အေမ့့လက္


ေမာင့္ခ်စ္သက္၏၊ လက္ဖ၀ါးႏု
ေသြးဥေရာင္လႊမ္း၊ ၀ါဂြမ္းႏွယ္အိ
ကိုင္မထိရက္၊ ခြ်န္ထက္လက္သဲ
ေဆးေရာင္ျမဲျခယ္၊ ပ်က္ျပယ္မရွိ
ႏုနယ္ဘိေတာင္း၊ ေဖါ့ဖေယာင္းႏွယ္
ေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြယ္လြ
အလွျပည့္ႏွက္၊ ခ်စ္သူ႔လက္။

ေမာင့္မိခင္၏၊ ညိဳလြင္ျပာႏွမ္း
မာၾကမ္းကဲြအက္၊ လက္ဖ၀ါးျပင္
ရင့္ေရာ္သြင္မွာ၊ ဆယ္ျဖာလက္ေခ်ာင္း
ျပည့္ေဖါင္းမညက္၊ ညံ့သက္မႈကင္း
ေရာင္ဆင္းညႈိးမဲ၊ လက္သဲငံုးတိ
ေခ်းေညႇာ္ျပည့္မြ
အလွပ်က္ျပယ္၊ အေမ့လက္။

ေဖါင္းအိႏုညက္၊ ခ်စ္သူ႔လက္ႏွင့္
ေရာ္ရင့္ၾကမ္းခက္၊ အေမ့လက္တြင္
သိျမင္လာရ၊ "အလွ" "အလုပ္"
ခဲြထုတ္ေခ်မိ၊ အေမ၏လက္
အလုပ္လက္သည္
အသက္တမွ်၊ မနားရေခ်
ဘ၀ခရီး
သားသမီးတြက္၊ ထိုလက္အစြမ္း
ဘ၀လမ္းတြင္၊ လွပန္းဆင္ခဲ့
အားမာန္ဖဲြ႔ရစ္၊ သည္အျဖစ္ေၾကာင့္
အခ်စ္၏လက္၊ ေျပာင္းသြယ္ညက္ေစ
အေမ၏လက္၊ အလုပ္လက္သာ
ႏွစ္သက္ ဂုဏ္ယူ ဘြယ္တကား။

ခင္သူသူ၀င္း (ေငြတာရီ၊ ၁၉၇၈ခုႏွစ္ ဧျပီလ)အေမ့လက္ကဗ်ာကို ျပန္လည္တင္ျပသည္။

3 Comments:

ဖိုးစိန္ said...

ခံစားသြားပါသည္

tg.nwai said...

ကဗ်ာေလး လာဖတ္သြားပါတယ္.. ခ်စ္သူရဲ႕လက္ေတြလည္း အေတြ႔အၾကံဳေတြရင္႔က်က္ အခ်ိန္ကာလေတြ တုိက္စားသြားတဲ႔ တေန႔ အေမတစ္ေယာက္ရဲ႕ လက္ေတြ ျဖစ္လာနုိင္တာပဲလုိ႔ ဆက္ေတြးလုိက္ရင္း..

မိုးခါး said...

ဒီကဗ်ာေလး ညီမတခါဖတ္ဖူးတယ္
အရမ္းလည္း သေဘာက်တယ္
ကမၻာ့အေမမ်ားေန႕မွာ အေမေတြအားလံုး ျငိမ္းခ်မ္းပါေစ ..