သီတင္းကြၽတ္လျပည့္ေန ့

သီတင္းကြၽတ္ လျပည့္ေန့ ျဖစ္ျပီ သီတင္းကြၽတ္ လျပည့္ေန့မွာ အေ၀း ကေနပဲ သမီးၾကီး မိဘ နွစ္ပါးကို ေမ်ာ္မွန္းျပီး ကန္ေတာ့ လိုက္ပါတယ္ ..
မိဘနွစ္ပါးကို ခ်စ္တဲ့ သားသမီး ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္တဲ့ သားသမီး ဆိုတာ ဘယ္ ေတာ့မွ ေဘး မေတြ့ဘူး သမီးတို့ အတြက္ အေမ မနက္တိုင္း ေမတာပို့ ဆုေတာင္း ေပးတယ္တဲ့ အေဖၾကီးက မနက္တိုင္း ျမိဳ့ဦး ေစတီေတာ္မွာ ယၾတာေခ် ဆုေတာင္း ေပးတယ္တဲ့ အေမကလဲ အပိုေတြ မလုပ္ပါနဲ့ သမီး အဲ့တာေတြ မယံုဘူး အလကား ပင္ပမ္းတယ္ ေဗဒင္ေတြလဲ မေမးနဲ ့ကိုယ္လုပ္မွ ကုိယ္ ရတာေလ လို့ ညည္းျပီး ေျပာတုိင္း အေမက ရယ္တယ္ မဟုတ္ပါဘူး သမီးရယ္တဲ့ အေမတို့က သမီးတို့ကို ေဘးကင္း ရန္ကင္းနဲ့ အလုပ္ အကိုင္ အဆင္ေျပေအာင္ ေနထိုင္ ေကာင္းအာင္ အေမတို့ တတ္နိုင္တဲ့ ဘက္က လုပ္ေပးတာပါတဲ့ အဲ့လိုေျပာေတာ့လဲ ကြၽန္မ စိတ္ထဲ ေတာ္ေတာ္ ၀မ္းနည္းမိတယ္ ကြၽန္မ အိမ္နဲ ့စကား ေျပာတုိင္း အေမနဲ ့အေဖ အသံၾကားတိုင္း အခုခ်ိန္ အထိ မ်က္ရည္ လြယ္တုန္းပဲ က်န္တဲ့ ေနရာေတြမွာ က်န္တဲ့ အလုပ္ အခ်ိန္ေတြမွာ ခပ္ျပတ္ျပတ္ေျပာ ခပ္ျပတ္ျပတ္ အလုပ္လုပ္ တတ္ေပမယ့္ မိဘေတြ ေရွ့ေရာက္ သြားတိုင္း ကေလးလို ျပန္ခံစား ရတယ္ ဒါေပမယ့္ အျပင္ဘက္ကို ေရာက္လာတဲ့ အခ်ိန္ကစျပီး အိမ္ကိတ္စ ကလြဲရင္ အျပင္မွာ ေတြ့ၾကံဳ ခံစား ေနရတဲ့ ဘယ္လို အခက္အခဲ ျပသနာ စိတ္ဆင္းရဲမူ မ်ိဳးေတြကိုမွ အေမ့ကို မေျပာျဖစ္ေအာင္ အျမဲၾကိဳးစားပါတယ္..အေ၀းကေန ကိုယ္ေပးလိုက္တဲ့ အပူေတြေၾကာင့္ အေမနဲ ့အေဖကို စိတ္မဆင္းရဲေစခ်င္လို ့ပါ.. (ဒါေပမယ့္လည္း စိတ္ထြက္ေပါက္မဲ့လာရင္ လုပ္မိတယ္)..

ငယ္ငယ္တုန္းက သူငယ္တန္း စတက္ေတာ့ ကြၽန္မက သိပ္ဆိုးသတဲ့ အခန္း၀က အေမ့ အရိပ္ကြယ္ တာနဲ ့အသံ ကုန္ျခစ္ျပီး ေအာ္ငိုေတာ့ တာပဲတဲ့ ေက်ာင္း တက္ခါစ ကေလးေတြ ထံုးစံအတိုင္း တစ္ေယာက္ ေအာ္ငိုတာနဲ ့က်န္တဲ့ ကေလးေတြ ကလဲ သံျပဳိင္ ဥၾသ ဆြဲသလို ငိုၾကေတာ့တာပဲ အဲ့ဒီ့အခါ ေတြတိုင္းမွာ ကြၽန္မက အကုန္ ဆူညံကုန္တာကို သိပ္သေဘာက်တယ္တဲ့ အတန္းထဲမွာ ကေလးေတြ ျငိမ္ေနရင္ ရုတ္တရက္ ထေအာ္ငိုေတာ့တာပဲ တဲ့ ေနာက္ဆံုး ဆရာမက လက္မခံေတာ့တဲ့ အထိပဲ အဲ့ အလက (၅) မရမ္းကုန္းေက်ာင္းက သူငယ္တန္းအခန္းက ဆရာမ ေဒၚညိဳညိဳဆိုတာ နံမည္ၾကီးပဲ မိဘေတြက သူ့အခန္းကို ထားခ်င္လို ့အတင္း လိုက္အပ္ရတဲ့ အခ်ိန္ စာရင္းအရ ေနရတဲ့ ကြၽန္မက မေနခ်င္ဘူးဆိုေတာ့ သူ စိတ္ဆိုးတာေပ့ါ သူက မ်က္နွာမာမာနဲ ့ေအာ္တိုင္း ကြၽန္မကလဲ မေလ်ာ့တဲ့ ဇြဲလံုလ အျပည့္နဲ ့အာေခါင္ျခစ္ျပီး ငို က်န္တဲ့ ကေလးတြကလဲ သံျပဳိင္ငို.ဟုတ္ေနတာပဲ အတိုင္ အေဖာက္ ကေတာ့ ဒီေတာ့ အေမဟာ တစ္ေနကုန္ ကြၽန္မနဲ ့ေက်ာင္းလိုက္ တက္ရပါတယ္ အေမေတြ အနားမကပ္နဲ ့ေျပာေတာ့ အေမက အခန္းနားမွာ ေနလို့ မရေတာ့ ကေလးအေမေတြ စုေ၀းရာ မုန့္စားတန္း၀နဲ့ ကြၽန္မ အခန္း၀နဲ့ မလွမ္းမကမ္း ကေန ကြၽန္မ လွမ္းၾကည့္တုိင္း ျမင္နိုင္ေအာင္ အျမဲ ကိုယ္ေယာင္ျပရသတဲ့ အဲ့တုန္းက အေမ့အက်ီစေလး ျမင္ေနရရင္ကို စိတ္ထဲ အားရွိသလို ခံစားခဲ့ရတာ ေနမယ္။ အခုေရာ.ကြန္ပ်ဴတာ စားပြဲေရွ့က မိသားစုဓာတ္ပံုကို ျမင္တုိင္း ပိုအားငယ္သလို ခံစားရတယ္

ကြၽန္မရဲ့ တစ္ဦးတည္း ေသာ ညီမေလး ကေတာ့ ပံုစံတစ္မ်ိဳးတဲ့ အေမေျပာျပတယ္ သူ့ကို သူငယ္တန္း စတက္ခိုင္းေတာ့ အေမ ထင္တာ သူကလဲ အစ္မ ေျခရာနင္းမွာပဲ ဆိုျပီး ေက်ာင္းလိုက္ပို့ေတာ့ ေက်ာင္း၀င္းတံခါး၀ကေန အေမေတြ မလိုက္ရဘူး ေနခဲ့ရမယ္ ေျပာေတာ့ အေမက အရမ္း စိတ္ပူသြားတယ္တဲ့ သူ့သမီး ေပါက္စေလးကို ငံုၾကည့္ေတာ့ ေက်ာင္း၀တ္စံု အသစ္ေလးနဲ ့ ၾကီးေတာ္ေလးက မုန္ ့ျခင္းေတာင္းေလး ကို အေမ့လက္ထဲက ဆြဲယူျပီး အေမရျပီ သမီး သြားေတာ့မယ္ေနာ္ ဆိုျပီး ေကာ့ေတာ့ ေကာ့ေတာ့နဲ ့ ေတာက္ ေတာက္ ထြက္သြား လိုက္တာ ေနာက္ေတာင္ လွည့္ မၾကည့္ဘူးတဲ့ ဘာျပသနာမွ မရွာဘူးတဲ့....
အခုေတာ့ အေမခ်စ္တဲ့ သမီး နွစ္ေယာက္စလံုးဟာ အေမရင္ခြင္နဲ ့ေ၀းတဲ့ တစ္ေနရာစီမွာ ေရာက္ေနၾကျပီေလ ညီမေလးေရ မနက္ျဖန္ သီတင္းကြၽတ္တဲ့ေဟ့ ဆိုေတာ့ သူကေျပာတယ္ မမၾကီးေရ ညီမေလးသိတယ္တဲ့..ေျပာျပီး သူငုိတယ္ မ်က္ရည္ က်မိတယ္တဲ့ အခ်ိန္ကာလအားျဖင့္ ကြၽန္မထက္ တိုေတာင္းေသး ေပမယ့္ သူ့ရင္ထဲမွာ ရွိေနမယ့္ အိမ္လြမ္းစိတ္ေတြကို ကြၽန္မ ထပ္တူခံစားရပါတယ္..ညီမေလးဟာ ငယ္ငယ္က ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္မွာ ကြၽန္မထက္ပိုျပီး ျပတ္သားေပမယ့္ သူ့ဘ၀ တစ္ေလ်ာက္လံုးမွာ မိဘနဲ့ခြဲျပီး ရက္ပိုင္းေတာင္ မေနခဲ့ဘူးဖူးေလ..

ကြၽန္မကေတာ့ လူမွန္းသိတတ္စ အခ်ိန္ကတည္းက စျပီး သားသမီး ေျခာက္ေယာက္ကို လူလားေျမာက္ေအာင္ ပညာတတ္ေအာင္ ၀န္ထမ္း လစာေလးနဲ ေကြၽးေမြး ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္ ခဲ့ရတဲ့ ပင္ပမ္း ႏြမ္းႏြယ္ ေနျပီျဖစ္တဲ့ အေမနဲ ့အေဖ ၀န္သက္သာ ေအာင္ ကြၽန္မ တတ္နိုင္တဲ့ ဘက္က ၀င္ကူထမ္းေပးခဲ့တယ္ အဲ့ဒီ့အတြက္ ကြၽန္မ မိဘရင္ခြင္က မၾကာခဏ ထြက္ေျပး ရတာေတြရွိတယ္ မိဘအရိပ္နဲ့ ကင္းကြာျပီး ေနထိုင္ အသက္ေမြး ခဲ့ရတာေတြ ရွိခဲ့တယ္ အလုပ္နဲ့ပဲ မိုးလင္း အလုပ္နဲ့ပဲ ေန၀င္ခဲ့ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြမွာ မိဘနဲ့ဆံုရတဲ့ အခ်ိန္ဟာ မီးပ်က္ေနတဲ့ ညအေမွာင္ေတြမွာပဲ ရွိတယ္ ေမာေမာနဲ့အိပ္ မိုးလင္းတာနဲ့ အလုပ္ထေျပး ဒီလိုနဲ့ပဲ မိုးခ်ဳပ္ မိုးလင္း သံသရာလည္ခဲ့တယ္ ဒါေပမယ့္ သီတင္းကြၽတ္ေတြဆို မမၾကီးကို အျမဲ ေစာင့္ၾကတယ္တဲ့ အေမနဲ့ အေဖကို ကန္ေတာ့ဖို ့ကြၽန္မကပဲ အျမဲဦးေဆာင္ခဲ့တယ္ သားသမီးေတြ အကုန္ ဦးတုိက္ ကန္ေတာ့ ၾကတုိင္း အေဖနဲ့ အေမက အျမဲ ဆုေတာင္းျပီး မ်က္ရည္က်တယ္..ဒါေပမယ့္ အေျခအေနအရ အခ်ိန္အအခါအရ ဘ၀ေပး ကုသိုလ္ေတြ အရေတာ့ သားသမီးေတြဟာ မိဘ ရင္ခြင္ေတြနဲ့ ခြဲျပီး ေနေနၾကရဦးမွာပဲ..

ေရွ့ေလ်ာက္ သီတင္းေတြ ကလဲ ကြၽတ္ေနဦးမွာပဲ
အိမ္ျပန္ဖို့ အခ်ိန္မတန္ခင္ အထိ ျပန္လို့မရေသးခင္ အထိေတာ့ မိဘနွစ္ပါးကို ျပည့္ျပည့္စံုစံု ျငိမ္းျငိမ္းခ်မ္းခ်မ္းနဲ့ ထားနုိင္ေအာင္ မမၾကီး ၾကိဳးစား ေနဦးမွာပဲ အေမနဲ့ အေဖအတြက္ ကြၽန္မ အသက္မကုန္ခင္ အထိ လုပ္ေကြၽး သြားမယ္လို့ ေမာင္ေလး ညီမေလးေတြကို ကြၽန္မ ဂတိေပးထားခဲ့တယ္ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့ ဘယ္ေလာက္ပဲ ျပတ္သား မာေက်ာတဲ့ လူျဖစ္ပါေစ မိဘနဲ့ ပတ္သတ္လာရင္ နူးညံ့ ေပ်ာ့ေျပာင္း ထိရွ လြယ္လြန္း ေနေသးတာ တစ္ခုပါပဲ အေမနဲ့ အေဖ တရားရိပ္မွာ ေအးခ်မ္းစြာ ေနျပီး စိတ္ခ်မ္းသာျခင္း ကုိယ္ခ်မ္းသာျခင္းနဲ ့အသက္ရွည္ရွည္ ေနနုိင္ပါေစလို ဆုေတာင္းျပိး မိဘနွစ္ပါးကို စိတ္က ရည္မွန္းျပီး ကန္ေတာ့ပါတယ္..ေမာင္ေလး သံလြင္ဟီးရိုး တက္ခ္ထားတယ္ သီတင္းကြၽတ္ဆိုတာေလး အတြက္လဲ အမွတ္တရပါ..

10 Comments:

သံလြင္ HeRo said...

အေဝးကေနမိဘေတြကိုကန္ေတာ့လိုက္တဲ့သမီးၾကီးဆႏၵ
ျပည့္ပါေစေသာ္ဝ္...
တီတီဆုမြန္ေက်းဇူးဗ်ို့ုဳ

ဗီလိန္ said...

လုပ္ၾကျပန္ျပီဗ်ာ။ မ်က္ရည္က်ေအာင္ပဲလုပ္ေနၾကတာပဲ။ :'(

GreenGirl said...

ငိုခ်င္တယ္ း(

လင္းဒီပ said...

သာဓုပါဗ်ာ...သာဓုပါ အစ္မေရ...

မိုးျမင္႔တိမ္ said...

အရမ္းေကာင္းတယ္ အမေရ။ အမကေတာ႔ ကုသိုလ္ေတြ အမ်ားၾကီးရမွာ။

ပန္းခရမ္းျပာ said...

ဖတ္ၿပီး မ်က္ရည ္လည္မိတယ္။ မိဘနဲ႔ ပတ္သက္လာရင္ အရမ္း ခံစားလြယ္တာခ်င္း တူေနၿပီ။ ဒို႔ညီအမ နွစ္ေယာက္စလံုးက sg မွာ။ အသက္ႀကီးတဲ့ မိဘေတြက အေဝးမွာ ႏွစ္ေယာက္တည္း။ သူတို႔အတြက္ မေတာင့္မတ လိုသမွ် အစြမ္းကုန္ ျဖည့္ဆည္းထား ေပးႏိႈင္ေပမဲ့။ သမီးေတြ အနားမွာရွိတာနဲ႔ မတူဘူးေပါ့။ သူတို႔ အနားမွာ အၿမဲတမ္း သြားေနမယ္ဆိုျပန္ရင္လည္း သူတို႔ လိုအပ္ခ်က္ေတြ ျဖည့္ဆည္းေပးႏိႈင္ေတာ့မွာ မဟုတ္ဘူး။ မဆုမြန္လိုပါပဲ။ ဖုန္းထဲက အေဖ့ အသံၾကားရရင္ မ်က္ရည္ထြက္ခ်င္တယ္။

မဟာဆန္ said...

တို့လည္း သီတင္းကြ်တ္ၿပီ ဆိုၿပီး အိမ္ကို လြမ္းေနတာ...ပိုငိုခ်င္သြားတယ္

မဟာဆန္ said...

သီတင္းကြ်တ္ၿပီဆိုၿပီး အိမ္ကို လြမ္းေနတာ။ ဒီပို႔စ္ကို ဖတ္ၿပီး ငိုခ်င္သြားတယ္

ေမျငိမ္း said...

စိတ္ထိခိုက္စရာေကာင္းလိုက္တာ သမီးရယ္...

flowerworld said...

ဟင့္.ဟင့္.ဟင့္
၀မ္းနည္းသြားျပီး........ေနာက္မလာေတာ့ဘူး
ဟီးဟီးဟီးးးးးးးးးးးရႊတ္းးးဟင့္
ဒီပို႔ေလးဖတ္လိုက္ရတာ........တကယ္ကို၀မ္းနည္ျပီး
အိမ္ျပန္ေျပးခ်င္ျပီး............ဟင္..........