ မရိုးသားမူတစ္ခုကို အစပ်ိဳးေအာင္ မိန္းကေလးဘက္က လုပ္တာပဲ ဒါမ်ိဳး အခြင့္အေရး မေပးသင့္တာေပါ့ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မတို႕ရဲ့ အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ အထူးသျဖင့္ ေက်ာင္းသား အသိုင္းအ၀ိုင္းမွာ ေတာ့ ဒါက ပံုမွန္ျဖစ္စဥ္တစ္ခုပဲေလ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းခ်င္း ေျပာစရာကို မလိုပါဘူး။။ အခုဟာက သူမွာ စားစရာမရွိဘူး ကၽြန္မမွာ ရွိတယ္ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မမွာလဲ တစ္ေယာက္စာပဲ ရွိတယ္ ကၽြန္မ စားမယ့္အထဲက သူ႕ကို တစ္၀က္ခြဲေကၽြးတာပဲ။ ေျပာရရင္ ေစတနာ အေလ်ာက္ အန္ေကၽြးခဲ့တာပဲ။ ေနာက္ မိုးရြာတဲ့အခါ ေနပူတဲ့အခါ သူ႕မွာ ေဆာင္းစရာ ကာစရာပါမလာလို႕ သြားရတဲ့အခါ သူငယ္ခ်င္း မိတ္ေဆြ တစ္ေယာက္ အေပၚ အထူးသျဖင့္ က်မ္းမာေရး မေကာင္းတဲ့သူ တစ္ေယာက္အေပၚ စာနာ မိတာပါပဲ။ ဒါပါပဲ ။ တကယ့္ကို ရိုးရိုး ရွင္းရွင္းေလးပါ။

ေက်ာခ်င္းကပ္ ရင္ခ်င္းအပ္ျပီး ရုန္းကန္ခဲ့ရတဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႕ဆို ေသအတူ ရွင္မကြာ မုိးထဲေလထဲ ေရထဲမွာ လက္ခ်င္းဆုပ္ျပီး လူပ္ရွား ခဲ့ရတာပဲ။ တစ္ခါတစ္ေလ တစ္ကိုယ္လံုး စိုရႊဲေနလို႕ သူတို႕ အက်ီအ၀တ္အစားေတြ ေတာင္ ကိုယ္ ၀တ္ရတာ သူငယ္ခ်င္း ေတြစုျပီး အဖမ္းခံရမွာစိုးလို႕ ပုန္းေရွာင္ အိပ္ရတဲ့အခါ ေခါင္းခ်င္းဆိုင္ျပီး သူတို႕ အနားမွာ ရွိတယ္ ဆိုတဲ့ လံုျခံဳမူနဲ႕ နွစ္နွစ္ျခိဳက္ျခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ ခဲ့တာေတြရွိပါတယ္။

သူ႕အေပၚမွာေတာ့ က်မ္းမာေရး မေကာင္းတဲ့သူအေပၚ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္အခ်င္းခ်င္း ညီအစ္ကို ေမာင္နွစ္မလိုပဲ သေဘာထားခဲ့တာပဲ။ သူက်မ္းမာေရး အေျခအေနအရ ကၽြန္မတို႕က ေတာ္ရံု တန္ရံု လူပ္ရွားမူမ်ိဳးမွာ ဆိုလည္း သိပ္ျပီး ဖိအားေပး ေခၚေဆာင္တာမ်ိဳး မလုပ္ခဲ့ပါဘူး။ မိတ္ေဆြေတြနဲ႕ ေ၀းခဲ့ရတဲ့ ငါးနွစ္ေက်ာ္ ကာလမွာ အခုလိုမ်ိဳး ကိုယ့္ေစတနာလုပ္ရပ္အေပၚ သူ သတ္မွတ္ထားတဲ့ အေန အထား တစ္ခုကို သူကုိယ္တုိင္ ဖြင့္ဟခ်က္နဲ႕ ျပန္သိလိုက္ရေတာ့ ေတာ္ေတာ္ၾကီးကို အံ့ၾသတုန္လူပ္မိပါတယ္။ ေနာက္ျပီး ကိုယ့္မွာ ပိုင္ဆိုင္သူ ရွိပါတယ္ ဆိုတာ ေျပာထားတာေတာင္ အရွက္မရွိ ဒီလို မဖြယ္မရာ မေျပာသင့္တဲ့ စကားကို လာေျပာေနေသးတယ္ ဆုိကတည္းက သူလိုလူကို ဘယ္လို ဆက္ဆံသင့္တယ္ဆိုတာ သူ႕တန္ဖိုးသူ သတ္မွတ္ျပီးသား ျဖစ္ေနပါျပီ။

အေ၀းကို ေရာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အေမဟာ ကၽြန္မကို သိတ္ စိတ္ပူပါတယ္။ ေနလို႕ မျဖစ္ေတာ့လြန္းလို႕သာ သူတို႕ရင္ခြင္ကေန ေပးျပီး အေ၀းကို သြားခြင့္ ေပးတာပါ။ အခုဆိုရင္ အေမက ကၽြန္မတို႕နဲ႕ လပိုင္းေလာက္ အတူလာေနသြားေတာ့ ကၽြန္မရဲ့ ဘ၀လက္တြဲေဖာ္ရဲ့ အေၾကာင္းကိုလည္း သူ သိတန္သေလာက္ သိသြားတယ္ ေနာက္ ကၽြန္မ မိသားစုအတြက္ ကၽြန္မ ဘ၀ရပ္တည္ေရးအတြက္ ဘယ္လိုမ်ိဳး ရုန္းကန္လူပ္ရွား တည္ေဆာက္ေနရတယ္ဆိုတာလည္း သူသိသြားေတာ့ သူ စိတ္ခ်သင့္သေလာက္ေတာ့ စိတ္ခ်သြားပါတယ္။

ကၽြန္မလဲ အျပင္မွာေနတာ ၾကာလာေတာ့ ဘယ္သူ႕ကို ဘယ္လို ဆက္ဆံရမယ္ဆိုတာ သိေနပါျပီ။ ကိုယ့္တန္ဖိုး ကိုယ္ ဘယ္လို ျမင့္တင္ရမလဲ ဆိုတာ အထူးသျဖင့္ ကုိယ္က်င့္ သိကၡာပိုင္း ဆိုင္ရာ ထိခိုက္မူမရွိေအာင္ လူတိုင္းကို အျမဲ သတိထားျပီး ဆက္ဆံပါတယ္။
ျပည္ပမွာ ေနရတဲ့အခါ ကိုယ့္အေနအထိုင္ ကိုယ့္အျပဳအမူတစ္ခုမွာ သူမ်ားေျပာစရာ ျဖစ္ေအာင္ သူမ်ား အျမင္မွာ ကိုယ့္အတြက္ သူတို႕လည္း အကုသိုလ္မျဖစ္ေအာင္ ေတာ္ေတာ္ေလး သတိထားျ႔ပီး ေနရပါတယ္။

အဲ့ဒီ့မွာ ကၽြန္မ ကိုယ္ေတြ႕နဲ႕ယွဥ္ျပီး ညီမေလးေတြ အစ္မၾကီးေတြကို ေျပာခ်င္တာကေတာ့ ကိုယ့္ဘက္က ဘယ္ေလာက္ပဲ ရိုးသားတယ္ စိတ္ျဖဴစင္တယ္လို႕ပဲ တြက္ထား တြက္ထား ကိုယ့္အေနအထိုင္ ကိုယ့္အျပဳအမူ ကိုယ့္အမူအယာ အေပၚ သူတို႕ဘက္က လိုသလို ေကာက္ခ်က္ခ်နုိင္သလို ကိုယ့္ေစတနာ ကိုယ့္ေမတၱာေပၚမွာလည္း ေစာ္ကားတာေတြ ၾကံဳရလာနုိင္တဲ့အတြက္ အျမဲ ပိုတယ္လိုတယ္ မရွိေအာင္ သတိထားျပိး ဆက္ဆံသင့္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ေတြအေပၚမွာ တကယ့္ကို ေမာင္နွစ္မလို မိသားစုလို ကိုယ့္ေသြးသားရင္းလို သေဘာထားတဲ့ ကာကြယ္ေစာင့္ေရွာက္ေပးတဲ့ ေလးစားဖို႕ေကာင္းတဲ့ အစ္ကိုေတြ ေမာင္ေလးေတြ ဦးေလးေတြ သူငယ္ခ်င္းေကာင္ေလးေတြလဲ ရွိနုိင္ပါတယ္။

ပတ္၀န္းက်င္ဆိုတာ ေယာက်္ားေလးေတြ ေျခလွမ္းမ်ားရင္ ဒီေကာင္ သိပ္စြံတာလို႕ ခ်ီးက်ဴးစကား ေျပာၾကတယ္ မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ အေနအထိုင္ မဟုတ္ ရင္ေတာ့ က်ိန္းေသေပါက္ အရက္၀ိုင္း ဘီယာ၀ိုင္းေတြ မွာ ၀ိုင္းျပီး ေလနဲ႕ အားမနာ လ်ွာမက်ိဳး မစားရ ၀ခမန္း ျမည္းၾကမယ္ဆိုတာ မေမ့ေစခ်င္ပါဘူး။ ျမန္မာနိုင္ငံသား အခ်င္းခ်င္းကိုလည္း ေမတၱာရပ္ခံခ်င္တာက ဘာပဲေျပာေျပာ လူတိုင္းမွာ ကိုယ့္ေမြးေျမကို စြန္႕လာျပီး တုိင္းတစ္ပါးမွာ လာ ေနရတဲ့အခါ ဘ၀မ်ိဳးစံု အခက္အခဲမ်ိဳးစံု ဒုကၡမ်ိဳးစံုနဲ႕ ရင္ဆိုင္ ရုန္းကန္ေန ၾကရပါတယ္. အခ်င္းခ်င္း ေဖးမေစာင့္ေရွာက္မူ မလုပ္နုိင္ရင္ေတာင္ ကိုယ္ေၾကာင့္ သူမ်ားကို နစ္နာေအာင္ မလုပ္ၾကေစခ်င္ပါဘူးရွင္..

အမွတ္တရ ပံုစံစာ ေလးမ်ား

ကၽြန္မ ဘေလာ့ လိုက္လည္ရင္ အဓိက ဦးစားေပးလည္ျဖစ္တာ အစားအေသာက္ လုပ္နည္းေတြကို တကယ့္ ေစတနာအျပည့္နဲ႕ ခ်က္နည္း ျပဳတ္နည္းေလးေတြကို အျပည့္အစံု တင္ေပးထားတဲ့ ဘေလာ့ ေလးေတြကိုပါ။ လုလု ဘေလာ့ ကေတာ့ ဦးစားေပးေပါ့။ ဒီေန႕ စုဗူးအိမ္ ဘေလာ့ေလးမွာ ျမင္းခြာရြက္ သုတ္ထားတာ သြားငမ္းျပီး အျပန္ ဘေလာ့ကာ သူငယ္ခ်င္း ေကလာက သူ႕ဂ်ီေတာ့ စေတတပ္မွာ အမဲသားဟင္း ခ်က္ေနတယ္တဲ့။ အမဲသား ဟင္း စားခ်င္စိတ္ တစ္ဖြားဖြား ေပၚလာတယ္။ ခက္တာက အမဲသားကို စားပဲ စားတတ္ျပီး မခ်က္ တတ္တာ ျပသနာပါ။ ဘာျဖစ္လို႕ မခ်က္တတ္လဲဆို အမဲသားကို စစားဖူးတာ အသက္ ၁၈နွစ္ ေက်ာ္ေက်ာ္မွာမွ စစား ဖူးတာ။ ကၽြန္မတို႕အိမ္မွာက ၀က္သား အမဲသား လံုး၀ မစားပါဘူး။ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္က အမဲသားကို စားရမွာ လည္း လန္႕တာပါပါတယ္။ အဘြားကလဲ ေျပာဖူးတယ္ အမဲသားက ႏြားကို သတ္ျပီး ရလာတာမို႕ ေက်းဇူးရွင္ အသား မစားရဘူးတဲ့။

အမဲသားစစားျဖစ္ပံုကေတာ့ လြန္ခဲ့တဲ့ ၉နွစ္ေက်ာ္ေလာက္က အင္းစိန္ေထာင္ သီးသန္႕စစ္ေထာင္ထဲမွာ ေထာင္က် ေနတုန္းကပါ။ ၂၀၀၀ျပည့္နွစ္ သၾကၤန္အက်ေန႕ ဧျပီ၁၃မွာ အင္းစိန္ သီးသန္႕ေထာင္ ေရာက္ပါတယ္. ၁၂ခန္းတြဲ ၾကိဳးတိုက္မွာ ေနရပါတယ္ လြတ္တဲ့ အထိပါပဲ ကၽြန္မက ေထာင္တရား၀င္ေတာ့ အခ်မခံရပါဘူး အထိန္းသိမ္းခံပါ။

ေထာင္ထဲက ေထာင္ပံုစံ ထမင္းဟင္းကေတာ့ ေျပာရင္ ယံုမယ္ မထင္ဘူး။ ေရခြက္နဲ႕ အမ်ားဆံုး နွစ္ခြက္နဲ႕ ခပ္ထည့္ေပးတဲ့ ေထာင္ပံုစံထမင္းက မာလြန္းလို႕ ပူေနတုန္းပဲ သူ႕ကို ေျခလို႕ရတယ္။ နည္းနည္း ၾကာ သြားရင္ သူက အခဲလိုက္ၾကီးျဖစ္သြားတယ္။ ေတာ္ရံုအားနဲ႕ ဖိေျခလို႕မရဘူး။ အဲ့ေတာ့ မနက္ပံုစံ ပဲဟင္းကို အေပၚက ဆမ္းခ်လိုက္ျပီး စားမွ လည္ေခ်ာင္းထဲ၀င္တယ္။ ေနာက္ လက္မေလာက္ ငါးပိတံုးေလး ကို ေျချပီး ထည့္စား တယ္။ (စကားခ်ပ္-အဲ့ဒီကတည္းက ပဲဟင္းကို မုန္းလိုက္တာမွ ကၽြန္မ အခုထက္ထိ အိမ္မွာ ဘာပဲ ခ်က္ခ်က္ ဂ်ီးမမ်ားပဲ စားပါတယ္ ေနာက္ဆံုး ထန္းညက္နဲ႕ ထမင္းဆိုရင္ေတာင္ စားပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ပဲဟင္း ခ်က္တဲ့ေန႕ ဆို မ်က္ရည္ ေပါက္ေပါက္ က်ေအာင္ကို စိတ္ဆိုးပါတယ္။)

ေထာင္မွာ ညေနဆိုရင္ တာလေပါဟင္းလို႕ ေထာင္နံမည္ ေပးထားတဲ့ ဟင္းနုႏြယ ္ပင္ေတြကို အ၀ိုင္းလိုက္ ခုတ္ျပီး ဟင္းခ်ိဳ ခ်က္ ထားတာ စားရပါတယ္။ ဟင္းနုႏြယ္တံုးေတြက အ၀ိုင္း လိုက္ၾကီး ေတြဆိုေတာ့ နည္းနည္း အံ့ၾသ ၾကမယ္ ထင္ပါတယ္။ လက္ေကာက္၀တ္ေလာက္ရွိတဲ့ ဟင္းနုႏြယ္ အရိုင္းပင္ၾကီး ေတြကို ခုတ္ထစ္ ခ်က္တယ္ လို႕ေတာ့ ယူဆပါတယ္။ သူက မနက္ပဲဟင္းထက္စာရင္ ကၽြန္မ နည္းနည္း စားလို႕ ရပါေသးတယ္။ မနက္ ပဲဟင္း။ ညေန တလေပါဟင္း ငါးပိတစ္တံုး ဆားတစ္ပံု (ဆားက နည္းနည္းပဲရပါတယ္ ဆားမ်ားမ်ားေပးရင္ ဆားေတြ စုထားျပီး ေထာင္သံတုိင္ေအာက္ေျခကို ပံုျပီး ေထာင္ေဖာက္ေျပးမွာ စိုးလို႕ပါတဲ့) ဒါက ေန႕တုိင္း ေထာင္က ေကၽြးတဲ့ မရိုးတဲ့ ဟင္းေတြပါ။

ဒါေပမယ့္ ေထာင္မွာ တစ္ပတ္ တစ္ခါေတာ့ အသားစားရပါတယ္။ ၾကာသပေတးေန႕ ညေနက်ရင္ အမဲျပဳတ္ရည္ အိုးထဲ ထည့္ျပဳတ္ ထားတဲ့ ၾကက္ဥနဲ႕ အမဲသား ၾကိဳက္ရာ ေရြးစားလို႕ရပါတယ္။ အမဲသား မစားတဲ့လူက ၾကက္ဥ တစ္လံုး ရပါတယ္။ အမဲ ျပဳတ္ရည္ ထဲ ထည့္ျပဳတ္ေတာ့ နဂိုကမွ အနံညီွတဲ့ ၾကက္ဥက အမ ဲျပဳတ္ရည္ နံ႕နဲ႕ ဆိုေတာ့..ကၽြန္မ သံုးေလးပတ္ ေလာက္ေတာ့ ၾကက္ဥကို စားၾကည့္ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ ၾကာလာေတာ့ ကၽြန္မနဲ႕ေနတဲ့ အခန္းေဖာ္က ညီမေလး အမဲသား ေျပာင္းစားၾကည့္ပါလားတဲ့ အမဲသား ညီမ မစားဘူး အစ္မ ဆိုေတာ့ သူက စမ္းစားၾကည့္တဲ့. အမဲသားက အာဟာရလဲျဖစ္တယ္ ေသြးအားလဲ ေကာင္း တယ္တဲ့. အခု ငါ့ညီမေလးက အစားမွန္မွန္ မစားေတာ့ ငါးေဖာင္ရိုးျဖစ္ေနျပီတဲ့ အစ္မ ညီမေလးကို အမဲျပဳတ္ရည္ ေတာင္းျပီး ဗူး၀မွာ သံပုရိုပင္ အညြန္႕ေလးေတြ ေျချပီး အမဲစြပ္ျပဳတ္ လုပ္တိုက္မယ္တဲ့။ အဲ့တာနဲ႕ ကၽြန္မလဲ အမဲသား စားဖို႕ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္။

ေနာက္ ၾကာသပေတးေန႕ ဟင္းအလွည့္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မ ပန္းကန္ထဲကို ၾကက္ဥတစ္လံုး ပစ္ထည့္တယ္ ကၽြန္မက အမဲသားလို႕ ေျပာေတာ့ မ်က္ခံုးပင့္ၾကည့္တယ္ အဲ့တာနဲ႕ တစ္တံုးယူဆိုေတာ့ ကၽြန္မမ်က္စိကို ျပဴး ၾကည့္ျပီး အမဲသား အတံုး အၾကီးၾကီးကို လက္ညွိုး ထိုးျပ လိုက္တယ္။အစ္မက ညီမေလး မယူနဲ႕ အဲ့တာ အရြတ္ၾကီး တဲ့။ ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မပန္းကန္ထဲကို အမဲတံုးၾကီး ေရာက္ေနပါျပီ။ အမဲတံုးၾကီးကို ၾကည့္ျပီး ဘာလုပ ္ရမွန္း မသိ ျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္မွာ အစ္မက ရယ္ျပီးေတာ့ ညီမေလးတဲ့ အမဲသား ယူတဲ့အခါ အတံုး ေသးရင္ ေသးပါေစ အသားပါတာ ယူတဲ့ အရြတ္ တံုးၾကီးဆို ကိုက္မရ ဖဲ့မရနဲ႕တဲ့ ဒါေပမယ့္ ငါ့ညီမ အပ်င္းေျပ ၀ါးလို႕ ရတာေပါ့တဲ့ အစ္မ အမဲျပဳတ္ရည္ စီစဥ္လိုက္ဦးမယ္ ဆိုျပီး ဖင္ျဖတ္ ထားတဲ့ ေရသန္႕ဘူးထဲက အမ ဲျပဳတ္ရည္ ထဲကို ဆားနည္းနည္း အခ်ိဳမူန္႕(ဖြက္ထားတဲ့) ေနာက္ သံပုရိုပင္ အညြန္႕ေလးေတြနဲ႕ ေမႊလိုက္တယ္။ စားၾကည့္ ညီမေလးဆိုေတာ့ ေသာက္ၾကည့္ေတာ့ အသားနဲ႕ေ၀းေနတာ ၾကာတဲ့ အခ်ိန္မွာ အသား ျပဳတ္ရည္ ဆိုေတာ့ အရသာ ရွိ လိုက္တာမွ ေျပာမေန ပါနဲ႕ေတာ့။ ကိုယ့္ ေရသန္႕ဗူး ပိုင္းေလးထဲက အမဲ ျပဳတ္ရည္ကို ကိုင္ျပီး တဂြတ္ဂြတ္နဲ႕ ေမာ့ေသာက္လိုက္တယ္။ ေနာက္ အမဲသားတံုးကို လက္နွစ္ဘက္နဲ႕ကိုင္ျပီး ကိုက္တာမွာ သြားထဲ ညွပ္ သြားျပီး ျပန္ဆြဲထုတ္လို႕မရ ဘူး ျဖစ္သြား ပါတယ္။ ေနက္ အမ်ိုးမ်ိဳး လွည့္ပတ္ကိုက္တာ ဘယ္လိုမွ အဆင္ မေျပ တာနဲ႕ အမဲျပဳတ္ရည္နဲ႕ ထမင္းနဲ႕ ဆမ္းျပီး စားလိုက္ပါတယ္။ အမဲသားတံုး ကိုက္မရတာကလြဲရင္ ေတာ္ေတာ္ ေလး အရသာရွိတဲ့ ညေနစာ ေလး စစား ရတာပါပဲ။

ေနာက္ ထမင္းကို အကုန္စားျပီးေတာ့ အမဲသားကို ျပန္ကိုင္ပါတယ္။ သံတုိင္ကို မွီျပီး ကိုက္တာမွ အားမရ လို႕ သံတုိင္ကို ေျခေထာက္နဲ႕ကန္ျပီး အမဲသားကို ဆြဲဖဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္က ဆြဲလုိက္ သူက ရုန္းလုိက္ သူက ရုန္းလုိက္ ကုိယ္က ဆြဲလုိက္နဲ႕ ေနာက္ဆံုး အမဲသား အရြတ္တံုး နည္းနည္း ပဲ့ျပီး ပါးစပ္ထဲ ေရာက္သြားပါတယ္။ အဲ့တာကို ပါးစပ္ထဲ ထည့္ျပီး ေၾကေအာင္ ၾကိတ္တာမွာ.ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မရပဲ ပါးစပ္ထဲမွာပဲ ရွိေနပါတယ္။ အမဲသား တစ္တံုးနဲ႕ အလုပ္ရူပ္ေနတဲ့ ကၽြန္မကို ၾကည့္ျပီး သေဘာက်လို႕ အစ္မက ရယ္ပါတယ္။

အိမ္မွာ အစား စားရင္ လည္း ၀ါးေနတာ ေတာ္ေတာ္နဲ႕ မျပီးလို႕ အေမက အျမဲဆူပါတယ္။ အစားလဲမက္တဲ့ ကၽြန္မကို ၾကည့္ရင္ အျမဲ ပါးစပ္ေလး လူပ္စိ လူပ္စိနဲ႕ တျမံဳ႕ျမံဳ႕ ျဖစ္ေနလို႕ ႏြားလိုပဲ စားျမံဳ႕ျပန္ေနတယ္လို႕ အစ္ကို ေတြက အျမဲစ ပါတယ္။

ေနာက္ရက္ ေတြမွာေတာ့ ကၽြန္မ အမဲသားကို ဘယ္လုိေရြးရမယ္ဆိုတာ ေကာင္းေကာင္း သိေနပါျပီ။ သီးသန္႕ ေထာင္ထဲမွာ အသက ္အငယ္ဆံုး ျဖစ္တဲ့ ကၽြန္မ ထမင္းလာပို႕တဲ့ ေထာင္၀ါဒါေတြကလဲ ကၽြန္မကို အမဲသားတံုး ေကာင္းေကာင္း ေလး ေတြ ဖယ္ဖယ္ျပီး ေပးတတ္လာပါတယ္။ ၾကာသပေတးညေတြကေတာ့ ေထာင္ တံခါးမၾကီး နံရံကို မွီ အမဲသားတံုးေလး ကိုက္ျမံဳ႕ျပီး အရသာခံတဲ့ အခ်ိန္ေတြပဲေပါ့။

ေနာက္ ေထာင္ထဲမွာ စားျဖစ္တာ လမ္းေလ်ာက္ျမက္ပင္အုပ္အုပ္ေလးေတြကို သုတ္စားတာပါ။ ေနမေကာင္း တဲ့ လူဆို ေရေႏြးအျဖဴတစ္ဗူးရပါတယ္။ အဲ့ဒီ့ေရေႏြးနဲ႕ ေရခ်ိဳးခ်တုန္း နတ္ထားတဲ့ ျမက္ပင္အညြန္႕ေလးေတြကို ေဖ်ာ လိုက္ ပါတယ္။ ေနာက္ ငါးပိရည္ အခ်ိဳမူန္႕ရယ္ ငရုတ္သီးမူန္႕ေလးေတြရယ္နဲ႕ ေရာသုတ္လိုက္တယ္။ တစ္ခါ တစ္ရံ ေရခ်ိဳး ခ်တုန္း အ၀တ္ေလ်ာ္ျပီး လွမ္းရတဲ့အခါ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ဒီအတိုင္း ေျမၾကီးမွာ လွမ္းရပါတယ္ အက်ီေတြ ကို ေတာ့ သီးသန္႕ေထာင္ ေထာင့္စြန္းနားမွာ ေပါက္ေနတဲ့ သံပုရိုပင္အုပ္မွာ လွမ္းရေတာ့ ၀ါဒါမေတြ မျမင္ လိုက္ပဲ ခူးလို႕ က်န္တဲ့အထဲက သံပရိုသီးေလးေတြ ရတတ္ပါတယ္။အဲ့တာေလးေတြ ညွစ္ျပီး သုတ္ ေကၽြးတာ အရမ္းစားလို႕ေကာင္းပါတယ္။

ေနာက္ အသုတ္တစ္ခုကေတာ့ ကန္စြန္းရြက္ အစိမ္းသုတ္ပါ။ ကန္စြန္းရြက္အညြန္႕ေလးေတြကို ညေန မိလႅာခ်တဲ့ ခ်ိန္ အ၀တ္ပါ ေပးရုပ္ရင္ အခ်ိန္ရတုန္း ေျမျပင္မွာ ကပ္ေပါက္ေနတဲ့ ကန္စြန္းရြက္ညြန္႕ေလးေတြကို ခူးခဲ့ျပီး ရွိတဲ့ ငပိ ဆား အခ်ိဳမူန္႕ေလးေတြနဲ႕ သုတ္စားတာ လဲ အရမ္းကို အရသာရွိပါတယ္။

ေနာက္ ပဲဟင္းထဲက ပဲျခမ္းေတြကို ေရနဲ႕ ေသေသခ်ာခ်ာ စင္ေအာင္ေဆးျပီး ရလာတဲ့ ပဲေတြကို ပလက္စတစ ္စေလး ေတြေပၚ တင္ျပီး ေနျပ (ေနလွမ္း)ပါတယ္။ ေနပူတဲ့အခ်ိန္ဆို ပဲေလးေတြ ထုတ္ထုတ္ လွမ္းၾကပါတယ္။ တစ္ခါ တစ္ေလ ခိုေတြ က်ီးကန္းေတြက သူတို႕ကို ေကၽြးတယ္ ထင္ျပီး လာလာ တီးသြားရင္ေတာ့ ကုန္သ ေလာက္ ပါပဲ။ ေနာက္ ေလးငါးရက္ ေလာက္ ေနျပျပီး ရလာတဲ့ ပဲေတြကို ေထာင္တစ္ခုလံုး တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ေန႕လည္ အခ်ိန္ေတြမွာ တံခါးမကို ကာထားတဲ့ သံတိုင္ေဘးကို မွီျပီး တကၽြပ္ကၽြပ္နဲ႕ ထိုင္၀ါးရတဲ့ အရသာကလဲ ဘယ္ဟာနဲ႕မွ မလဲနုိင္ပါဘူး။

ေထာင္ထဲမွာေနတုန္းက အျပင္ေရာက္ရင္ေတာ့ ဟိုဟာေလးကို ဟိုလို စားမယ္ ဒီဟာေလးကို ဒီလို စားမယ္ စသျဖင့္ အစား အေသာက္ နံမည္ေတြ ေမ့သြားမွာစိုးလို႕ အခ်င္းခ်င္း အျပိဳင္ နံမည္မွတ္မိျပိဳင္တမ္း ကစားဖူး ပါတယ္။ ဥပမာ တစ္ေယာက္က အုန္းနို႕ေခါက္ဆြဲလို႕ ေအာ္ရင္ ကၽြန္မက ေရႊေတာင္ေခါက္ဆြဲ တစ္ေယာက္က မုန္႕ဟင္းခါးဆို တစ္ေယာက္က မုန္႕တီ စတာမ်ိဳးေလးေတြ နံမည္ေလးေတြ အျပိဳင္ ရြတ ္ျပီး ရယ္စရာဟာသ လုပ္ၾကတိုင္း ကၽြန္မက မုန္႕နံမည္ အမ်ားဆံုးနဲ႕ အျမန္ဆံုး ရြတ္နိုင္တဲ့ သူျဖစ္ပါတယ္။

ေထာင္ကေန ထြက္ရင္ အစားကို အကုန္စားပစ္မယ္လို႕ ေၾကြးေၾကာ္ခဲ့ေပမယ္ ေထာင္ကေန တကယ္တမ္း ျပန္ထြက္ လာတဲ့အခါ အိမ္ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မ ရဲ့ အသားက်ေနတဲ့ အစာအိမ္က အရသာေတြ အနံ႕ေတြ ကို မခံစား နုိင္ပါဘူး။ ထမင္း ေပ်ာ့ေပ်ာ့ေလးကို တစ္လုပ္ နွစ္လုပ္စားရင္ကို ပ်ိဳ႕လာျပီး ဟင္းေတြကို ၾကည့္ျပီး ေတာ့လည္း မစားနိုင္ပါဘူး။ ေနာက္ နည္းနည္း ေလးစားရံုနဲ႕ ဗိုက္က ျပည့္လာျပီး ဘာမွကို ဟုတ္တိ ပတ္တိ မစားခ်င္ ေတာ့ပါဘူး။ ထိုင္တာ မ်ားျပီး အလူပ္အရွားမရွိတဲ့ အတြက္ ေျခေထာက္ေတြက ဆြဲျပီး နည္းနည္း ေလ်ာက္တာနဲ႕ ေယာင္လာပါတယ္။ ေနာက္ မ်က္စိကလဲ နဂိုက မ်က္မွန္တပ္ရေတာ့ အလင္းကို သိပ္ၾကည့္ လို႕မရဘူးျဖစ္ေနပါတယ္။ အဆုိး၀ါးဆံုးကေတာ့ ညအိပ္ခ်ိန္ေတြပါပဲ..အျမဲ အိမ္မက္ေတြ မက္ျပီး ေဇာေခၽြးေတြနဲ႕ လန္႕နိုးတိုင္း ငါ အခု ဘယ္ေရာက္ေနတာလဲ ေထာင္ထဲမွာပဲလား ဆိုတဲ့ အေတြးက အရမ္းဆိုးပါတယ္။

အခုခ်ိန္မွာ အျပင္မွာ စားခ်င္တာ စား လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ သြားခ်င္ရာ သြားေနရေပမယ့္ အခုခ်ိန္ဆို ေထာင္ထဲက အက်ဥ္းသား ေတြ ဘယ္လိုမ်ား စားေနရ ရွာပါလိမ့္ဆိုတဲ့ အေတြးက ရင္ကို ေတာ္ေတာ္ နာက်င္ေစပါတယ္။ ဒီ အမွတ္တရ အတို အထြာ ေထာင္ပံုစံစာ ျဖစ္တဲ့ အစားအစာေလးေတြဟာ အခုခ်ိန္မွာ ျပန္ေတြး ၾကည့္ရင္ ေတာ့..ျပံဳးခ်င္ စရာျဖစ္ေပမယ့္..အခုခ်ိန္အထိ အဲ့ဒီ့တုန္းက အားရပါးရ မက္မက္ေမာေမာ စားခဲ့ရတဲ့ အရသာေတြကို မေမ့နုိင္ေသးပါဘူး။

ကန္စြန္းရြက္ အဲကြန္းစက္ နဲ႕ ဒညင္းဂြက္

ဒီအသံကေတာ့ ေတာ္ေတာ့ေလးကို လြန္လြန္းေနျပီကြယ္ ဒီေန႕ပါနဲ႕ဆို သံုးရက္ရွိျပီ ေန႕ေရာ ညေရာ နားေတြ အူေနတာ. ဘန္ေကာက္ရဲ့ ေႏြအပူရွိန္ကလဲ ရူးမေလာက္ ပူေလာင္ ကၽြမ္းျမိဳက္ အိုက္စက္ေနရတဲ့အထဲမွာ ေနကပူ အသံက ဆူနဲ႕ နားဒုကၡေရာက္ရတာ ေတာ္ေတာ္ ကို ဆိုး၀ါးတယ္။

ျဖစ္ပံုက ဒီလိုပါ။ ကၽြန္မရဲ့ ေဘးခန္းက ထိုင္းေဂးေတြ ေနတဲ့အခန္းက ေလေအးေပးစက္ ပ်က္ေနပံုရပါတယ္။ ေလေအးေပးစက္ကလဲ ၂၄နာရီ ဖြင့္ ထား ပါတယ္။ အဲ့ေတာ့ အျပင္ထုတ္ထားတဲ့ စက္က ကၽြန္မအခန္း ေခါင္းရင္း ထိပ္တည့္တည့္မွာပါ။ စက္က ပံုမွန္ ေလမူတ္စက္သံ တ၀ူး၀ူးကေန နံရံကို လြန္ပူစက္နဲ႕ ထိုးသလို ဂ်ီဂ်ီဂ်ီ ဆိုတဲ့ အသံက စူးစူးရွရွ ထြက္လာ ပါတယ္။ အဲ့ဂ်ီဂ်ီဂ်ီ အသံ က သိပ္ၾကာ သြားရင္ တရုတ္ နွစ္သစ္ကူး ေတြမွာ ဗင္ထု သလို လင္ပန္းတီးသလို ဒုန္းဒုန္း ဒုန္း ခ်မ္းခ်မ္းခ်မ္းဆိုတဲ့ အသံကို ေျပာင္း သြား တယ္ အဲ့ဒီ့လို ကုလား နွဲမူုတ္သံ နဲ႕ တရုတ္ ဘင္ထုသံ အသံေပါင္းေအာ္ေနတဲ့ အသံက နားေတြ အူျပီး လူေတာင္ ရူးခ်င္တယ္ အဲ့ဒီ့ အသံက ေအာက္ထပ္က သူတို႕ကြန္ဒို ရံုးခန္းက အထိလဲ ၾကားရတယ္။ ညကလဲ တစ္ညလံုး အိပ္မရ ပူကလဲ အရမ္းပူ အသံကလဲ အရမ္း ဆူ ဆိုေတာ့ အဲ့တာနဲ႕ ရံုးခန္းကို သြားေျပာမွရေတာ့မယ္လို႕ ဆံုးျဖတ္ လိုက္တယ္။

ရံုးခန္းက ထိုင္းစာေရးမေတြကလဲ အဂၤလိပ္စာ ညံ့ခ်က္ က ကိုယ့္ထက္ဆိုးတယ္ အခန္းမွာ ေရမလာလို႕ သြား ေျပာ တာ waterေတာင္ မသိဘူး မီးပ်က္လုိ႕ သြားေျပာလဲ နားမလည္ အျမဲ တုိင္ ေတြ ပတ္ေနတာ ဟိုတစ္ခါ လည္း တံခါးခ်က္ က်ပ္ျပီး ထိုးမရတာ ေအာက္က ကြန္ဒို ရံုးခန္းကို သြားေျပာ ေတာ့ နားမလည္ဘူး ဂ်က္ထိုး မရတာကို အဲ့တာနဲ႕ Body Language နဲ႕ ေျပာမွျဖစ္မယ္ဆိုျပီး လက္ တစ္ဖက္ကို အ၀ိုင္းေလး လုပ္ ။ က်န္တဲ့ လက္ညိုးနဲ ့ အ၀ိုင္းေလး ထဲကို ထိုးျပီး မိုက္ဒီ မိုက္ဒီ (ထိုးလို႕ မရဘူး) လို ့လဲေျပာလိုက္ေတာ့ ၀ိုင္းရယ္ လုိက္ၾက တာ စိတ္ေတာင္တိုတယ္ ။အရင္မီးပ်က္ရင္ ေခၚရခက္တဲ့ ယမ္းေတြ (ထိုင္း လံုျခံဳေရး ေတြ)က လုိက္ၾကည့္မယ္ ဆိုတာခ်ည္းပဲ.

အဲ့.ေျပာလက္စ ေပ်ာက္သြားျပီ အဲ့တာနဲ႕ စကားျပန္ရွိမွ ျဖစ္မယ္ဆိုျပီး ဖုန္းနဲ႕ ထုိင္းစကား ေျပာတတ္တဲ့ သူငယ္ခ်င္း ကို အကူအညီ ေတာင္းျပီး ငါ အိပ္လို႕လဲ မရဘူး စာက်က္လို႕လဲ မရဘူး နားေတြ အူေနျပီလို႕ ပူရတဲ့ အထဲ ဆူညံေနတာ ရူးေတာ့မယ္လို႕ ေျပာေပးပါ ဆိုျပီး ရံုးခန္းက စာေရးမကို ဖုန္းပဲ ထိုးေပးျပီး ေျပာခိုင္း လုိက္ တယ္ ထိုင္းစာေရးမက ဖုန္းကို ယူျပီး ခါးခါး ခါးခါးနဲ႕ ေညာင္နာနာ ပ်စ္ခၽြဲခၽြဲ အသံနဲ႕ ေျပာျပီး ကၽြန္မဆီ ဖုန္းျပန္ ေပးပါတယ္။

အဲ့တာ သူငယ္ခ်င္းက စကားျပန္ေပးပါတယ္ သူတို႕က အစ္မကို ကန္စြန္းရြက္ေတြ နုတ္ ေပးပါတဲ့..ေဟ လို႕ ဘာျဖစ္လို႕လဲ လို႕ ေမးေတာ့ ကၽြန္မ အခန္း ၀န္ရံတာက ကန္စြန္း ရြက္ေတြ နုတ္ေပးပါတဲ့ ျပီးေတာ့ သူတို႕ အဲ့ ကြန္း အသံ ညံေနတာ သိတယ္ေပါ့ ျပင္ေပးမယ္ေတာ့ မေျပာဘူး ကၽြန္မ အိပ္လို႕ မရဘူး ေျပာတာ ကို ရယ္ေနတယ္တဲ့ ကၽြန္မလဲ ဖုန္းကို ယူျပီး အေပၚက ျပန္ေျပးတက္သြားလိုက္တယ္။

အခန္း၀ံရံတာကို ထြက္ျပီး ကၽြန္မ စိုက္ထားတဲ့ အပင္ေလးေတြကို ေသခ်ာလိုက္ ၾကည့္ပါတယ္။ သံဇကာမွာက သစ္ခြေလး ေတြပါ အုတ္ေဘာင္ေပၚမွာက နွင္းဆီပင္ေလးေတြနဲ႕ စံပယ္ပင္ေလးေတြပါ ေဘးေထာင့္နားေလးမွာ ျမင္ရတာ အဲ့ဒီ့ အသံစံု ျမည္တဲ့ အဲကြန္းစက္ပါ အဲ့စက္ကို တုတ္နဲ႕ေတာင္ ထိုးခ်ခ်င္တယ္ တကယ္ပဲ..
သူတို႕နုတ္ခိုင္းတဲ့ ကန္စြန္း ပင္ေလး ေတြက စားလို႕မရလို႕ ရင့္တာေလး ေတြကို လႊင့္မပစ္ပဲ စံပယ္အိုးနဲ႕ နွင္းဆီအုိး ပဒဲေကာ ပင္ေပါက္ ေလးေတြ ငရုတ္ပင္ေပါက္အိုး ေလးေတြေပၚမွာ ေျမၾသဇာ ထည့္ ထားတာ အပင္ ေပါက္ျပီး အိုးေပၚကေန သံဇကာေပၚမွာ ႏြယ္တက္ျပီး ခရမ္းေရာင္ ကန္စြန္း အပြင့္ေတြ ပြင့္ ေနတာ အဲ့တာကို နုတ္ခိုင္း တာ သိပ္လဲ မမ်ားပါဘူး ေဒါသထြက္ထြက္နဲ႕ ၀ရံတာေပၚက အိုးေတြထဲက အဲ့ဒီ့ စံပယ္ပင္ကလြဲရင္ အကုန္ နုတ္ပစ္လုိက္တယ္ ေအာက္က ရံုးခန္း၀က အမူိက္ပုန္းမွာ သြားသြန္ပစ္လိုက္တယ္ တကယ္ေတာ့ အမူိက္ပစ္ခန္း သပ္သပ္ရွိတယ္ေလ ကြန္ဒိုမွာက အဲ့ေတာ့ ရံုးခန္းထဲက ၀န္ထမ္းေတြက ျပဴးၾကည့္ေနတယ္ေလ ကၽြန္မလဲ ေျပာလိုက္ တယ္ ကဲနုတ္ျပီးျပီ နင္တို႕ အဲ့အသံကို ပိတ္ခိုင္းမလား မပိတ္ခိုင္း ဘူးလား ျပင္ခိုင္းမလား မျပင္ခိုင္းဘူးလား ေျပာလို႕ ေျပာ လုိက္တယ္ အဂၤလိပ္လိုပဲ ေျပာတာပဲ နားလည္လား မလည္လား ေတာ့ မသိဘူး ကၽြန္မလဲ တစ္ကိုယ္လံုး ဖုန္ အလိမ္းလိမ္းနဲ႕ေလ ညကလဲ မအိပ္ရေတာ့ မ်က္စိကလဲ အကြင္းလိုက္ ေခ်ာင္ ေနတာ ေဒါသကလဲ ထြက္ ပိုေဒါသထြက္တာက အဲကြန္းသံ ညံလို႕ ေျပာတာကို မဆီမဆိုင္ ကန္စြန္းပင္ နုတ္ခိုင္းလို႕ ပါ အဲ့တာနဲ႕ သူတို႕ က ကၽြန္မကို အခု ျပင္ေပးမယ္ ဘာညာလို႕ ယူဆရတဲ့ အိ္ေညာင္ အိေညာင္ အသံနဲ႕ လာ ေျပာၾကတယ္။

ဘန္ေကာက္က အရမ္းပူ လြန္း ေတာ့ သူတို႕လည္း အဲကြန္းဖြင့္ရမယ္ ဆိုတာ နားလည္ပါတယ္ ဒါေပမယ့္ လူမရွိလဲ အဲကြန္းကို ဖြင့္ခဲ့ တယ္ ၂၄နာရီ လံုးလံုး ဒီေလာက္ အသံၾကီး မရပ္မနား ေအာ္ေနတာကို ဘယ္လိုမွ သည္းမခံ နိုင္ဘူး ျဖစ္ေနတယ္ အဲ့တာနဲ႕ အေပၚကို ျပန္တက္ လာျပီး အခန္းထဲ ၀င္ခါနီးက်ေတာ့ ေဘးခန္းက ထုိင္းေဂးမေတြ ကြက္ၾကည့္ ကြက္ၾကည့္ လုပ္ေနတယ္ မ်က္ေစာင္း ပိတ္ထိုးျပီး ေတာ့ တံခါးကို ကန္ျပီး ပိတ္လိုက္တာ အရွိန္လြန္ျပီး ေျခမ ပဲ့သြားတယ္ နာလိုက္တာ မေျပာပါနဲ႕ေတာ့ ကိုယ့္ေဒါသနဲ႕ကိုယ္ မ်က္ရည္ ေတာင္ က်တယ္ ေနာက္ ခ်က္ျခင္း ဆိုသလို အဲကြန္းသံက တိကနဲ အသံရပ္သြားတယ္။

အဲ့ထုိင္းေဂးမမေတြနဲ႕ ကိုယ္နဲ႕က ရာဇ၀င္ရွိဖူးတယ္ေလ။ ဟိုးတစ္ခါတုန္းက မဲေဆာက္ကေန သူငယ္ခ်င္း တစ္ေယာက္က ဒညင္းသီးေတြ ၀ယ္လာ ေပးဖူးတယ္။ ဒညင္းဂြက္ၾကီးေတြမွ အၾကီးၾကီးေတြပဲ စားလို႕လဲ ေကာင္းမွ ေကာင္း ထုျပီး ေၾကာ္စားတာေလ။ တစ္ခ်ိဳ႕ကို ဆားရည္စိမ္ ထားလိုက္တယ္။ အခန္းထဲမွာ ထားရင္ အနံ႕က ဆိုးလို႕ သူ႕ကို ဘယ္ကို ထားရင္ ေကာင္းမလဲ စဥ္းစားေတာ့ ကၽြန္မတို႕ အခန္းေရွ႕မွာ ေရပိုက္ေတြ ထားတဲ့ အေပါက္ ေသးေသး ေလးရွိတယ္။ အဲ့အထဲမွာ သူတုိ႕ ပိုက္ျပင္တဲ့ အခ်ိန္မွာပဲ လာဖြင့္တာဆိုေတာ့ ေက်ာက္ျပား ေလး တစ္ခ်ပ္ကို ခ်ထားျပီး အဲ့အေပၚမွာ ဒညင္းသီး ဆားစိမ္ဗူးေလးကို ထည့္ထားလုိက္တယ္။ ထမင္းစား ခါနီးက်မွ အျပင္ကို ပန္းကန္ေလး ကိုင္ ထြက္ျပီး အဲ့အေပါက္ေလးထဲ သြားသြားနိုက္တယ္။ တစ္ရက္ ေတာ့ ေန႕ခင္းဘက္ၾကီးမွာ ကၽြန္မ ဒညင္းသီး နူိက္ေနတုန္း ေနာက္ကေန တစ္ေယာက္ ေယာက္ ၾကည့္ ေနသလို ခံစားရေတာ့ အေမွာင္ရိပ္ထဲမွာ မားမားၾကီးရပ္ေနတဲ့ ထိုင္းေဂးမမၾကီး လို႕ ယူဆရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ ရပ္ ေနတယ္။ သူ ကၽြန္မကို ရာဘ ေဆးေတြ မ်ာ းဖြက္ေနသလား ဘာညာနဲ႕ မသကၤာလို႕ ၾကည့္ေနတယ္ ဆိုတာ ရိပ္မိ ေတာ့ စခ်င္တာနဲ႕ ဒညင္းသီး ပန္းကန္ေလးကို အသာဖြက္လုိက္ျပီး အခန္းထဲ ျဖတ္ကနဲဆို ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္ပံုနဲ႕ ၀င္လိုက္တယ္။အရင္ကဆို ဒညင္းသီးထည့္ထားတဲ့ အခန္းထဲက ဂ်က္ ေသးေသး ေလးကို ထိုးခဲ့တယ္ အခုေတာ့ ဂ်က္ကေလးကို မထိုးပဲ ထားခဲ့လိုက္တယ္။

အခန္းထဲမွာ ထမင္းစားဖို႕ေစာင့္ေနတဲ့ ကၽြန္မသူငယ္ခ်င္းက ရယ္ခ်င္ ပက္က်ိျဖစ္ေနတဲ့ ကၽြန္မရဲ့ ခိုးေၾကာင္ ခိုး၀ွက္ပံုကို နားမလည္သလို ၾကည့္ေနတုန္း သူ႕ကို ရူး တိုးတိုးေန လို႕ ေျပာလုိက္တယ္။ ရယ္ခ်င္စိတ္ကို မနည္း ထိန္းျပီး တံခါး၀နားကို နားကပ္ျပီး ျပန္နားေထာင္ေတာ့ တံခါးဖြင့္သံ သဲ့သဲ့ေလးၾကားတယ္။ ေနာက္ အလိုင္နားးးးးးးး (ဘာၾကီးလဲ) ဆိုတဲ့ အသံက်ယ္ၾကီး ၾကားလိုက္တယ္ ေနာက္ တေဒါက္ေဒါက္နဲ႕ ထြက္ေျပး သြားတဲ့ အသံကို ၾကားလိုက္တယ္။ ကၽြန္မလဲ အားရပါးရ ရယ္ လိုက္တယ္ ဗူးကို ဖြင့္လိုက္ေတာ့ ထြက္လာတဲ့ အနံ႕ ဆိုးခ်က္ ကို သိထားေတာ့ စပ္စုခ်င္တဲ့ ထိုင္းေဂးမၾကီး ေတာ့ ဒညင္းသီး ဗုန္း မွန္သြားျပီလို႕။ ေနာက္ပိုင္း ကၽြန္မကို ျမင္ရင္ နွာေခါင္း ရူံ႕ ခ်င္တယ္ေလ ဓာတ္ေလွကားေတာင္ အတူတူမစီးဘူး ခ်န္ခ်န္ခဲ့တယ္ ကၽြန္မကလဲ မ်က္နွာ ခပ္ေမာ့ေမာ့နဲ႕ ပဲ တက္သြားတယ္ အဲ့လို ထိုင္းေတြနဲ႕က ရာဇ၀င္ရွိတယ္။

အခု စာေရးေနရင္း တန္းလန္း ေဘးခန္းကေန ဒုန္းဒုန္းဒိုင္းဒိုင္း အသံေတြ ၾကားရတယ္ ထြက္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ေလေအးေပးစက္ ျပင္တဲ့ ထုိင္းေတြ ေရာက္လာျ႔ပီး ျပင္ေနတာ ေတြ႕တယ္။ စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ ခ်မ္းသာ သြားတယ္။ အသံတိတ္သြားေတာ့ ကၽြန္မနားခ်မ္းသာသြားျပီေလ ဒါေပမယ့္ မ်က္စိေအးေအာင္ စိုက္ထားတဲ့ အလွပန္းပင္အိုးေလးေတြေတာ့ ကၽြန္မလက္ခ်က္နဲ႕ ေျပာင္သြားပါျပီကြယ္။ ဟူးး သက္ျပင္းမူတ္လိုက္တယ္ ေအာ္ အဲကြန္းစက္နဲ႕ ကန္စြန္းရြက္...ဘာမွလဲ မဆိုင္ပါလားေနာ္

အရြက္မွာ လက္ဖက္

မဲေဆာက္က အျပန္ ဘာမွာဦး မလဲလို႕ လွမ္းေမးတဲ့ မိတ္ေဆြကို အျမဲ ေခါင္းထဲမွာ အသင့္ ရွိေနတဲ့ စကားလံုးကို ေျပာလုိက္တယ္ လက္ဖက္ ၀ယ္ခဲ့ပါ လက္ဖက္ ၀ယ္ခဲ့ေပးပါ ကြယ္လို႕ ရယ္ျပီး ေျပာလုိက္တယ္ သူက ခဏေလး တိတ္သြားျပီး...မဆုမြန္ေရ မင္းမ ၾကား ေသးဘူး လားတဲ့ ျမန္မာ နုိင္ငံက ေရာင္းေနတဲ့ လက္ဖက္ေတြမွာ အ၀ါေရာင္ ဆိုးေဆး Auramin o ေတြ႕လို႕ စားဖို႕ မသင့္ေတာ္ဘူးတဲ့ မတ္လ ၁၂ရက္ေန႕ထုတ္ ျမန္မာ သတင္းစာေတြမွာ ဇယားကြက္နဲ႕ ပါတယ္တဲ့..ၾကားၾကား ခ်င္း မယံုနုိင္သလို ခံစားရတယ္ ေနာက္ ငိုခ်င္ သလို လဲ ျဖစ္သြားတယ္။ ေတပါျပီလို႕။ အစိုးရက ေၾကျငာခ်က္ ထုတ္တဲ့ အထဲမွာ ဒီတစ္ခါ ေၾကျငာခ်က္ကေတာ့ အထိဆံုးပဲ..:)

အခုရက္ပိုင္း အလုပ္ နည္းနည္း ရူပ္ေနလို႕ သတင္းလဲ မလုပ္ျဖစ္ သတင္းလဲ မဖတ္ျဖစ္ တာၾကာျပီေလ. အင္တာနက္ ကို ဖြင့္ဖတ္လိုက္မွ ဇယား ကြက္နဲ႕ ထင္းထင္းၾကီးေတြ႕တယ္။ လက္ဖက္ အမ်ိဳးေပါင္း ၄၃သံုးမ်ိဳးမွာ ခ်ည္ သိုးေမႊး ပိုးထည္ စကၠဴ သားေရေတြမွာ ဆိုးတဲ့ အ၀ါေရာင္ ဆိုးေဆးေတြ ပါသတဲ့။

ေၾကျငာတဲ့ အထဲမွာ တကယ့္ ေစ်းကြက္၀င္ နံမည္ၾကီးတဲ့ အရီးေတာင္း လက္ဖက္ ပင္ပ်ိဳရြက္နု လက္ဖက္ေတြ ပါပါတယ္ ဆိုးက်ိဳး ေတြကို ဆက္ဖတ္ ၾကည့္ေတာ့ နည္းနည္း ရယ္ခ်င္သြားတယ္။ လတ္တေလာေတာ့ အဆိပ္ အေတာက္ မျဖစ္နုိင္ပါဘူးတဲ့ ေရရွည္မွာ ခႏာကိုယ္ ၾကီးထြားမူကို ထိခိုက္ေစ တယ္တဲ့ အဲ့တာေတာ့ နည္းနည္း စဥ္းစားစရာပဲ ေနာက္ အသည္းနဲ႕ ေက်ာက္ကပ္ကို ထိခိုက္ ေစတယ္ ဒါေတာ့ တကယ္ အႏၱရာယ္ရွိတယ္ ေနာက္ ကင္ဆာတဲ့ အဆိုးဆံုးေပါ့..

လက္ဖက္... လက္ဖက္... အႏၱရာယ္ရွိတယ္ ဆိုပဲ ဟူးးးး သက္ျပင္းကို ခပ္ေလးေလး မူတ္ထုတ္လိုက္ျပီး အခန္းထဲမွာ ပါကင္ဗူး လိုက္ေလး ေတြ တန္းစီထားတဲ့ အေရာင္ ဒီဇိုင္း လွလွေလးေတြနဲ႕ သပ္သပ္ ရပ္ရပ္ လုပ္ထားတဲ့ နုိင္ငံျခား ပို႕ကုန္ လက္ဖက္ဗူး ေလးေတြကို ေသခ်ာ ကိုင္ျပီး လွည့္ၾကည့္မိတယ္ ပစ္ရမွာလည္း အဆီနဲ႕ တစ္၀င္း၀င္း စားရမွာလည္း သဲနဲ႕ ရွပ္ရွပ္ပါလား... ျ႔ပီးခဲ့တဲ့ လက အန္တီ ခင္မင္းေဇာ္ လက္ေဆာင္ေပးလိုက္တဲ့ လက္ဖက္ အညြန္႕ဖူးဖူးေလးေတြ ထည့္ထားတဲ့ လက္ဖက္ ဗူးေလးကိုလည္း ေသေသ ခ်ာခ်ာ လွည့္ၾကည့္ မိတယ္ သက္ျပင္းကို ခပ္ေလးေလး ထပ္ခ်တယ္..ဘာလုပ္ရပါ့ ဘာလုပ္ရပါ့.. ေခါင္းကို ခပ္ေလးေလး ခါျပီး .ဒါ သိပ္ အေရးၾကီးတယ္ ျပည္ပေရာက္ ျမန္မာေတြအတြက္ သိပ္ၾကီးတဲ့ ျပသနာတစ္ခုပဲ..အစိုးရကေတာ့ အၾကံအစည္ တစ္ခုခုရွိပံုပဲ.. ငါတို႕ကို ျမန္မာစာ ေတြ မစားေစခ်င္လို႕ လား စသျဖင့္ စသျဖင့္ ေမးခြန္းေတြ တန္းစီ ထြက္လာတယ္

သူမ်ား နုိင္ငံက အစား အစာေတြ မစားခ်င္ရင္ ဒါမွ မဟုတ္ စားစရာ မရွိရင္ လက္ဖက္ေလး သုတ္ျပီး ထမင္းပူပူေလးနဲ႕ စားရတဲ့ အရသာ ေလာက္ ျမိန္တယ္ မထင္ဘူး တစ္ခါ တစ္ေလ လက္ဖက္ ေျခာက္ မရရင္ေတာင္ ေရေႏြး ၾကမ္းကို လက္ဖက္ အသားေလး ခတ္ျပီး လက္ဖက္နံ႕ သင္းသင္းေလးနဲ႕ အေရာင္ စိမ္းေရႊေရႊ ေလးကို မူတ္ ေသာက္ရတဲ့ အရသာ ကေတာ့ ဘယ္နုိင္ငံျခားျဖစ္ လက္ဖက္ ေျခာက္မွ မွီမယ္ မထင္ဘူး။ သူငယ္ခ်င္း အခ်င္းအခ်င္း ရံုးပိတ္ရက္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆို လာေဟ့ အိမ္က လက္ဖက္ေတြ ပို႕ထားတယ္ သုတ္စား ရေအာင္ ဆိုလို႕ ကေတာ့ ကမူးရူးထိုးနဲ႕ ေျပးလႊားျပီး စားၾက ေသာက္ၾက ပြားၾကနဲ႕ ၾကက္သြန္ျဖဴ ေလး ကိုက္လိုက္ ငရုတ္သီး စိမ္းေလး ကိုက္လိုက္ နဲ႕ လက္ဖက္သုတ္ စားရတဲ့ အရသာ ကေတာ့ ဘယ္ဟာနဲ႕မွ မလဲနုိင္ပါဘူးေလ..အခန္းထဲမွာ ေခါက္တုန္႕ ေခါက္ျပန္ ေလ်ာက္ရင္း လက္ဖက္ ဗူးေလး ေတြကို ၾကည့္လိုက္ ဇယား ကြက္ကို ၾကည့္လိုက္နဲ႕ ေသေသ ခ်ာခ်ာ ေခါင္းတစ္ျငိမ့္ျငိမ့္ ေခါင္း တစ္ခါခါနဲ႕ လွည့္ စဥ္းစားခန္းထုတ္ေနမိတယ္။

ျဖစ္နုိင္ေျခရွိတဲ့ ျပသနာကို ထပ္စဥ္းစားမိတယ္.. ဆိုးေဆးေတြ ေၾကာင့္ ေရရွည္မွာ ခႏာကိုယ္ ၾကီးထြားမူ႕ကို ထိခိုက္ေစတယ္တဲ့... ကိုယ့္ကို ကိုယ္ မွန္ထဲ ျပန္ၾကည့္မိတယ္..ဟုတ္တယ္ အဲ့တာ အမွန္ပဲ.အခုခ်ိန္အထိ အသက္သံုးဆယ္ ေက်ာ္သာဆိုတယ္ လူတိုင္းက ေျပာတယ္ ၁၈နွစ္ထက္ ပိုတယ္ မထင္ဘူးတဲ့ ခႏာကိုယ္ ၾကီးထြားမူကို ထိခိုက္ေစတဲ့ လက္ဖက္ကို စြဲစားမိတဲ့အတြက္ေပါ့

ကၽြန္မ ငယ္ငယ္ သြားမေပါက္ခင္ ကတည္းက အဘြား ျမံဳ႕ တတ္တဲ့ လက္ဖက္ အသားေလးကို ကိုယ့္ ပါးစပ္ထဲ ခြံ႕ခြံ႕ထည့္ေကၽြးတာ သတိရမိတယ္..ေအာ္ အဘြားတို႕မ်ား အသက္၈၀ေေက်ာ္ ေနသြားျပီး သူ တစ္သက္လံုး စားခဲ့တဲ့ လက္ဖက္ထဲမွာ အႏၱရာယ္ရွိတဲ့ ဆိုးေဆး ပါတယ္ ဆိုတာ မသိ သြားရွာဘူး ကံေကာင္းတာပဲ ဒါေပမယ့္ ကံဆိုးတာက အဘြားမွာ ေသသာ သြားေရာ အခုလို လူထုကို က်မ္းမာေရး ဂရုစိုက္တဲ့ အစိုးရနဲ႕ မေတြ႕လိုက္ရရွာဘူး။ သူတို႕မွာ နွစ္ ၂၀ေက်ာ္ ၾကာေအာင္ လူထုရဲ႕ က်မ္းမာေရး အတြက္ လက္ဖက္ အမ်ိဳးအစား ၄၃မ်ိဳးကို စနစ္တက် စားလုိက္ စစ္လုိက္ နွစ္ရွည္ စစ္ေဆး ေဖာ္ထုတ္ လုပ္ရာကေန လက္ဖက္ဆိုတာရဲ႕ ဆိုးက်ိဳးေတြကို နံမည္နဲ႕ တကြ တင္ျပနုိင္တာပဲ..ေစတနာေတြ ေစတနာေတြ .

အင္း..အင္း. ေခါင္းတျငိမ့္ျငိမ့္နဲ႕ စဥ္းစားရင္း...အသည္းနဲ႕ေက်ာက္ကပ္..အင္း ဒါကေတာ့ အရက္သမား ေတြ ျပီးရင္ လက္ဖက္ သမားေတြ ျဖစ္လာ နုိင္မယ့္ ေရာဂါပဲ အျမဲ လက္ဖက္ စြဲစားတဲ့ ေဖေဖေမေမ သက္သက္လြတ္ သက္သက္လြတ္ ဆိုျပီး အျမဲစားတဲ့ ဦးဦး ေဒၚေဒၚ လက္ဖက္ကို အရက္နဲ႕ ျမည္းေလ့ ရွိတဲ့ ဘၾကီး ဘေလးေတြ လူစံုျပီးလားဆို လက္ဖက္ကိုပဲ သုတ္သုတ္စားတတ္တဲ့ ျမန္မာဆန္တဲ့ ကိုကို မမေတြရဲ့ က်မ္းမာေရးကို ရင္ေလးမိတယ္။

ဟူးးး သက္ျပင္း တစ္ခါခ်ရင္ တစ္ခါ အသက္တိုတယ္ ဆိုပဲ နဂိုကမွ လက္ဖက္ကို အေသရရ အရွင္ရရ စားလာခဲ့မိလို႕ အသက္တိုရေတာ့မယ္ အထဲ သက္ျပင္း မမူတ္မိ ေအာင္ေနမွ..လက္ဖက္ဘူးကို ၾကည့္ျပီး အခုခ်ိန္ လက္ဘက္ စားရင္ ဘာမ်ားျဖစ္မလဲဆိုတာ နည္းနည္း သိခ်င္လာတယ္..တတ္သည့္ပညာ မေနသာ ဆိုသလို လက္ဘက္ဗူးေလးကို အျမတ္တနိုး ခပ္ဖြဖြေလးကိုင္ျပီး အဖုံးကို ဖြင့္လိုက္တယ္..နွမ္းဆီ စစ္စစ္နဲ႕ အိေန ေအာင္ နွပ္ထားတဲ့ လက္ဖက္ အညြန္႕ေလးေတြကို စတီးဇြန္းနဲ႕ နွစ္စြန္း ခတ္လိုက္တယ္ ေၾကြပန္းကန္ ေလးထဲ ထည့္ျပီး ေမႊးၾကည့္ေတာ့ အနံ႕ေလးက အီေနတာပဲ...လက္ဖက္ အသားေလး ေတြခ်ည္းပဲ ဇြန္း ေသးေသးေလးနဲ႕ ကေလာ္ျပီး စားလုိက္တယ္..ပါးစပ္ထဲ ေရာက္တာနဲ႕ ဆိမ့္ျပီး ေပ်ာ္သြားတာပဲ လက္ဖက္ အရသာက ခါးသက္သက္ေလးမွာ နွမ္းဆီ အရသာ ဆိမ့္ဆိမ့္ေလးနဲ႕ ခတ္လိုက္ စားလိုက္ ကေလာ္လိုက္ စားလုိက္နဲ႕ ၾကက္ဥလံုး ေလာက္ရွိတဲ့ လက္ဖက္ အသားေလး ကုန္သြား ပါေရာ ကြယ္။ ကုန္သြားတဲ့ လက္ဖက္ ပန္းကန္ေလးကို ၾကည့္ျပီး နုူတ္ခမ္းမွာ ေပေနတဲ့ လက္ဖက္အသားေလးကို လွ်ာေလးနဲ႕ သပ္လိုက္ တယ္။ ဟီးဟီး စမ္းစား ၾကည့္တာေတာ့ ကုန္သြားျပီ..

လက္ဖက္ ပန္းကန္ေလးကို ေဆးျပီး အသာေလး တီဗြီေရွ႕မွာ ထိုင္ၾကည့္ ေတာ့ ထုိင္းမင္းသမီး မင္းသားေတြရဲ့ ေျပာင္ေျမာက္တဲ့ ေအာ္ခ်က္ ေဆာ္ခ်က္ ရိုက္ခ်က္ နွက္ခ်က္ေတြ ပါတဲ့ ဇာတ္လမ္းတြဲ ေတြကုိ ၾကည့္ျပီး ကိုယ္ပါ ေအာ္ခ်င္ဟစ္ခ်င္ ခ်ခ်င္ နွက္ခ်င္စိတ္ေတြ ေပါက္လာတယ္။ ထုိင္းေတြက တစ္ေယာက္နဲ႕ တစ္ေယာက္ေတြ႕ရင္ ကုတ္ၾက ဖဲ့ၾက ဆံပင္ေတြ ဆြဲဆုပ္ ပါးေတြ ရိုက္ ေျခေထာက္နဲ႕ ကန္ လက္လိမ္ခ်ိဳး သံျပိဳင္ေအာ္ ၾကည့့္ရင္း ၾကည့္ရင္း ထုိင္ေနရင္း နဲ႕ ရုတ္တရက္ ရင္ထဲ ပူသလိုလို ျဖစ္လာတယ္.. လက္ေတြ လည္း ကတုန္ကယင္ ျဖစ္လာ သလိုပဲ ေခၽြးစီး ေတြပါ ျပန္ခ်င္သလိုလို..အန္ခ်င္သလိုလို ေခါင္းမူးသလိုလို ျဖစ္လာတယ္ ရင္ေတြလဲ တဒိန္းဒိန္းနဲ႕ တုန္လာတယ္။ ငါမွားျပီ ငါမွားျ႔ပီလို႕ ေတြးမိတယ္။ လူက ရပ္လို႕ မရ ထိုင္လို႕ မရ ကတုန္ကယင္နဲ႕ လက္ေတြ ေျခေထာက္ေတြ တုန္လာတယ္ ရင္ထဲမွာ လည္း တလွပ္လွပ္ ျဖစ္လာတယ္. မ်က္စိေတြလဲ ျပာလာတယ္။

ျမန္မာ သတင္းစာကေန မတ္၁၂ရက္ေန႕ကမွ ေၾကျငာတယ္ လက္ဖက္ဆိုးက်ိဳးကို မတ္လ ၁၃ရက္ေန႕ညမွာ ထိုင္းနုိင္ငံ ဘန္ေကာက္ ျမိဳ႕မွာ လက္ဖက္ခရဇီတစ္ဦး မေက်နပ္လို႕ လက္ဖက္စားျပီး ေသတယ္ဆိုရင္ ငါေတာ့ သတင္းျဖစ္ျပီ သတင္းျဖစ္ျပီလို႕ ေတြးမိတယ္..

ဘုရားစင္ ေအာက္က ေဆးစင္ကို ဒယီးဒယိုင္ လွမ္းသြားရင္းက ေဆးစင္ေပၚက ခ်စ္စြာေသာ ျမန္မာျပည္က အေမပို႕ထားတဲ့ ေျမာက္ျမား လွစြာ ေသာ ျမန္မာ ေဆးဗူး ေတြကို တစ္ခုခ်င္း လိုက္ၾကည့္မိတယ္ မ်က္စိေတြ ကလည္း ျပာေနပါျပီ။ စုစုေအးေအာင္ ေလးဘက္နာ ေပ်ာက္ေဆး ေကသီပန္ ေသြးပုတ္ခ်ေဆး ဇာပ်ံေလး ကတိုးလ်က္ဆား ကြမ္းရြက္ပံု ေခ်ာင္းဆိုး ေပ်ာက္ေဆး ဦးေအာင္ျမင့္ရဲ့ လူပ်ံေတာ္ ေသြးေဆး ေလမင္းသား အစာေၾကေလကြဲေဆး ျဂိဳလ္တု ၀မ္းနူတ္ေဆး ကိုးပါးေဆး လ်က္ဆား ေတာ့ယူနန္ လိမ္းေဆး မိဂသီလိမ္းေဆး စတဲ့ စတဲ့ ျမန္မာျပည္ ထုတ္ ျမန္မာေဆးေတြကို တန္းစီ ၾကည့္ေနမိတယ္။ သူတို႕ထဲမွာ လက္ဖက္ အစားလြန္လို႕ ေပ်ာက္နုိင္တဲ့ ေဆး ဘာေဆးမ်ား ပါမလဲ လို႕ေပါ့။။ ေနာက္ဆံုး ေတာ့ယူနန္ လိမ္းေဆးကို ယူ ဗိုက္ကို နာနာလူး ပ၀ါေလးနဲ႕ ပတ္ထားလိုက္တယ္ ေနာက္ အစာေၾက ေလနုိင္ေဆး ကို ေရေႏြးနဲ႕ (လက္ဘက္ေျခာက္ အစိမ္း ခတ္ ထားတဲ့) ေသာက္ခ် လိုက္တယ္။ ရင္ေတြက တဒိန္းဒိန္း ခုန္ေန တုန္း။။

ညသန္းေခါင္ယံ တစ္နာရီ ေက်ာ္တဲ့ အထိ ေခါင္းထဲမွာ ေခၽြးစီးေတြျပန္ျပီး အန္ခ်င္ေနတုန္းပဲ ..အခုေနမ်ား ငါ ေသမ်ား သြားရင္....လူေတြ ကေတာ့ ငါအရြဲ႕တိုက္ျပီး လက္ဖက္စား ေသေၾကာင္း ၾကံ တယ္ ထင္ၾက ေတာ့မွာပဲ ဆိုတဲ့ အေတြးနဲ႕ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ပက္လက္ ကေလး လွန္ ေတြးေနမိတယ္..လားရာ ေကာင္းပါ့မလားဆိုတဲ့ အေတြးလဲ ေတြးမိတယ္..ဂေယာင္ေျခာက္ျခားနဲ႕ အိပ္တစ္၀က္ နုိးတ၀က္ ေမ့ကနဲဲ ျဖစ္သြားပါတယ္။.....

မနက္ သံုးနာရီ ေလာက္မွာ ဗိုက္ထဲက ထိုးျပီး ရစ္ရစ္နာလာေတာ့မွ အိမ္သာကို ကမူးရူးထိုးေျပးရပါတယ္.....အခ်ိန္နာရီ၀က္ခန္႕အၾကာမွ အိမ္သာထဲက ဒယီးဒယိုင္ ျပန္ထြက္လာတယ္..ေနာက္ တစ္ခါ ကြန္ပ်ဴတာ ခံုေရွ႕မွာ အိပ္ခ်င္မူးတူး ငူငူုၾကိး ထုိင္ ေနတုန္း..တစ္ခါ ၀င္ေျပး ရျပန္ေရာ.. ေနာက္ တစ္ခါ ျပန္ထြက္လာ..အိပ္ယာ ေပၚ ေခြေခြေလး လွဲေနတုန္း.တစ္ခါ ရစ္နာ ျပန္ေျပးနဲ႕ မရပ္မနား အရစ္ခံ ရတဲ့ ဒုကၡကို ပိုျပီး သိလာပါတယ္..

မနက္မိုးလင္းေသာအခါ...ခ်က္တင္း ထိုင္တဲ့ ဗိုက္ကေလးလဲ ေတာ္ေတာ္ေလး ေျပေလ်ာ့သြားျပီး ေခါင္းေလာင္းျပီး ေရမိုးခ်ိဳးလိုက္ေတာ့ လူက ေတာ္ေတာ္ ေလး လန္းလန္း ဆန္းဆန္းျဖစ္သြားပါျပီ.. လက္ဖက္ ဗူးကို စိတ္ နာနာနဲ႕ ၾကည့္မိတဲ့ အခါက်မွ...တရားခံကို ေတြ႕ပါ ေတာ့တယ္...နွမ္းဆီနဲ႕ ဗူးထဲ ထည့္ နွပ္ထားတဲ့ လက္ဖက္အသားေတြထဲကမွ ဆီမထိတဲ့ အေပၚယံအလႊာေလးမွာ အျဖဴေရာင္ မိူပြင့္ေလး ေတြ တန္းစီျပီး လွပစြာ ဖူးပြင့္ ေနတာ ကို ျမင္ လိုက္ ရပါ ေတာ့တယ္။ မိူတက္ လက္ဖက္စားမိရင္..ေနာက္တစ္ခု ဆိုးက်ိဴး ျဖစ္ နိုင္တာ ကေတာ့ ရင္ပူ ဗိုက္နာ အရစ္ခံ ရနုိင္ျခင္းပါပဲလို႕..ေတြးမိပါေတာ့တယ္။

ငိုဖို႕အခ်ိန္

ဘ၀တေလ်ာက္လံုး အျမဲတမ္းလိုလိုပဲ ျဖစ္ခ်င္တာထက္ ျဖစ္သင့္တာကို ဦးစားေပးခဲ့တာ. ျဖစ္သင့္တာကိုပဲ မျဖစ္ ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ေပးခဲ့ရတာ မရရေအာင္ ၾကိဳးစား ရုန္းကန္ေပးရတာ ဘ၀ေပး အေျခအေန တစ္ခု ျဖစ္မယ္ထင္တယ္ အဲ့ဒီ့အတြက္ ေပးဆပ္ရတာ ေတြက ဘ၀နဲ႕ထပ္ျပီးေတာ့ ကို ရင္းနီးခဲ့ရတာပါ။ အျဖစ္အပ်က္ေလးတစ္ခု ေျပာျပခ်င္ပါတယ္။ လုပ္သင့္ လုပ္ထိုက္တာကို ဦးစားေပးလုပ္ခဲ့ရလို႕ ငိုရမယ့္အခ်ိန္မွာ ငိုဖို႕ေတာင္ အခ်ိန္ မရခဲ့တဲ့ အျဖစ္ေလးပါ။

သတင္းေတြ သတင္းေထာက္ေတြနဲ႕ အျမဲတမ္း အလုပ္မ်ားေနတဲ့ အလုပ္ရူပ္ေနတဲ့ ဂ်ာနယ္တိုက္တစ္ခုကို ဖုန္းေကာ တစ္ခု၀င္လာတာ သိပ္ထူးဆန္းတဲ့ ကိစၥေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး။ အစ္မဆုမြန္ ဖုန္းတဲ့ ခပ္က်ယ္က်ယ္ ေအာ္ေခၚျပီး လုပ္လက္စအလုပ္ကို ဆက္လုပ္ေနတဲ့ သတင္းေထာက္ ညီမငယ္ကို ေအးေအးလို႕ ေျပာျပီး ခပ္သြက္ သြက္ ဖုန္းကိုင္လုိက္ပါတယ္။ မမၾကီးလားတဲ့ ေမာင္အငယ္ဆံုးေလး အသံကို ၾကားေတာ့ ရုတ္တရက္ ရင္ထိတ္သြားတယ္။

ဒီေန႕က ျမိဳ႕သစ္ေလးကေန မနက္မိုးမလင္းခင္ကတည္းက ကၽြန္မ ဆယ္တန္း ေအာင္ျပီးစ ညီမငယ္ေလးကို လက္ ဆြဲျပီး သူ ပညာေရးတကၠသိုလ္၀င္ခြင့္ရဖို႕ ကၽြန္မ ဆရာရဲ့ ဆရာသမား ပါေမာကၡဆီကို အကူအညီ ေတာင္း ဖို႕ ထြက္လာခဲ့တာပါ။ လက္ေဆာင္ ပစၥည္း ၾကီးၾကီးမားမား မပါလာတဲ့ ကၽြန္မတို႕ ညီအစ္မကို သေဘာ ေလာက္ပဲ စကား ေျပာျပီး အလုပ္ သြားဖို႕ စိုင္းျပင္းေနတဲ့ ဆရာ့ ဆရာကို နုတ္ဆက္ျပီး ျပန္လာခဲ့ခ်ိန္မွာ ညီမေလး ကို အိမ္ျပန္ဖို႕ လုိင္းကား ေပၚ တင္ေပးျပီး အလုပ္ကို အခ်ိန္မွီျပန္ေျပးလာတဲ့အခ်ိန္မွာ ဗိုက္ထဲမွာ အစာတစ္စက္မွ မ၀င္ေသးပါဘူး။

ဖုန္းကို ငံု႕ကိုင္လုိက္ခ်ိန္မွာ ခပ္ရိပ္ရိပ္မူးေ၀သြားေပမယ့္ နားထင္ကို လက္နဲ႕ေထာက္ျပီး ေျပာေလ ေမာင္ေလး အိမ္မွာ ဘာျဖစ္လဲလို႕ ခပ္သြက္သြက္ေမးလိုက္ေတာ့ အစ္ကိုလတ္ ဆံုးျပီတဲ့ ..ရင္ထဲ ေအာင့္ကနဲဲ ျဖစ္သြား ပါ တယ္။ မမၾကီးနဲ႕ မမေလး အိမ္က ထြက္သြားကတည္းက အစ္ကိုလတ္ကို ေခၚလို႕မရေတာ့ပဲ အိပ္ေနရင္း ဆံုးသြား တာတဲ့ မမၾကီးတုိ႕ကို လုိက္ေျပးေခၚေတာ့ ကားေပၚတက္သြားၾကျပီတဲ့ အရက္ျဖတ္လိုက္ရာကေန နာတာ ရွည္ ေရာဂါသည္ျဖစ္ေနတဲ့ အစ္ကိုလတ္ျဖစ္သူရဲ့ ေနာက္ဆံုး ခရီးက ဒီေလာက္ျမန္မယ္လို႕ မထင္ခဲ့တာ ေတာ့ အမွန္ပါပဲ။ အိမ္မွာ မိသားစုထဲမွာ ေသမင္းဆိုတဲ့ ေသျခင္းတရားကို ဒါပထမဆံုး ရင္ဆိုင္ရတာပါပဲ။ ရုတ္ တရက္ သားသမီးေတြကို အရမ္းခ်စ္တဲ့ အေဖနဲ႕ အေမကို စိတ္ပူသြားတယ္။

ေအးေအး ေမာင္ေလး မမၾကီး အျမန္ျပန္ခဲ့မယ္ေနာ္ အေမနဲ႕အေဖေရာ ဘယ္လိုလဲ အေဖၾကီးကို ၾကည့္ထား ဦးေနာ္ မမၾကီး ခ်က္ျခင္းျပန္လာခဲ့မယ္ သိလား လို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ ဖုန္းကို ခပ္ေလးေလး ခ်လိုက္ျပီး ထုိင္ခံုေပၚ ျပန္ထုိင္ လုိက္ခ်ိန္မွာေတာ့ ရုံးခန္းထဲမွာေတာ့ အားလံုးက ပံုမွန္လည္ပတ္ေနပါတယ္။ ကိယ့္ပစၥည္းေလးေတြကို တစ္ခုခ်င္း ေကာက္သိမ္း ရွင္းလင္းျပီးေတာ့ အံဆြဲထဲ ေကာက္ထည့္ျပီး ေသာ့ခတ္လိုက္ပါတယ္။ ေနာက္ အေပၚထပ္ ကို ခပ္ေလးေလး တက္ခဲ့ေတာ့ အယ္ဒီတာက မ်က္ခံုးပင့္ၾကည့္တယ္။ သူ႕ကို ျပံဳးျပလိုက္တယ္ ျပီးမွ ဦးေ၀လ်ံ ကၽြန္ေတာ္ ခြင့္ယူခ်င္လို႕ပါ ဆိုေတာ့ သူက အံ့ၾသဟန္နဲ႕ ဘာျဖစ္လို႕လဲ သမီးတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ အစ္ကို ဆံုးလို႕ပါလို႕ ေျပာလိုက္တယ္။ သူက ကၽြန္မ ခပ္တည္တည္ ပံုစံကို ၾကည့္ျပီး နည္းနည္းေတာ့ မယံုခ်င္ သလို ျဖစ္သြား တယ္။ ေအးေအး သမီးတဲ့ ဘာလိုလဲတဲ့ ကၽြန္ေတာ္ ပိုက္ဆံၾကိဳထုတ္ခ်င္ပါတယ္ ဦးလို႕ေျပာေတာ့ ပိုက္ဆံ အထပ္ နည္းနည္း ထုတ္ေပးပါတယ္။

လက္ထဲကို ေရာက္လာတဲ့ ၾကိဳတင္လစာကို ၾကည့္ျပီး ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ ဦးလို႕ ေျပာျပီး ေအာက္ထပ္က သူငယ္ ခ်င္း ေတြကို ငါအိမ္ျပန္ေတာ့မယ္ လို႕ ေျပာတယ္။ သူတို႕က ဘာျဖစ္လို႕လဲတဲ့ ငါ့အစ္ကိုဆံုးလို႕ဟ ေျပာျပီး လြယ္ အိတ္ ေလး လြယ္ ထြက္သြားတဲ့ ကၽြန္မကို သူတို႕ ၾကည့္ျပီး က်န္ခဲ့တယ္။

ေနပူျပင္းျပင္းေအာက္မွာ ဆူးေလမွတ္တိုင္မွာ ေျမာက္ဥကၠလာပ အဲကြန္းဘတ္စ္ကို ေစာင့္ေနမိတယ္။ တက္စီ တက္စီလို႕ ေခၚေနတာကို ၾကားေပမယ့္ လုိင္းကားခနဲ႕ တက္စီကားခ ၂၀နဲ႕ ၅၀၀ ကြာျခားမူ ကို တြက္ေနမိတယ္။ အိမ္မွာ ပုိက္ဆံဘယ္ေလာက္ရွိမလဲဆိုတာ ေတြးျပီး လည္ပင္းက ဆြဲၾကိဳးမ်င္မ်င္ေလးကို စမ္းမိတယ္။ ကားေပၚမွာ တိုးတက္ ခဲ့ျပီးမွ တံတားေလးကုန္းဆင္း ၂ရပ္ကြက္ ေစ်းမွတ္တိုင္မွာ တိုးဆင္းလိုက္တယ္။ အေပါင္ဆိုင္ ေရာက္ ေတာ့ ဆြဲၾကိဳးေလးက တစ္သိန္း၀န္းက်င္ရတယ္။ လက္ထဲက ပိုက္ဆံထုတ္ေလးကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ျပီး ဒဂံုျမိဳ႕သစ္ ေျမာက္ပိုင္းကို သြားတဲ့ ၄၉ ဒိုင္နာကားကို တြဲတက္ျပီးျပန္ခဲ့တယ္။

အိမ္ကို ျပန္ေရာက္ေတာ့ အိမ္ထဲမွာ လူစုစု စုစု ျဖစ္ေနတာေတြ႕ရတယ္ သမီးၾကီး ျပန္လာျပီ ျပန္လာျပီ တဲ့ နား ထဲမွာ မသဲမကြဲ ၾကားရတယ္။ အေမကို ဧည့္သည္ေတြနဲ႕စကားေျပာေနတာေတြ႕တယ္။ အေဖကေတာ့ စကား မဆုိပဲ ငူငူၾကီး။ အားလံုးကို နုတ္ဆက္ျပီး လြယ္အိတ္ကို အိမ္ခန္းထဲထည့္ ပိုက္ဆံေတြကို အေမ့လက္ထဲ ထည့္လုိက္တယ္။

ခါးလယ္ေလာက္ရွိတဲ့ ဆံပင္ကို ဘီးဇပတ္ပတ္ျပီး ရွပ္အက်ီလက္ရွည္ကို ေခါက္၀တ္ျပီး ထမီတုိတုိ၀တ္လိုက္ျပီး အိမ္ေရွ႕က ပစၥည္းေတြ အိမ္ခန္းေတြထဲ သြင္း ဧည့္ခန္းကို လိုက္ရွင္းတယ္။ အားလံုး စီစဥ္စရာရွိတဲ့ ဟာကို ေတာက္ ေလ်ာက္ စီစဥ္ရတယ္။ နာေရးကူညီမူ ကားအစီအစဥ္နဲ႕ ေန႕ခ်င္း အသုဘခ်ဖို႕ စီစဥ္ အသုဘ လုိက္ပို႕မယ့္ ကားဌားခေတြအတြက္ အစ္ကိုၾကီးကို ေပး။ အစ္ကိုငယ္ကို တာလဖ်င္းေတြ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ ထိုင္ခံု စားပြဲေတြ ဌားဖို႕ လုပ္ဖို႕ ပိုက္ဆံေပး အားလံုး အဆင္သင့္ျဖစ္ေအာင္ စီစဥ္စရာရွိတာ လိုက္စီစဥ္ လိုက္တယ္။။

အစ္ကိုလတ္ေနတဲ့အိမ္ခန္းထဲကို ၀င္လုိက္ေတာ့ ပက္လက္ကေလး အသက္ေပ်ာက္ေနျပီ ျဖစ္တဲ့ အစ္ကိုလတ္ကို ေတြ႕တယ္။ အသက္မဲ့ေနတဲ့ အစ္ကိုျဖစ္သူကို ေတြ႕လိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ ရင္ထဲမွာ ဆို႕နင့္တက္သြားေပမယ့္ က်လုလု မ်က္ရည္ကုိ ခတ္သိမ္းျပီးမွ အေခါင္းထဲကို ထည့္ဖို႕ျပင္ေနတဲ့ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြကို ထည့္ဖို႕ အက်ီ ပိုက္ဆံ ေျခမ လက္မ ခ်ည္ဖို႕ၾကိဳးေတြကို လုိက္စီစဥ္ေပးလိုက္တယ္။

အသုဘကားဆိုက္လာခ်ိန္မွာ ေရအိုးခြဲဖို႕ ေခါင္းသယ္ဖို႕ လိုက္လုပ္ေပးရင္းက အေမနဲ႕အေဖ သက္ေတာင့္ သက္သာ သားျဖစ္သူရဲ့ ေနာက္ဆံုးခရီးကို လုိက္ပို႕နုိင္ေအာင္ စီစဥ္ေပးရတယ္။ ေမာင္ငယ္ေလးနဲ႕ ညီမေလး ကေတာ့ တိုလိီမုတ္စေလးေတြ လုိက္လုပ္ေပးရင္းက ေယာင္ျခာျခာျဖစ္ေနၾကတယ္။ အားလံုး အသုဘ သြားရတဲ့ အခါ အိမ္မွာက်န္ခဲ့မယ့္ လူေတြအတြက္ လိုအပ္တာ ကုန္က်စရာေတြကို ေဘးေစာင္းလြယ္ထားတဲ့ လြယ္အိတ္ ထဲက ပိုက္ဆံေတြ နိူက္နူိ္က္ေပးရင္းက ေဒါင့္ေစ့ေအာင္ စီစဥ္ေပးရတယ္။ ကားထြက္မယ္ဆိုေတာ့မွ မမၾကီး မမၾကီး က်န္ေသးတယ္လို႕ ေအာ္ၾကေတာ့ အေျပးတစ္ပိုင္း ေျပးလုိက္ရတယ္။ ဘတ္စကားေပၚေျပးတက္ေတာ့ အသုဘရွင္ ကားရွိတယ္ အသုဘရွင္ကားတဲ့။ ေခါင္းခန္းကေန ေျပးထိုင္ လိုက္ေတာ့ ဗိုက္ထဲမွာ အစာက တစ္စက္မွ မရွိေတာ့ ေခါင္းက အရမ္းမူးေနျပီ မ်က္စိကို မွိတ္ထားေတာ့ တစ္ခုခုဆို အျမဲ ပေရာဂလား သရဲလား စုန္းလား လို႕ တစ္မ်ိဳးတစ္မည္ ထင္တတ္တဲ့ အေမက ကၽြန္မေခါင္းကို ဖြဖြ လာလုပ္တယ္ ကၽြန္မ ျပံဳးျပ ရေသးတယ္။ အစ္ကုိလတ္ အသုဘက ရုတ္တရက္စီစဥ္ရတာေပမယ့္ ေတာ္ေတာ္ေလးကို စည္ပါတယ္။ ေသာက္ေဖာ္ ေသာက္ဖက္ သူ႕အေပါင္းအသင္း ေရာင္းရင္းေတြနဲ႕တင္ ကားနွစ္စီးစာေလာက္ရွိတယ္။ လမ္းရွင္း တဲ့လူနဲ႕ ကားဆင္းတားေပးတဲ့သူနဲ႕ ဟုတ္ေနတာပဲ။ ယက္ေတာင္ေ၀တာ ေရဘူးကမ္းတာ သူတို႕ပဲ လုပ္ၾက တယ္။ တက္ညီလက္ညီပဲ။

ေျမာက္ဥကၠလာပ ေရေ၀းသုသန္ကို ေရာက္ေတာ့ ကၽြန္မ အရင္ေျပးျပီး ရုပ္ကလာပ္တင္ထားတဲ့ စတီးစင္ေပၚက အစ္ကိုကို ေနရာတက်ျဖစ္ေအာင္ တင္ထားတာကို အေျပးတစ္ပိုင္း ထံုးစံလို ထည့္ေပးရတဲ့ ပစၥည္းေတြကို စစ္ၾကည့္ရတယ္။ အစ္ကုိနွစ္ေယာက္က အစ္ကုိလတ္ ကို ဖက္ျပီး က်ဴက်ဴပါေအာင္ငိုၾကတယ္ ေသာက္ေဖာ္ ေသာက္ဖက္ ရန္ျဖစ္ေဖာ္ ရန္ျဖစ္ဖက္ သူတို႕ရဲ့ ညီေနာင္တစ္ေယာက္ ဆံုးသြားေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေလး ၀မ္းနည္းပံု ရတယ္။ အစ္ကုိလတ္ရဲ့ ေသာက္ေဖာ္ေသာက္ဖက္ အရက္သမားသူငယ္ခ်င္းေတြကလဲ အံေတြၾကိတ္ လက္သီး ေတြ ဆုပ္ျပီး ယူက်ံဳးမရငိုေၾကြးၾကတယ္။ ကၽြန္မကေတာ့ သားရဲ့ ရုပ္အေလာင္းကို ေဘးကေန ေတြေတြေလး ရပ္ၾကည့္ ေနတဲ့ အေဖနဲ႕ အေမ တစ္ခုခုျဖစ္မွာကိုပဲ စိုးရိမ္ေနပါတယ္။ ကန္ေတာ့ၾက ကန္ေတာ့ၾကလို႕ ေျပာေတာ့ ဆက္ကနဲ ဒူးတုပ္ျပီး ကၽြန္မတို႕ ေမာင္နွစ္မေတြ ငုတ္တုတ္ေလးေတြ ထုိင္ကန္ေတာ့ရတယ္။

ကိုၾကီး၀င္းကိုေရ နင့္ကို ေျပာမွားဆိုးမွား လုပ္မိတာေတြအတြက္ ငါကန္ေတာ့တယ္လို႕ စိတ္ထဲက ေျပာလုိက္ ခ်ိန္မွာ ရင္ထဲမွာ က်ိန္းစပ္နာက်င္လာတယ္ အသက္ရူမ၀သလို ရင္ဘက္ေတြပါ ထုိးေအာင့္လာတယ္။ ေမာင္ေလးနဲ႕ ညီမေလး ကေတာ့ ေယာင္ျခာျခာရပ္ေနတယ္ အစ္ကုိၾကီးနဲ႕ အစ္ကိုငယ္က ၀င္းကိုၾကီး မင္းကြာ မင္းကြာဆိုျပီး ကုန္းကုန္းေအာ္ေနတယ္ မီးသျဂိဳလ္စက္ထဲထည့္မယ္လို႕ ေအာ္လုိက္ေရာ သူ႕သူငယ္ခ်င္းေတြက ရုတ္တရက္ ၀ရုန္း သုန္းကားနဲ႕ ၀င္းကိုၾကီးကို မထည့္ပါနဲ႕ မထည့္ပါနဲ႕ မလုပ္ပါနဲ႕လို႕ ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္ျပီး အေလာင္း စင္ကို အတင္းဆြဲတယ္။

အေျခအေနက ၀ရုန္းသုန္းကားျဖစ္ကုန္ေတာ့ ထံုးစံအတိုင္း ဆူတဲ့ ညံတဲ့ ေအာ္တဲ့ အသုဘဆို လူကလဲ သိပ္ စိတ္၀င္စား တယ္ေလ ကၽြန္မ၀င္မွ ျဖစ္ေတာ့မယ္ လံုျခည္ကို တိုတုိ၀တ္ျပီး သူတို႕ၾကားထဲ ၀င္ရပ္လိုက္တယ္။ ကဲ ဒါဆို ၀င္းကို အေလာင္း ဘယ္သူယူမလဲ ေျပာ ဘယ္သူယူမလဲ ေျပာ ဒီအေလာင္းမထည့္နဲ႕ဆို ဘယ္သ ူျပန္ သယ္မလဲ ဘယ္သူယူမလဲ ေျပာ လို႕ အသံက်ယ္ၾကီးနဲ႕လဲ ေအာ္လိုက္ေရာ သူေကာင့္သားေတြ မ်က္ေထာင့္နီ ၾကိးေတြနဲ႕ အံတၾကိတ္ၾကိတ္ လုပ္ေနရင္းက အေလာင္းစင္ေဘးက ရွဲသြားၾကတယ္ ျပီးတာနဲ႕ တစ္ခါတည္း အေလာင္းစင္ကို ကိုယ္တုိင္ ၀င္တြန္းျပီး မီးစက္အ၀ အထိ လိုက္ပို႕ေပးလိုက္တယ္။

ကၽြန္မတို႕ အသုဘကားေတြ ေတာင္ ကား၀င္းထဲ အကုန္မရပ္ေသးဘူး အေလာင္းက မီးထဲေရာက္သြားပါျပီ။ မီးခိုးတန္း ၾကီးကို အျပင္ကေန အေမနဲ႕အေဖက ရပ္ၾကည့္ေနတယ္။ သားတစ္ေယာက္ကို ေမြးကတည္းက ကေလး ေလးကို ပိုက္ျပီး ေကၽြးေမြးျပဳစု ယုယၾကင္နာ လုပ္ေကၽြးခဲ့ျပီး ကိုယ့္ထက္အရင္ တမလြန္ကို ေစာထြက္ သြားတဲ့ သားရဲ့ ေနာက္ဆံုး ခရီးအတြက္ လိုက္ပို႕ရတဲ့ သူတုိ႕ရင္ထဲ ဘယ္ေလာက္နာက်င္ ေနရွာမလဲဆိုတာ ေတြးမိတယ္။ အစ္ကိုလတ္ဆံုးေတာ့ အသက္ ၃၂ပါ။ အကုန္တစ္မ်ိဳးစီ ဆိုးၾကတဲ့ ေမာင္နွစ္မေတြထဲမွာ သူက ပိုအဆိုးဆံုး ေခါင္းအမာဆံုး လုပ္ခ်င္တာကို မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္လုပ္ အသန္မာ အထြားၾကိဳင္းဆံုး အစ္ကိုလတ္ဟာ အရက္ရဲ့ ေက်းကၽြန္ ဘ၀နဲ႕ ေစာေစာစီးစီး မိုက္ဇာတ္သိမ္းသြားတာျဖစ္ပါတယ္။။

အသုဘခ်ျပီး အိမ္ကိုျပန္ေရာက္ျပန္ေတာ့. အေမာမေျဖအားဘူး။ ဌားရမယ့္ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြ တာလပတ္ ေတြ စံုမစံု စာရင္းေတြ ယူ ပိုက္ဆံေတြရွင္း ရက္လည္ဆြမ္းအတြက္ ဆြမ္းကပ္ဖို႕ျပင္ သက္ေပ်ာက္ ဆြမ္း အတြက္ လုပ္ အစ္ကိုလတ္အတြက္ သယ္လာတဲ့ ပန္းေလးကို သူ႕အက်ီတစ္စံုေပၚမွာတင္ အစာေရ ခ်ထားေပး။ ဒီတစ္ရက္နဲ႕တင္ မျပီးဘူးေလ။ ေနာက္လာဦးမယ္ ရက္လည္အတြက္ေရာ စီစဥ္စရာရွိတာ စီစဥ္ ရမယ္ မဟုတ္ပါလား။ အေရးအၾကီးဆံုးက ပိုက္ဆံျဖစ္ပါတယ္။ နာေရးတစ္ခုျဖစ္ရင္ ပိုက္ဆံက ေရလို တရေဟာ ထြက္ပါတယ္။ အေမနဲ႕အေဖ သားတစ္ေယာက္ ဆံုးရံူးရလို႕ စိတ္နွလံုးပင္ပမ္းေနတဲ့အခ်ိန္မွာ သူတို႕ကို ေပး မပူပင္ ေစခ်င္ ပါဘူး။ အစ္ကုိငယ္နဲ႕ အစ္ကိုၾကီးကေတာ့ ဖဲ၀ုိင္းအတြက္ ျပင္ဆင္ေနပါျပီ။ ကၽြန္မက လုပ္ခြင့္ မေပးခ်င္ ေပမယ့္ ရပ္ကြက္က ထံုးစံျဖစ္တယ္ အရပ္က လူေတြက အသုဘေစာင့္ရမယ္လို႕ ေတာင္းဆိုလာေတာ့ ကၽြန္မ ခြင့္ျပဳ ေပးလိုက္ပါတယ္။ အဲ့ဒီ့လူေတြ အတြက္ စားဖို႕ေသာက္ဖို႕ ကိစၥေတြအတြက္ပါ စီစဥ္ေပးရပါတယ္။ အစ္ကို႕နာေရးမွာ အဓိက အပင္ပမ္းခံျပီး ကူညီလုပ္ကိုင္ေပးၾကတာ အစ္ကိုရဲ့ ေသာက္ေဖာ္ ေသာက္ဖက္ေတြပါ။ ရပ္ကြက္က သူတို႕ေတြကို အရက္သမားေတြမို႕ ၾကည့္မရၾကေပမယ့္ ဒီလို နာေရးကူညီဖို႕ အလုပ္မ်ိဳးေတြဆို သူတို႕အိမ္ေတြမွာေတာင္ ဒီေလာက္ ကူ လုပ္ၾကဟန္မတူဘူး ဒီမွာေတာ့ တကယ့္ကို ေန႕ကိုညပါ ကူညီလုပ္ကိုင္ ေပးၾကပါတယ္။ အရပ္က ေအာ့ေက်ာလန္ေတြေပမယ့္ သူတုိ႕ရဲ့ စိတ္ဓာတ္ အရိုးခံေတြကိုလည္း ျမင္ခဲ့ရပါတယ္။

ရက္မလည္ခင္အခ်ိန္အထိ အိမ္မွာ ေနတဲ့ ဧည့္သည္ေတြ အမ်ိဳးေတြ ေ၀ယ်ာ၀စၥေတြ အေမနဲ႕အေဖအတြက္ လိုအပ္ တာေတြ တရစပ္ လုိက္လုပ္ေပးရင္းက ပိုက္ဆံမေလာက္ေတာ့လို႕ ထိုင္းပညာသင္ခရီးထြက္ဖို႕ စုထားတဲ့ အစိမ္း ေငြေလးေတြ သြားေရာင္းရပါေသးတယ္။ ေဒၚလာ၀ယ္တဲ့ မီးနင္းကုလားေတြ ေငြထုတ္ကို သားေရပင္ပတ္ နွစ္ရြက္ ေခါက္ျပီး ေငြလိမ္လိုက္တဲ့အတြက္ တစ္သိန္းအုပ္မွာ တစ္ေသာင္းစီထုတ္ထားလို႕ ေငြနွစ္ေသာင္းေက်ာ္ နစ္နာ ခဲ့ရပါေသးတယ္။ သူမ်ားနာေရးေငြကို မတရားလိမ္လုိက္တဲ့အတြက္ သူတို႕ ျပန္မခံရပါေစနဲ႕လို႕ မီးနင္း ကုလားနတ္ေတြနဲ႕ စိတ္ေပါက္ေပါက္နဲ႕က်ိန္စာတုိက္ခဲ့ေသး တယ္။ အစိမ္းကို ခိုးေၾကာင္ခိုး၀ွက္ ေရာင္းရ ၀ယ္ရ ေတာ့ မစစ္နုိင္ခဲ့တာလဲ ပါပါတယ္။

ဒါေပမယ့္ အစ္ကုိလတ္ဟာ သူ႕နာေရးခရီးအတြက္ သူျပန္လုပ္ေပးတယ္လို႕ အေမက ေျပာရေလာက္ေအာင္ ရက္လည္ေန႕မွာေတာ့ သူ႕ကို အရပ္က ကူေငြေတြ ေတာ္ေတာ္ေလး ျပန္ရပါတယ္။ နာေရးကိစၥျပီးလို႕ အားလံုး ေငြစာရင္းရွင္းျပီးခ်ိန္မွာ လူေမာ စိတ္ေမာ အားလံုး ဖတ္ဖတ္ေမာျပီးက်န္ခဲ့ပါတယ္။ နာေရးအိမ္ေတြရဲ့ ထံုးစံ အတိုင္း ဧည့္သည္ေတြ ရွင္းသြားခ်ိန္မွာေတာ့ ေျခာက္ကပ္ျပီး က်န္ခဲ့ပါတယ္။

အဲ့ေတာ့မွ အစ္ကိုလတ္ အသက္ ေပ်ာက္သြားတဲ့ အိပ္ခန္းေလးထဲမွာ သားအမိေတြ ဖ်ာေလးေတြ ခင္းျပီး လွဲေနၾကခ်ိန္က်မွ ေခါင္မိုးနားက အစ္ကို လတ္ အက်ီ ခ်ိတ္ေလးကို ျမင္ျပီး စိတ္ကိုေလ်ာ့လိုက္မွ ရင္ထဲ ေတာ္ေတာ္ဆို႕သြားတယ္။။ ေနမေကာင္းျဖစ္ေနတဲ့ အခ်ိန္ အမ်ိဳးမ်ိဳး ဂ်ီက်တဲ့ အစ္ကို ပံုေတြကို ျပန္ျမင္ျပီး စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ မေကာင္းျဖစ္လာတယ္။ ငါ့အစ္ကို တကယ္မရွိေတာ့ပါလား ငါတို႕ မိသားစုထဲကေန မျမင္နိုင္ေတာ့တဲ့ ေနရာ တမလြန္ခရီးကို အစ္ကိုက တကယ္ပဲ ထြက္သြားျပီလားဆိုတာ ေတြးျပီး ရင္ထဲမွာ မြန္းက်ပ္လာတယ္။ ရင္တစ္ခုလံုးကို ဖိညွပ္လိုက္သလိုျဖစ္လာျပီး အရမ္း၀မ္းနည္းလာေတာ့ မ်က္ရည္ ေတြ ေတြေတြက်မိတယ္။ အဲ့ေတာ့ အိမ္နားက အေဒၚျဖစ္သူက အလန္႕တၾကားနဲ႕ ဟယ္ ဆုမြန္က ငိုတယ္ ဟုတ္လားတဲ့ နင့္ကို ေျပာေန ၾကတာ အဲ့ေကာင္မေလးက ဘယ္ေလာက္မာေက်ာသလဲဆို အစ္ကိုရင္း ဆံုးတာ ေတာင္ အသုဘမွာ မ်က္ရည္တစ္စက္ မက်ဘူးတဲ့ က်န္တဲ့လူေတြက က်ဴက်ဴပါ ေအာင္ ငိုေနတာ ေတာင္ သူက အေၾကာမာတယ္လို ႕ စကားတင္းဆို ေျပာၾကတယ္တဲ့။ ကၽြန္မ မ်က္စိကုိ မွိတ္ျပီး ခပ္ဖြဖြ ျပံဳးမိတယ္။ ဘာမွလဲ ေျပာျပခ်င္စိတ္ မရွိေတာ့ဘူးေလ။။ ငိုခ်င္တဲ့ အခ်ိန္မွာ ငိုဖို႕ ေတာင္ အခ်ိန္မရဘူးဆိုတာ သူတို႕ သိေအာင္ ရွင္းျပခ်င္စိတ္လဲ မရွိေတာ့ဘူး။ ဘာပဲ ေျပာ ေျပာ ဘ၀မွ မလုပ္ဖူးခဲ့ေပမယ့္ မိသားစုထဲက မိသားစု၀င္တစ္ေယာက္ရဲ့ နာေရးကို ဦးစီးဦးေဆာင္ လုပ္ေပး ခဲ့နုိင္တာပါပဲ ။။

ဒီလိုပါပဲ အျမဲတမ္းပါပဲ ကၽြန္မ ဘ၀မွာ မိသားစုကိစၥပဲျဖစ္ျဖစ္ ဘယ္ကိစၥပဲျဖစ္ျဖစ္ တစ္ၾကိမ္တစ္ခါမွ မလုပ္ဖူးတဲ့ အဦး အစ ပထမဆံုးကိစၥေတြကို တစ္ခါမွ မလုပ္ဘူးေပမယ့္ အျမဲ ကိုယ့္ဘာသာ ရေအာင္ မျဖစ္ျဖစ္ေအာင္ လုပ္ျပခဲ့ ရတာေတြခ်ည္းပါပဲ ဒါေတြဟာ ကၽြန္မဘ၀နဲ႕ ကံအက်ိဳးေပး ဘ၀ဇာတ္ဆရာအလိုက်ျဖစ္ပါတယ္လို႕ပဲ ေတြးမိ ပါေတာ့တယ္။