မူလ အစ ပထမမ်ား(၁)


မူလ အစ ပထမမ်ား..
ကၽြန္မသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ အလြန္ အင္မတန္ စပ္စုသူ(၀ါ) စူးစမ္း ေလ့လာလိုသူ ပညာရွိ ေလာင္း ျဖစ္ပါသည္ ငယ္စဥ္ ကေလး ဘ၀က ရြာ့ မ်က္နွာ ဖံုး ျဖစ္ေသာ အဘြား ျဖစ္သူနွင့္ ေနရစဥ္ ကာလက ပင္လ်င္ ရြာထဲမွာ ရန္ျဖစ္ သံ စီစီ ညံညံ ၾကားတာနဲ့ ၾကားရာ အရပ္ကေန သုတ္ခနဲ ဆို ေျပးျပီး အဲ့ဒီ့ အိမ္ေရွ ့သို ့မဟုတ္ အဆိုပါ လူစုစု စုစု ေရွ ့ရဲ့ ေရွ ့ဆံုးကို ေရာက္ရွိ သြားတတ္ပါသည္ (ပညာရွိ ျဖစ္မည့္ သူသည္ ထိုစဥ္က ေတြးၾကည့္ ရံုမရ ငယ္စဥ္ အခါကမူ ေျပးၾကည့္မွ အမွန္ သိနုိင္ ေပမည္) ျဖစ္စဥ္ကို ေသေသ ခ်ာခ်ာ ဂဃ နဏ ေလ့လာျပီး သကာလ အိမ္ကို ျပန္လာျပီး အဘြား ျဖစ္သူကို အျဖစ္ပ်က္ မွန္အတိုင္း စီကာ ပတ္ကံုး အစီရင္ခံ ရေလ့ ရွိပါသည္ ျဖစ္စဥ္မ်ားတြင္ အဘြားရဲ့ ထင္ျမင္ ယူဆ ဆံုးျဖတ္ ခ်က္မ်ားကို ရြာမွ လူအမ်ားက နာခံရေလ့ရွိသည္ ကၽြန္မ ကိုယ္တိုင္လည္း အဘြား စီရင္ခ်က္မ်ားကို မိမိ အျမင္နွင့္ ျပန္လည္ သံုးသပ္ေလ့ရွိပါသည္

ၾကီးစဥ္တြင္လည္း ထိုကဲ့သို့ပင္ ျဖစ္သည္ ျဖစ္ေၾကာင္း ရယ္မွ ကုန္စင္ အကုန္ပင္ အယ္ဒီတာကို အစီရင္ခံရျပီး ျဖတ္ျခင္း ညွပ္ျခင္း ခုတ္ျခင္း ထစ္ျခင္း မ်ားျဖင့္ တစ္စစီ က်ိဳးပဲ့သြား ေသာ အစမ်ားကို အစက ျပန္စီရျခင္း သည္က ပင္လ်င္ ကၽြန္မ နွစ္သက္သည့္ အလုပ္ ျဖစ္ေနသည္ ငယ္စဥ္ကမူ အဘြားမွ အေဒၚ ဦးေလးေတြ ကို လည္း ဆက္လက္ ေမးျမန္း စံုစမ္းေလ့ ရွိပါသည္။ ထူးဆန္းသည္ အဘြားေမးပံုမွာ ကၽြန္မ အယ္ဒီတာကဲ့သို့ပင္ တစ္ပံုစံတည္း တစ္ထပ္တည္းျဖစ္သည္ ကၽြန္မ အေဒၚေတြ ကလည္း ျဖစ္စဥ္ကို အဘြားကို ျပန္ျပန္ ေျပာျပ ေလ့ရွိပါသည္ သို ့ေသာ္ သူတို ့ေပးပို ့သည္ သတင္းမ်ား သည္ အတင္းမ်ား သာျဖစ္ျပီး ပိုပိုသာသာ ထည့္ေျပာျခင္း ကိုယ့္စကား သူမ်ား စကားမ်ား ထည့္သြင္းျခင္းေတြ ျဖစ္စဥ္ ထက္ ပိုေသာ ျဖစ္ခ်င္ မ်ားကို ထည့္သြင္း ျခင္းမ်ား ေကာ္ပီမ်ား ကိုယ္ပိုင္ သံစဥ္မ်ားကို ပိုပိုသာသာ ေ၀ေ၀ဆာဆာ ထပ္သြင္းတတ္ပါေသးသည္ အခ်ိ့ဳ ကၽြန္မ မိတ္ေဆြမ်ားနွင့္ ဆင္ဆင္တူသည္ ကၽြန္မ ငယ္စဥ္ကပင္ အမွားကို ေထာက္ျပျပီး ျပဳျပင္ခ်င္စိတ္ ျပင္းျပသူျဖစ္ခဲ့သည္ ရလာဒ္ ကေတာ့ နင္ဟာေလ ေတာ္ေတာ္စပ္စု မတတ္ပ ဟူသတတ္..စပ္စုမ ဂ်စ္တူးမဟုလည္း အေဒၚေတြရဲ့ နံမည္ေပး ကင္ပြန္းတပ္ခံရပါသည္။ လုပ္ေဖာ္ ကိုင္ဘက္မ်ားကမူ ေဒၚဆင္ငိုဟု ေခၚၾကသည္ ဆင္ေျခမ်ားသျဖင့္ ျဖစ္သည္

ကၽြန္မသည္ ငယ္စဥ္ ကေလး ဘ၀ကပင္ ခရီး ထြက္ျခင္း အေလ့အထကို ၀ါသနာ ပါခဲ့သည္ ျဖစ္မည္ မိခင္ျဖစ္သူက ကၽြႊန္မ ေျခေထာက္တြင္ ျခဴလံုးေလးမ်ားကို ပတ္ပတ္ လည္ ဆြဲေပးထား ရေလ့ ရွိသည္ဟု မိခင္ၾကီးမွ ျပန္ေျပာျပခဲ့သည္ ထို့အျပင္ မည္သည့္ ေနရာတြင္ ေရာက္ရွိ ေနသည္ကို အျမန္ဆံုး သိနုိင္ရန္ အတြက္ အသံျမည္ က်ိက်ိ ကြိကြိ ဘြတ္ဖိနပ္ကို အခ်ိန္ျပည့္ စီးေပး ထား ရသည္ ဟုလည္း ဆိုေသးသည္ အတန္ ငယ္ ေတာ့ ဇာတ္နာ ဟန္ရွိသည္

လမ္းေလ်ာက္ ေစာျပီး သြားေပါက္ျမန္ေသာ ကၽြန္မသည္ အစားၾကီး သေလာက္ အအိပ္ အေန နည္းသည္ ဟု ဆိုသည္..အငိုလည္း အင္မတန္ သန္ေသးသည္ ကၽြန္မ ေအာ္ငိုလ်င္ လူအမ်ား ေၾကာက္လန့္ တၾကား ျဖစ္ရသည္ အထိ ျဖစ္သည္ တစ္ေန့သားတြင္ အေမ ထမင္းခြံရင္း ေနာက္ေဖး ခဏ၀င္ခုိက္ သံုးနွစ္သမီး ကေလး ကၽြန္မ သည္ လက္ေလးနွစ္ဘက္ ေနာက္ပစ္ရင္း ကားလမ္းမတစ္ဖက္ကို နယ္လြန္္သြားေသာ အခါ လမ္းမထက္ ကားရွင္းေနသျဖင့္သာ ကံေကာင္းရ်္ နင္းျပား မျဖစ္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္သည္ ထိုစဥ္က ျပားခဲ့လ်င္ အခုလို လူခ်စ္ လူခင္မ်ားျပီး ျမိဳ ့ေမတၱာခံယူေနတဲ့ သမီး ျဖစ္ေတာ့မည္ မထင္ ထို လက္ေတာက္ေလာက္ ကေလး ဘ၀ကပင္ လမ္းေလ်ာက္ျခင္း စပ္စုျခင္း ၀ါသနာ ၾကီးခဲ့ဟန္ တူသည္ အခုခ်ိန္ထိလည္း မရပ္မနား တရစပ္ သြားေနဆဲျဖစ္သည္

ကၽြန္မသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ အလဲ အလွယ္ လည္း အင္မတန္ ၀ါသနာ ထံုခဲ့သည္ ပဲေလွာ္ လက္တဆုတ္ ေပါက္ေပါက္ဆုတ္ လက္တစ္ခုတ္ ျဖင့္ပင္လ်င္ လည္ပင္းက ခမဲ ေရႊဆြဲၾကိဳးေလး ကို လဲစားခဲ့သည္ နားဆြဲကမူ အေမ ၾကိဳးနွင့္ ခ်ီထားသျဖင့္ အလြယ္တကူ ခၽြတ္မရခဲ့ အရပ္ ေကာင္းသျဖင့္ ျပန္ရခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္ ထိုေန ့က ကၽြန္မတို ့ရပ္ကြက္ေလးထဲတြင္ နံမည္ၾကီး စိန္နုနု ဗံုတီးပြဲ ေဗ်ာပြဲသဘင္ က်င္းပရာ ကၽြန္မတို ့အိမ္ေရွ့တြင္ ၾကည့္သူမ်ားနွင့္ လူစည္ကားခဲ့သည္ (စကားခ်ပ္ အေမ့ နံမည္ ေဒၚနုနု ျဖစ္သည္ ေဗ်ာတီး ရာတြင္ အလြန္ နံမည္ၾကီး ျဖစ္သည္)

ကၽြန္မ အသက္အတန္ ရလာေသာ အခါ မွေတာ့ စိတ္ရႈတ္မခံနိုင္တိုင္း အထူးသျဖင့္ ပညာဟု ေခၚတြင္ေသာ စာရြက္စာတမ္းမ်ားအတြက္ အေရးေပၚအေျခအေနမ်ားတြင္ တရုတ္အေပါင္ဆိုင္နွင့္ ေရႊေငြ လဲလွယ္ ခ်စ္ၾကည္ေရး လုပ္တတ္လာခဲ့သည္ နွစ္ဦး နွစ္ဘက္ လက္မွတ္ ေရးထုိး ထားေသာ အျပာေရာင္ အ၀ါေရာင္ ပန္းေရာင္ စာရြက္ေလး မ်ားကို အေမ့ထံ မွတ္တမ္း အျဖစ္ ျပန္ျပန္အပ္ ေလ့ရွိသည္ အေဖ ရွိေနသျဖင့္ တရုတ္ အေပါင္ဆိုင္ အံဆြဲတြင္း အလည္ လြန္ေသာ ၀ါ၀ါေလးမ်ား အိမ္ျပန္ေရာက္သည္ အေမ့သည္ ငယ္စဥ္ကလို လက္နွင့္ ဆိုင္းတီး မသန္ေတာ့ ပါးစပ္နွင့္မူ အံၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ တီးနုိင္ေပ ေသးသည္ ဆိုနုိင္ေပေသးသည္ အသံသည္ ေအာင္ဆဲ ျဖစ္သည္

ကၽြန္မသည္ အျငင္းအခုန္ အတိုက္ အခိုက္ အသတ္ အပုတ္ လည္း ငယ္စဥ္ကပင္ အင္မတန္ ၀ါသနာထံုခဲ့သည္ ငယ္သူငယ္ခ်င္းမ်ား အေျပာအရ အျငင္းသန္ရ်္ ရန္ျဖစ္ျမန္ေသာ ကၽြန္မကို ကစား ဘက္ခြဲတိုင္း နွစ္ဘက္စလံုးမွ လိုခ်င္သူ ေပါသည္ ကၽြန္မသည္ မည္သည့္ အခါတြင္မွ ထမင္းဂ်ိဳး ဟင္းဂ်ိဳး မျဖစ္ခဲ့ေပ ရန္ျဖစ္ျပီး ျငင္းခုန္တိုင္း မ်က္လံုးျပဳးျပီး အသံျပဲေသာ ကၽြန္မ အာေခါင္မွာ နီရဲ လူပ္ခါေနေသာ အာသီးေသးေသးေလးကိုပင္ ျမင္ရသည္ဟု သူငယ္ခ်င္းမ်ားက မွတ္မွတ္ သားသား ေျပာဖူးသည္ ငယ္စဥ္က အျမဲကစား နည္းသည္ သတ္တမ္း ပုတ္တမ္းျဖစ္သည္ ကေလးဘ၀တြင္ ျမန့္မာသိုင္း ပညာကုိ ေလ့လာ သင္ယူခဲ့ေသးသည္ ေက်ာင္းသား အားကစား ပြဲေတာ္တြင္း ျပိဳင္ပြဲတြင္ ဓားျပားနဲ့ ခုတ္မိလို့ နားအံုပြင့္ခဲ့သျဖင့္ အေမက ဗီတုိသံုးျပီး ပိတ္ခဲ့သည္

ကၽြန္မ ငယ္ရြယ္စဥ္ သူငယ္တန္း စတက္တုန္းကပင္ ျပစ္မူက်ဴးလြန္သျဖင့္ ေက်ာင္းအုပ္ၾကီး ရံုးခန္းကို စေရာက္ခဲ့ဖူးသည္ နံေဘးမွ သူငယ္ခ်င္းကို စာသင္ခံု တံေတာင္ နယ္ေက်ာ္မူနွင့္ ခဲတံနဲ့ ထိုးခဲ့ျခင္းေၾကာင့္ ျဖစ္သည္ နယ္ခ်ဲ့ျခင္းကို ငယ္စဥ္ကပင္ မုန္းတီးခဲ့ဟန္ရွိသည္ ၾကီးစဥ္မွာလည္း ထိုသို့ပင္ျဖစ္မည္ထင္သည္ ၾကီးစဥ္တြင္လည္း ထိုကဲ့သို့ပင္ ျဖစ္သည္ ေလးတြဲ့ ပ်င္းရိ ေနေသာ အသံရွည္ မ်ားၾကား ၀ယ္ ရုတ္တရက္ ကေသာ ကေမ်ာ အသံ စူးစူး ရွရွ နဲ့ စူးစူး ၀ါး၀ါး ေအာ္ဟစ္ တတ္ေလ့ ဆူပူတတ္ေလ့ ရန္စတတ္ေလ့ ရွိေနတုန္းပင္..
ဆယ္တန္းတက္ခ်ိန္အထိ ရံုးခန္းေရာက္ျဖစ္ေသးသည္ ေပ်ာ့ေျပာင္းနူးညံ့လြန္းသည္ ေက်ာင္းသားတစ္ဦးကို ေယာက်ားပီသေစရန္ ေစတနာ အရင္းခံျဖင့္ လမ္းမွာ လုိက္ျပီး ဆံုးမစာ ေပးခဲ့ရ်္ျဖစ္သည္ ရည္းစားစာ ဟု သူ အမွတ္ မွားျပီး ေက်ာင္းအုပ္ၾကီးထံ ငိုၾကီး ခ်က္မနွင့္ တုိင္စာ တက္ခဲ့သည္ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္အား စာေပးမူ ေနွာင့္ယွက္မူျဖင့္ နံရံထက္က ၾကိမ္ကို စိတ္ၾကိဳက္ေရြးခုိင္းျပီးမွ အတြယ္ခံရသည္ ငယ္စဥ္ကပင္ ၾကီးသည္အထိ ေျခသလံုး ပေလရိုးတြင္ ဂုဏ္ထူးေဆာင္ မွတ္တမ္း အရႈးိးရာမ်ား အဆင့္ဆင့္ထပ္သည္

အေဖ့ အေျပာအရ စိတ္ၾကီးျပီး လက္ျမန္ေသာ ကၽြန္မ နံမည္ ပြၾကီးျဖစ္သည္ အေမနဲ့ ညီမေလးက ကၽြန္မကို မယ္ေခြဟုလည္း ရံဖန္ ရံခါ ေခၚေလ့ရွိၾကသည္ မယ္ေခြဆုိသည္မွာ ရွည္လြန္းသျဖင့္ ေခြထားရလို့ပါ ေတာ္ေတာ္ရွည္တယ္ေပါ့ လ်ာရွည္တာမ်ိဳး ေနာက္ အိမ္ျပန္မလာပဲ ေလ်ာက္သြားျပီး ေျခရွည္ေနတာမ်ိဳး ေတြအတြက္ ရွည္လြန္းလို ့ေခြထားရတဲ့ မယ္ေခြေပါ့ အဲ့လို အဲ့လို္
အသက္၁၈နွစ္ စြန္းခါစ လူျဖစ္ရံုရွိေသးသည့္ အခ်ိ္န္ေလာက္တြင္ ဆိုင္းမဆင့္ ဗံုမဆင့္ နံမည္ၾကီး ေထာင္တြင္း တန္းေရာက္ သြားေတာ့သည္ နိုင္ငံေတာ္ကို ပုန္ကန္ျခားနားသူဟု အမည္နာမ တပ္ခဲ့ၾကသည္ အမွန္ဆိုလ်င္ ဘာမွကို မည္မည္ရရ မပုန္ကန္ရေသးခင္ နုစဥ္ကာလ ဘုမသိ ဘုမသိမွ ဘုကိုလည္း မသိ ဘကိုလည္း မသိ ကေလး သာသာ ေလးပင္ ရွိေသးသည္ အသ့ံေၾကာင့္ ဖားေသဟူသည္ ကၽြန္မ ကိုပင္ တုိက္ရိုက္ ရည္ညြန္းသည္ ထင္သည္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ တိတ္တိတ္ မေနသျဖင့္ ေထာင္တန္ခဲ့ရသည္ သူငယ္ခ်င္းမ်ား အၾကား ဆရာတစ္ဆူေတာ့ ျဖစ္ခဲ့သည္

စကားစပ္သျဖင့္ ေျပာရဦးမည္ ကၽြန္မသည္ စာအလြန္ေတာ္သည္ ကၽြန္မ ဆုမရသည့္ နွစ္ဟူရ်္ တစ္နွစ္မ် မရွိ ေက်ာင္းအဆင့္တြင္ပင္ မဆိုထားနွင့္ ျမိဳ ့နယ္အဆင့္အထိပါ ဆုအၾကိမ္ၾကိမ္ရဘူးသည္ တိုင္းအဆင့္တြင္မူ နွစ္သိမ့္ဆုပင္ မခ်ိတ္ခဲ့ေပ ဆုမရျခင္းသည္ ကၽြန္မတို ့ေက်ာင္းေလးက ျမိဳ ့သစ္ ျမိဳ ့နယ္ ကိုသာ ကိုယ္စား ျပဳသျဖင့္ ျဖစ္သည္ဟု သိရေသာ္လည္း ဘာေၾကာင့္ ဟုေတာ့ ထိုစဥ္က ေသခ်ာ မသိနားမလည္ခဲ့ပါ

စာစီစာကံုးဆုသည္ ကၽြန္မ အရဆံုး ဆုအမ်ိဳးအစား တစ္ခုျဖစ္သည္ စကားရည္လုပြဲမ်ားသည္ ကၽြန္မအတြက္ ကေလး ကစားစရာ သာျဖစ္သည္ ကၽြန္မသည္ ျဖတ္ထိုးညဏ္ အင္မတန္ရင့္သန္ျပီး ငယ္စဥ္ကပင္ ဆင္ေျခ ဆင္လက္ ဆင္နားရြက္ အကုန္ အလိုရွိတိုင္း ခ်ျပနုိင္သူ ျဖစ္သည္ ဆရာ ဆရာမမ်ား အလြန္ခ်စ္ေသာ ေက်ာင္းသူေလး ျဖစ္သည္ အတန္းတြင္း ဆိုးသြမ္းသူမ်ား နံမည္ မွတ္စာရင္း တိုင္းတြင္ ကၽြန္မ နံမည္ အျမဲ ေရွ့ဆံုးကျဖစ္သည္ ငယ္စဥ္က သူငယ္ခ်င္း အေပါင္းအသင္း အလြန္ ခံုမင္ေသာ သူငယ္မတစ္ဦးလည္း ျဖစ္သည္ ၾကီးရင့္သည္ အခါတြင္ လည္း အေပါင္းအသင္း အတြက္ဆို အသက္ပင္ ေသေသ အမ်ိဳးအစားတြင္ ပါ၀င္သည္

သို့ေသာ္ မူလ ပင္ကုိယ္ စိတ္အခံကိုက လြတ္လပ္ျခင္း ေပါ့ပါးျခင္း အေပ်ာ္အပါး မက္ျခင္း ေလာင္းကစား ခံုမင္ျခင္းမ်ား တစ္ဘက္နွင့္ ပင္လ်င္ ငယ္စဥ္ ကေလး ဘ၀ အရြယ္က စျပီး ကၽြန္မသည္ မိဘအတြက္ မိသားစုအတြက္ ပူပင္ေသာက ၾကိီးမားသူတစ္ဦးလည္း ျဖစ္ခဲ့သည္ သမီးၾကီး ျဖစ္သျဖင့္လည္း မိခင္ၾကီးနွင့္ ဖခင္ၾကီး ရဲ့ သက္ျပင္းေမာမ်ားကို ၀င္ျပီး ရႈရိႈက္ေပးလိုသူျဖစ္သည္ မိသားစု တစ္နုိင္တစ္ပိုင္ ကန္စြန္းခင္းမွ ကန္စြန္းရြက္မ်ား ေၾကာင္လ်ာသီးေလးမ်ား ေပါက္ပန္းျဖဴပြင့္ေလးမ်ား ေပါက္ပန္းျဖဴ ညြန့္ေလးမ်ား ဘူးစင္မွ ဘူးညြန့္ေလးမ်ား ဘူးသီးပုတ္ေလးမ်ား ဘူးသီးျခမ္းေလးမ်ား သရက္ကင္းမ်ား သရက္သီးမ်ား စသျဖင့္ ရရာကို သယ္ပိုး ေရာင္းခ်ျပီး ရသမ် ေငြစကို က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ျပီး အေမ့ ေစ်းဖိုး အပိုသံုးနုိင္ရန္ တစ္ဘက္ တစ္လမ္းက ၀င္ေငြ အေသးစား ေလးကို မိခင္ၾကီး လက္တြင္း ျဖည့္သြင္း ထည့္ခဲ့သည္

ၾကီးစဥ္ အခါတြင္လည္း မိခင္ၾကီး လက္ထဲကို စာအိတ္ ျဖဴျဖဴေလးမ်ားကို က်စ္က်စ္ ပါေအာင္ သယ္ျပီး ေပးေလ့ရွိသျဖင့္ လစာ တိုးျခင္း ေလ်ာ့ျခင္းဟူသည္ အလုပ္ရွင္နွင့္ မိခင္ၾကီး နွစ္ဦးသာ သိေလ့ရွိသည္ အခုခ်ိန္ထိပင္လ်င္ မိခင္ၾကီးနွင့္ ဖခင္ၾကီးအတြက္ ေငြစ လက္ထဲ ေရာက္သည္နွင္ ့တျပိဳင္နက္ အခ်ိန္မဆိုင္းပဲ မတိမ္းမေစာင္း ဗိန္းေဗာင္းတိီးျပီး မေရာက္ေရာက္ေအာင္ အေရာက္ပို ့ေလ့ရွိသည္ ေငြလႊဲ ရက္အနည္းငယ္ ေနာက္က်လ်င္ အလြန္ စိတ္ဆိုးေလ့ရွိသည္ ထိုမ်မကေအာင္ပင္ ကၽြန္မ မိသားစုနွင့္ မိဘနွစ္ပါးကို အလြန္ခ်စ္သည္ ကၽြန္မ ဘ၀ တစ္စိတ္တစ္ေဒသမ်ားထဲက မူလ ပထမမ်ား ျဖစ္ပါသည္

ျပန္ေျပာျပဖို ့အေတာ္ခက္သည့္ ဘ၀ ေန့စြဲ မ်ားစြာ ရွိေသးသည္ ဒီ့ထက္ပိုျပီး ခက္ခဲ ပင္ပမ္း ၾကမ္းတမ္း လြန္းသည့္ လုပ္ငန္းခြင္ မူလ အစ ပထမမ်ားကို ေရးခြင့္ရခ်င္ပါေသးသည္ ေသခ်ာပါသည္ ဆက္ေရးပါဦးမည္

5 Comments:

ဗီလိန္ said...

အစ္မက ေတာ္ေတာ္ဂြက်မယ့္ပံုပဲ။ ဟိဟိ ေကာင္းတယ္အစ္မ ဗဟုသုတရတယ္။ ဆက္ေရးေပးပါေနာ္။

အညၾတ (ေခတၱ နယူးေယာက္ခ္) said...

ေကာင္း တယ္ ဗ်ဳိ႕ ဃဃ ဏဏ သိ ရေအာင္ ဆက္ ေရး ပါ အုံး ဗ်ဳိ႕

လင္းဒီပ said...

အစ္မေရ..အခုေကာ...အက်ယ္ၾကီးေအာ္ငိုတတ္ေသးလားဟင္..:P

လူလ said...

မဂၤလာပါ မဆုမြန္

စာေရး ေတာ္ေတာ္ ေကာင္းတာပဲ။ ဆက္ေရးပါ ခင္ဗ်ား
ေဗ်ာ ဆိုလို ့ မၾကားရတာ ၾကာျပီ ရြာကို တမ္းတသြားတယ္။ စကားမစပ္ မယ္ေခြ ကို သိခ်င္ပါတယ္။
အထာ စကား ျဖစ္လိမ့္မယ္ ထင္တယ္။
အားေပးလ်က္ပါ ခင္ဗ်ား...

masumon said...

ကိုလူလေရ မယ္ေခြဆိုတာ မယ္ေခြဆုိတာ အေမနဲ့ ညီမေလးက ကၽြန္မကို နံမည္ေပးထားတာေလ မယ္ေခြဆိုတာ ရွည္တာကုိ ေျပာတာေလ ေတာ္ေတာ္ရွည္တယ္ေပါ့ လ်ာရွည္တာမ်ိဳး ေနာက္ အိမ္ျပန္မလာဘူး ေလ်ာက္သြားျပီး ေျခရွည္ေနတယ္ ရွည္လြန္းလို ့ေခြထားရတယ္ ေပါ့ အဲ့လို အဲ့လို